Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
5 / 2 / 2024

Πριν από πάνω από ένα χρόνο φόρτωσα τα Windows 11 σε ένα υποτιθέμενα «μη συμβατό» laptop. Ακόμα τρέχουν εκεί κανονικότατα. Όμως με αυτό το laptop κάνω πολύ λίγες δουλειές και πολύ συγκεκριμένες, και δεν το συνδέω ποτέ με το διαδίκτυο.

Όλα τα άλλα κομπιούτερ μου έτρεχαν, ώς τώρα, Windows 10, γιατί τα θεωρώ πολύ πιο βολικό και ανώτερο (αισθητικά και λειτουργικά) σύστημα. Πλησιάζει όμως το 2025 και ξέρω ότι τουλάχιστον οι υπολογιστές που έχω για το διαδίκτυο πρέπει να λάβουν Windows 11, δυστυχώς, γιατί σύντομα τα Windows 10 θα πάψουν να υποστηρίζονται με updates, και πολύ απλά δεν μπορείς να το ρισκάρεις να χρησιμοποιείς στο διαδίκτυο ένα σύστημα που πλέον δεν παίρνει updates.

Το πρόβλημα είναι πως και τα κομπιούτερ που χρησιμοποιώ για το διαδίκτυο είναι όλα «μη συμβατά». Αποφάσισα να φορτώσω τα Windows 11 σε ένα desktop PC που δεν είναι και τόσος καιρός που το έχω αγοράσει. Είναι refurbished, αλλά πολύ καλό, πολύ γρήγορο μηχάνημα. Πάντα επιλέγω πολύ προσεχτικά το CPU ώστε να είναι γρήγορο· αυτό είναι και το βασικότερο κομμάτι του υπολογιστή. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι αυτό το «μη συμβατό» κουμπιούτερ δεν μπορεί να τρέξει οποιοδήποτε λειτουργικό σύστημα. Ένα πρόβλημα μόνο είχε: αργό σκληρό δίσκο. Γιατί του είχα βάλει τον παλιό σκληρό δίσκο που είχα από έναν προηγούμενο υπολογιστή. Ο λόγος; Βαριόμουν να ξαναφορτώσω τα Windows 10. Ο παλιός σκληρός δίσκος, όμως, καθυστερούσε αρκετά το σύστημα. Ήθελα από καιρό να του βάλω έναν SSD, και τώρα βρήκα την ευκαιρία να βάλω τον SSD και μαζί και τα Windows 11.

Έκανα δύο ηλίθιες γκάφες που με καθυστέρησαν. Αλλά αυτό είναι επειδή είμαι βλάκας. Κανονικά, η διαδικασία είναι πολύ γρήγορη, πολύ εύκολη, να φορτώσεις Windows 11 σε ένα υποτιθέμενα «μη συμβατό» μηχάνημα.

Δεν χρειάζεται ούτε να πληρώσεις για διάφορες «λύσεις» που προσφέρονται στο διαδίκτυο (μεγάλη κομπίνα), ούτε να τρέξεις τίποτα μυστήρια προγράμματα, ούτε να είσαι κανένας σούπερ χάκερ από το GitHub.

Αυτά είναι που χρειάζεσαι για να φορτώσεις τα Windows 11:

1) Κατεβάζεις δωρεάν το iso image των Windows 11 από τη Microsoft.

2) Κατεβάζεις το πρόγραμμα Rufus με το οποίο μπορείς να φτιάξεις ένα bootable flashdisk χρησιμοποιώντας το iso image των Windows 11. Το νέο Rufus έχει επιλογή, μάλιστα, να σου ρυθμίσει τα Windows 11 έτσι ώστε να αγνοούν κάθε προαπαιτούμενο, όπως Secure Boot, TPM, δήθεν μη συμβατά CPU. Το Rufus είναι τρομερό πρόγραμμα γενικά για να φτιάξεις οποιοδήποτε bootable flashdisk.

