Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
28 / 5 / 2022

Σχεδόν ποτέ δεν γράφω για προσωπικά θέματα εδώ, όμως τώρα θα κάνω μια εξαίρεση και, μάλλον, θα καταλάβετε γιατί.

Το γεγονός είναι πολύ δυσάρεστο.

Πρόσφατα μια συγγενής μου πέθανε «από κορονοϊό» (και αυτά τα εισαγωγικά δεν είναι τυχαία εδώ). Δεν ήτανπολύ κοντινή συγγενής (όπως λέμε μάνα, πατέρας, αδελφός) αλλά ήταν αρκετά κοντινή και, μάλιστα, τη συμπαθούσα πολύ.

Ήταν μεγάλης ηλικίας, ομολογουμένως, άνω των 80. Είχε κάνει και τις τρεις δώσεις του εμβολίου. Την πρόσεχαν υπερβολικά (μάσκες συνέχεια, μην πλησιάζει κανένας, και τα λοιπά). Είχα να τη δω, δυστυχώς, πάνω από δύο χρόνια – εξαιτίας της υπόθεσης με τον κορονοϊό.

Είχε διάφορα προβλήματα υγείας, και πρόσφατα χρειάστηκε να πάει στο νοσοκομείο μαζί με την κόρη της. Η κόρη της ήταν επίσης τριπλοεμβολιασμένη και προσεχτική μέχρι αηδίας, με μάσκες ώς το κούτελο και τα σχετικά.

Το νοσοκομείο στο οποίο πήγαν ήταν δημόσιο. Τις έβαλαν σε ένα δωμάτιο και μετά έφεραν και μια άλλη γυναίκα εκεί η οποία αποδείχτηκε, τελικά, ότι είχε Covid, και τις κόλλησε και τις δύο.

Εκτός του ότι λόγω όλων των μέτρων υποτιθέμενης προστασίας – τριπλά εμβόλια, μάσκες, και λοιπές αηδίες – αυτό φυσικά ΔΕΝ θα έπρεπε να είχε συμβεί, με εκπλήσσει η εγκληματική ανευθυνότητα του νοσοκομείου που τους «ξέφυγε» (δεν ξέρω πώς) αυτή η άρρωστη από Covid ώστε να τη βάλουν στο ίδιο δωμάτιο με δύο υγιείς ανθρώπους και να τους κολλήσει! Δεν ξέρω καν αν έγινε εσκεμμένα ή μη. Αλλά, όπως κι αν έγινε, είναι τρελό.

Η μεγαλύτερη κυρία τελικά έμεινε μέσα στο νοσοκομείο επειδή είχε, λέει, υγρό στους πνεύμονες· η κόρη της βγήκε υπό περιορισμό. Συνέχιζαν να κάνουν το τεστ στη μεγαλύτερη κυρία, και συνεχώς την έβρισκαν θετική, οπότε δεν μπορούσαν να τη βγάλουν. Μετά από κάποιες μέρες, ενώ η κόρη είχε συνέλθει, η μάνα έπαθε ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο ενώ ήταν ακόμα μέσα στη μονάδα Covid! Αλλά είπαν ότι δεν ήταν «κανονικό» εγκεφαλικό, ότι προήλθε από την καρδιά της...

Και τώρα εγώ αναρωτιέμαι: Τριπλοεμβολιασμένη – που είναι γνωστό ότι τα κωλοεμβόλιά τους προκαλούν καρδιακά προβλήματα, εκτός των άλλων – και έπαθε κάτι από την καρδιά της; Χμμμμ... Αλλά, βέβαια, μπορείς να πεις ότι ήταν λόγω ηλικίας και άλλων προβλημάτων που είχε...

Πολύ σύντομα μετά από αυτό, απεβίωσε μέσα στη μονάδα Covid (αλλά, ουσιαστικά, όχι από Covid παρότι ως τέτοιο θάνατο την κατέγραψαν), ενώ η κόρη δεν μπορούσε καν να πάει μέσα για να τη δει.

Στην κηδεία είχαν το φέρετρο ερμητικά κλειστό λες και θα πεταγόταν έξω κανένα βαμπίρ να τους φάει. Οι κουβαλητές φορούσαν στολές αστροναύτη αλλά – προσέξτε! – χωρίς κουκούλα: με τη μάσκα, δε, κατεβασμένη ορισμένοι από αυτούς. Δηλαδή, προς τι αυτό το θέατρο τώρα; Ποιον κοροϊδεύουν; Και, σε τελικά ανάλυση, είναι κάποιος τόσο ηλίθιος ώστε αληθινά να πιστεύει ότι ο νεκρός, κλεισμένος ερμητικά μες στο φέρετρο, μπορεί να σε κολλήσει κάτι; Αν είναι δυνατόν... Τι μαλακίες είναι αυτές, για να το πούμε χοντρά.

Το συμπέρασμα είναι ότι συντελέστηκε ακόμα ένα σιχαμερό έγκλημα από την κορονοκρατία που μαστίζει αυτό τον τόπο σαν πραγματική πανούκλα (γιατί αυτοί είναι η πανούκλα εδώ, όχι ο Covid).

