Έχω ώς τώρα διαβάσει παραπάνω από το μισό Fire & Blood του Martin, και υποπτεύομαι ότι ίσως να είναι το καλύτερο βιβλίο που θα διαβάσω μέσα στο 2019. Ή, αν όχι το καλύτερο, σίγουρα ένα από τα καλύτερα. Με κάθε σελίδα που διαβάζεις, αποκτά και περισσότερο ενδιαφέρον.

Ο ίδιος ο Martin είχε πει (κάπου στο blog του, νομίζω) ότι αυτό το βιβλίο δεν είναι μυθιστόρημα· είναι φανταστική Ιστορία (με κεφαλαίο γιώτα, υπό την έννοια του ιστορικού βιβλίου). Αλλά διαφωνώ. Σε τελική ανάλυση, η ελληνική λέξη μυθ-ιστόρημα τα λέει όλα. Η αγγλική λέξη novel, βέβαια, δεν λέει τίποτα. ("Novel" σημαίνει "καινούργιο". Πώς κατέληξε να σημαίνει "μυθιστόρημα", δεν το ξέρω, και φαίνεται παράξενο.) Αλλά στη διεθνή φανταστική λογοτεχνία έχουν τόσο πολύ συνηθίσει όλα τα μυθιστορήματα να είναι γραμμένα σε μια μονολιθική περιορισμένη οπτική γωνία 3ου προσώπου που οτιδήποτε γραμμένο διαφορετικά τούς φαίνεται ότι δεν είναι μυθιστόρημα... (Έχω γράψει και άρθρο για το θέμα.)

Το Fire & Blood είναι γραμμένο σε μια οπτική γωνία που θα μπορούσες να την ονομάσεις "μερικού παντογνώστη". Είναι γραμμένο σαν από κάποιον ιστορικό που αντλεί πληροφορίες από ορισμένες πηγές, και ο αφηγητής είναι αρκετά φανερός μέσα στην αφήγηση· κάνει, μάλιστα, και κάποιους σχολιασμούς και υποθέσεις για τα γεγονότα που δεν γνωρίζει απόλυτα (πχ, πώς δολοφονήθηκε ένα πολιτικό πρόσωπο, ή πού μπορεί να εξαφανίστηκε κάποιος). Όμως, συγχρόνως, οι χαρακτήρες είναι πολύ ζωντανοί και οι πλοκές τρομερά ενδιαφέρουσες.

Έχοντας διαβάσει λίγο περισσότερο από το μισό βιβλίο, μπορώ να πω ότι παρουσιάζονται πάρα πολλοί χαρακτήρες – ένα χάος από ανθρώπους – και πάρα πολλές περιπέτειες και πολιτικές καταστάσεις. Θυμίζει τα πρώτα βιβλία του A Song of Ice and Fire, όπου πάντα κάτι γινόταν και η πλοκή ποτέ δεν βάλτωνε (σε αντίθεση με τα δύο τελευταία βιβλία).

Κάπως έτσι θα έπρεπε να είναι γραμμένα όλα τα βιβλία φανταστικής λογοτεχνίας. Να σε ξυπνάνε, όχι να σε κοιμίζουν.