3) Αφού έχεις έτοιμο το flashdisk με τα Windows 11, μην το χρησιμοποιήσεις ακόμα. Πήγαινε πρώτα και κατέβασε το πρόγραμμα GParted, και φτιάξει και για αυτό ένα bootable flashdisk με το Rufus. Μπούταρε το κομπιούτερ από αυτό το flashdisk, και το GParted φορτώνει και βλέπεις ένα ψευδο-OS που σου επιτρέπει να κάνεις format τους σκληρούς δίσκους όπως θέλεις. (ΠΡΟΣΟΧΗ: όλα τα δεδομένα μέσα στον σκληρό δίσκο θα χαθούν αν το κάνεις αυτό. Αλλά πρέπει να γίνει.) Δώσε στον δίσκο σου GPT partition style. Αυτό χρειάζεται οπωσδήποτε για να μπορέσεις να συνεχίσεις. Κατά τα άλλα, χώρισέ τον σε τμήματα όπως θέλεις· δεν έχει σημασία.

4) Πήγαινε στα BIOS του υπολογιστή σου και γύρισέ τον από λειτουργία Legacy σε λειτουργία UEFI, απαραίτητη για τα Windows 11 και υποτιθέμενα καλύτερη από το Legacy, σύμφωνα με τους ειδικούς. Το UEFI είναι που χρειάζεται δίσκο GPT, γι’αυτό έπρεπε να τον έχεις φτιάξει σωστά από πριν.

5) Όσο είσαι στα BIOS βάλε να έχει και Secure Boot το PC· δεν βλάπτει. Επίσης ρύθμισε το TPM στην τελευταία δυνατή έκδοσή του. Υποτίθεται ότι τα Windows 11 χρειάζονται TPM 2.0 αλλά και το 1.2 μια χαρά είναι. Εξάλλου, το TPM χρειάζεται μόνο για κάποιες συγκεκριμένες λειτουργίες των Windows· δεν είναι ουσιαστικά απαραίτητο.

6) Τώρα ήρθε η ώρα να μπουτάρεις από το flashdisk που έχει μέσα τα Windows 11. Και λογικά θα ξεκινήσει κανονικά η διαδικασία εγκατάστασης. Πολύ σύντομα θα σε φτάσει εκεί όπου πρέπει να κάνεις κάποιες ρυθμίσεις στον σκληρό δίσκο. Ίσως να σου λέει ότι δεν είναι συμβατός. Μαλακίες. Σβήσε τον, με τη λειτουργία που σου προσφέρουν τα Windows 11, και ρύθμισε ξανά τα τμήματά του όπως θέλεις. Τώρα τα Windows 11 θα τα βλέπουν κανονικά, και μπορείς να εγκαταστήσεις το OS σε όποιο από σου αρέσει.

7) Η συνέχεια είναι διαδικαστική: μια τυπική εγκατάσταση των Windows.

8) Αν δεν κάνεις activation, δεν συμβαίνει κάτι, απλώς το σύστημα δεν σου επιτρέπει να κάνεις κάποιες αισθητικές ρυθμίσεις όπως, πχ, να βάλεις εικόνα στο προφίλ σου. Καλό είναι, όμως, να κάνεις activation. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις διάφορα προγράμματα γι’αυτό, αν δεν θέλεις να πληρώσεις, όμως πρόσεξε: ορισμένα είναι μάπες· ορισμένα άλλα απαιτούν να είσαι συνδεδεμένος με το διαδίκτυο για να ανανεώνουν το activation· ορισμένα είναι ξεκάθαρα απάτες. Ψάξε να βρεις το «KMSAuto++2022». Είναι ένα συμπιεσμένο αρχείο .rar που περιέχει τα εξής αρχεία:

  • DisableActivationConfig.reg
  • EnableActivationConfig.reg
  • Instruction_March_2022.txt
  • KMSAuto++v1.6.4.rar
  • NET_Framework45_Full_setup.exe
  • password.txt

Αυτό είναι καλό KMS. Ακολούθησε τις οδηγίες του προσεχτικά.

*

Τέλος οι δικές μου οδηγίες. Εντυπώσεις από τα Windows 11, τώρα, σε PC συνδεδεμένο με το διαδίκτυο.

Κατά πρώτον, παρότι υποτιθέμενα, «δεν είναι συμβατό», τα updates κατεβαίνουν κανονικά. Και αυτό ήταν που με ανησυχούσε κυρίως: μήπως δεν έστελνε η Microsoft updates. Αλλά στέλνει.