Από πού θες να το πιάσεις το έγκλημα;

Να ξεκινήσουμε από την κατατρομοκράτηση; Η οποία τους έκανε να φοβούνται τον ίσκιο τους και να κάνουν τα κωλοεμβόλια; Δηλαδή, τους έκανε να φοβούνται τα πράγματα που δεν έπρεπε να φοβούνται και να μη φοβούνται αυτά που έπρεπε να φοβούνται;

Αν είναι να φοβάσαι κάτι σήμερα, δεν είναι ο καθαρός αέρας, ο δρόμος, η λαϊκή αγορά, τα σουπερμάρκετ, ή οι διαδηλώσεις· ούτε καν τα ΜΜΜ· και ούτε κουβέντα για τα καράβια, όπου ο χώρος είναι έτσι κι αλλιώς αρκετός (αλλά μέχρι πρότινος απαγορευόταν οι ανεμβολίαστοι να μπουν!). Δεν είναι τίποτα από αυτά που πρέπει άμεσα να φοβάσαι. Τα νοσοκομεία είναι εκείνο που πρέπει άμεσα να φοβάσαι. Πιο πολλές είναι οι πιθανότητες να κολλήσεις κάτι κακό από νοσοκομείο, μικροβιολογικό εργαστήριο, και τα λοιπά, παρά από οποιοδήποτε άλλο μέρος. Για τον εξής απλό λόγο ότι ανέκαθεν από εκεί ήταν πιο εύκολο να κολλήσεις κάτι κακό – πέρα από οτιδήποτε άλλο εγκληματικό μπορεί σήμερα να συμβαίνει εκεί μέσα.

Και να συνεχίσουμε τώρα με το έγκλημα; Το εμβόλιο (με τις τρεις γαμημένες δόσεις!) βγαίνει ξεδιάντροπο ψέμα ότι μπορεί να προσφέρει προστασία. Απαράδεκτη η αμέλεια από το νοσοκομείο ώστε να βάλει άνθρωπο με μεταδιδόμενη νόσο μέσα στο ίδιο δωμάτιο με υγιείς. Απαράδεκτο να τους πεθάνει, εν συνεχεία, άνθρωπος εκεί όπου υποτίθεται πως γίνεται εντατική φροντίδα για να τον σώσουν. Και, τέλος, απαράδεκτος ο στιγματισμός του νεκρού με το να βάζεις κουβαλητές ντυμένους με στολές αστροναύτη να μεταφέρουν το φέρετρο.

Αίσχος.

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Imaginary Worlds του Lin Carter


Έχοντας διαβάσει (και σχολιάσει) το Wizardry and Wild Romance του Michael Moorcock, είχα κάνει όρεξη να προχωρήσω σε κάτι παρόμοιο· κι αφού κι ο ίδιος ο Moorcock προτείνει το Imaginary Worlds, προχώρησα προς τα εκεί.

Είναι κι αυτό, φυσικά, μια πραγματεία για τη φανταστική λογοτεχνία, αλλά, παρότι έχει ομοιότητες με το Wizardry and Wild Romance, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Ο Moorcock κρίνει, κυρίως, την εποχή του· ο Lin Carter μιλά πιο διαχρονικά και πιο ιστορικά (αν και την κρίνει, εν μέρει, και την εποχή του σ’ένα σημείο). Ξεκινά, μάλιστα, διευκρινίζοντας τι εννοεί λέγοντας «φανταστική λογοτεχνία» – fantasy – ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις:

But what I mean by the word "fantasy" is a narrative of marvels that belong to neither the scientific nor the supernatural. The essence of this sort of story can be summed up in. one word: magic. A fantasy is a book or story, then, in which magic really works-not a fairy­ tale, not a story written for children, like Peter Pan or The Wizard of Oz, but a work of fiction written for adults-a story which challenges the mind, which sets it working.

Και, για να είμαι ειλικρινής, συμφωνώ απόλυτα με αυτό τον ορισμό. Το ίδιο εννοώ κι εγώ, συνήθως, όταν λέω «φανταστική λογοτεχνία».

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Απριλίου (8/4)


~Γκράφιτι από τη νιότη μας & Πώς να σταματάς το κινητό σου απ’το να σε παρακολουθεί & KillerTools & Οι αγορές που ποντάρουν στις καταστροφές & Τα «παράνομα» τραπεζικά δίκτυα & Ένας μαγευτικός κήπος στην Τοσκάνη φτιαγμένος στην Αναγέννηση & Tadami Yamada (παράξενα εξώφυλλα) & Rubáiyát του RS Sherriffs (παραμυθένιες εικονογραφήσεις) & Histoires Prodigieuses (1559 – Pierre Boaistuau) & Olaf Hajek (μαγικορεαλιστικοί πίνακες) & Ψυχεδελικές οντότητες χωρίς επιστημονική εξήγηση & Θαλάσσια τέρατα & A Pictorial History of Horror Stories – 200 Years of Spine Chilling Illustrations from the Pulp Magazines (1985) & Το θαλάσσιο ερπετό του Gloucester & Ken Barr (τέχνη) & Οι εικονογραφήσεις Ðông Hồ & Το πρώτο περιοδικό φαντασίας και τρόμου & άλλα πολλά στο LinX~

 

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]