Μόνο drivers για το δήθεν «παλιό» CPU δεν μου έστελνε. Αλλά δεν με πειράζει καθόλου. Και ούτε εσάς θα πρέπει να σας πειράζει. Εκτός των άλλων, υπάρχει το Snappy Driver Installer, το οποίο μπορείτε να κατεβάσετε με torrent, τελείως νόμιμα, δεν έχει τίποτα το παράνομο, και κατεβαίνει πολύ γρήγορα, γιατί το κατεβάζει πολύς κόσμος. Περιέχει ό,τι drivers μπορείς να φανταστείς και σου εντοπίζει αυτόματα τι χρειάζεσαι και σε ρωτά αν θέλεις να το φορτώσεις. Την τελευταία φορά που το κατέβασα ήταν στα 12 GB, αλλά αξίζει να το κατεβάσεις, γιατί πραγματικά έχει τα πάντα από drivers.

Κατά τα άλλα, μέχρι στιγμής, δεν έχω δει κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα με τα Windows 11. Τρέχουν, μάλιστα, και όλα τα προγράμματα που είχα γράψει με την AutoHotKey. Τρέχει ακόμα και το πρόγραμμα εκείνου του παλιού λεξικού του Τεγόπουλου-Φυτράκη, το οποίο το είχα πάρει παλιά, το 1998 (αν δεν κάνω λάθος), μέσα σε CD και ακόμα λειτουργεί άψογα, και μάλιστα το έχω επαυξήσει κιόλας με την AutoHotKey ώστε, εκτός των άλλων, να μπορείς από οπουδήποτε μέσα στα Windows να ψάξεις για μια λέξη πατώντας δυο πλήκτρα – αρκεί να μπορείς να επιλέξεις τη λέξη. Δεν είναι τρομερό όταν κάτι παλιά προγράμματα τρέχουν ακόμα και σήμερα στα Windows; Πάντα μου αρέσει αυτή η αίσθηση.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα των Windows 11 είναι εκείνο που είχα παρατηρήσει και την άλλη φορά, και ακόμα, οι κερατάδες, δεν το έχουν φτιάξει:

Το taskbar είναι ΑΘΛΙΟ γαμώτο.

Δηλαδή, πώς είναι δυνατόν να πάρεις ένα τόσο κομψό, ευέλικτο, και σέξι taskbar όπως αυτό που είχαν τα Windows 10 και να το καταστρέψεις έτσι ώστε να γίνει αυτό το χοντρό, ακούνητο, βλαμμένο πράγμα; Πώς;

Αδιανόητοι αυτοί οι κερατάδες της Microsoft...

Και μετά, θέλουν να σε βάλουν και να αγοράσεις, με το στανιό, νέο κομπιούτερ για να πουλήσουν τα καινούργια CPU, ακόμα κι όταν δεν έχεις (ακόμα) κανένα θέμα με το παλιό σου κομπιούτερ.

Εν τω μεταξύ, η ιστορία με τα CPU έχει τελειώσει πλέον. Τα CPU πριν από 5 χρόνια – ίσως και 10 – δεν έχουν καμιά τρομερή διαφορά από τα σημερινά. Ίδιες ταχύτητες, ίδιες επιδώσεις. Παλιότερα, υπήρχε μεγάλη διαφορά από χρόνο σε χρόνο. Τώρα, όχι πια. Έχουμε φτάσει σε ένα όριο εξέλιξης των CPU. Ίσως κάποιες βελτιώσεις να γίνονται – δεν διαφωνώ – αλλά είναι μικρές, όχι αισθητές.

Οπότε, πώς θα πουλήσουν τα νέα CPU όταν οι περισσότεροι είναι ευχαριστημένοι με τα παλιά τους (τα οποία πλέον δεν χαλάνε και τόσο εύκολα όπως κάποια που, μια φορά κι έναν καιρό, καίγονταν ύστερα από μερικά χρόνια χρήσης); Πώς θα τα πουλήσουν οι άνθρωποι; Πώς;

Σκαρφίστηκαν το κόλπο με τα Windows 11· έτσι θα τα πουλήσουν. Ότι δήθεν «δεν είναι συμβατά».

Ε, τι να κάνουν κι αυτοί; Κλέφτες να γίνουν;

 

 

Επίσης . . .

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]