Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
29 / 1 / 2023

Αυτό το κείμενο είναι επανάληψη από το παλιό blog· και ακόμα και τότε ήταν επανάληψη από παλιότερο post του ίδιου blog. Αλλά, ναι, εξακολουθεί να είναι επίκαιρο.

 

(Επανάληψη από παλιότερο post. Τα views στο Archive.org έχουν αυξηθεί από τότε – ήταν καλοκαίρι όταν το έγραψα – αλλά όλα τα άλλα ισχύουν ακόμα. Είναι, μάλλον, διαχρονικά. Δε νομίζω ότι στο μέλλον οι μετρήσεις του διαδικτύου θα γίνουν πιο ακριβείς· πιθανώς να γίνουν ακόμα πιο ασαφείς και πλασματικές με την εμπλοκή ολοένα και περισσότερων διαφημιστών, ολοένα και περισσότερων μεγάλων εταιριών, ολοένα και περισσότερων λαμόγιων, και ολοένα και περισσότερων προγραμμάτων ασφαλείας.)

Παρατηρούσα πώς λειτουργούν τα views στο Archive.org και έχω την εντύπωση πως κάτι δεν πάει καλά. Υποτίθεται πως τα views είναι downloads, όχι απλά πόσες φορές έχει ανοίξει η σελίδα. Ακόμα κι έτσι, μόνο εγώ ο ίδιος, για δοκιμαστικούς λόγους, και από διαφορετικά IP και ενώ έχω σβήσει τα cookies, έχω κατεβάσει, πχ, αρκετές φορές τα αρχεία για τις Αυτόματες Γραφές, αλλά έχει μετρήσει μόνο 2 views από τότε που τα έχω ανεβάσει, εδώ και δύο μήνες. Ακόμα κι αν κανένας άλλος δεν τα έχει κατεβάσει, πάλι θα έπρεπε να έχουν πάνω από 2 views.

Και τα views στο Archive.org δεν είναι η πρώτη φορά που έχω προσέξει τα στατιστικά δεδομένα στο διαδίκτυο να έχουν πρόβλημα. Θυμάμαι όταν είχα πρωτοφτιάξει το βασικό μου site. Είχα βάλει Google Analytics, και τότε είχα πολύ λίγες επισκέψεις, οπότε μπορούσα να πειραματιστώ πιο εύκολα με το τι μετράει και τι όχι. Μια από εκείνες τις μέρες, έκανα κάτι μεγάλες αλλαγές στις σελίδες και έμπαινα κάμποσες φορές στο site ενώ έσβηνα και τα cookies. Είχα κατεβάσει τουλάχιστον 20 σελίδες. Την άλλη μέρα πάω να κοιτάξω τα Google Analytics, και βλέπω να έχει μέτρησε 2 επισκέψεις και 3 σελίδες. Αυτό σημαίνει, δηλαδή, ότι μπήκαν 2 άνθρωποι και ότι συνολικά αυτοί οι 2 άνοιξαν 3 σελίδες. Μα… μόνο εγώ είχα ανοίξει καμια 20αριά σελίδες! Τι ακριβώς μετρούσε το Google Analytics;

Πιο πρόσφατα, έβαλα και το Statcounter στο site μου για πλάκα, να δω τι πιάνει. Επειδή τώρα έχω πολλές επισκέψεις, φαίνεται πάνω-κάτω να πιάνει τα ίδια με το Google Analytics – έχουν μικροδιαφορές μόνο. Όταν όμως κοιτάξεις λίγο πιο προσεκτικά, βλέπεις παραδοξότητες. Επειδή ξέρω το ΙΡ μου, μπορούσα να πάω να δω τι ακριβώς έκανα εγώ ο ίδιος στις σελίδες. Πήγα λοιπόν μια μέρα σε μια σελίδα και κλίκαρα κάτι λινκς. Πηγαίνω μετά στο Statcounter και τι βλέπω; Έδειχνε ότι το ΙΡ μου είχε κλικάρει διαφορετικά λινκς! Άλλα αντί άλλων. Πώς έγινε αυτό το θαύμα, δεν μπορώ να καταλάβω…

Τα στατιστικά του διαδικτύου είναι μια τελείως παλαβή υπόθεση. Κανένας δεν ξέρει τι ακριβώς γίνεται. Είναι σαν τις συχνότητες που μπλέκονται μεταξύ τους, ή που παρουσιάζονται πράγματα από το πουθενά. Υπάρχουν οι μετρητές που μετράνε τα πάντα που “τραβάνε” πληροφορίες από το site σου, ακόμα και τα bots. Και υπάρχουν και μετρητές που προσπαθούν να μη μετράνε τα bots αλλά μόνο κανονικούς χρήστες. Στην πρώτη περίπτωση, το χάος είναι τόσο μεγάλο που οι πληροφορίες είναι πολύ μπερδεμένες. Στη δεύτερη περίπτωση, δεν ξέρεις τι μετράνε και τι χάνουν.

Ακόμα και στο Twitter ισχύει. Κοιτάζω, πχ, τις μετρήσεις μέσα από το HootSuite για το ποια λινκς κλικάρονται πόσες φορές, και κοιτάζω και τις μετρήσεις μέσα από το ίδιο το Twitter. Κάποιες φορές είναι ίδιες. Κάποιες άλλες φορές βλέπεις τραγικές διαφορές. Πχ, το ένα σού λέει ότι το λινκ Α κλικαρίστηκε 6 φορές, το άλλο σού λέει ότι δεν κλικαρίστηκε καθόλου! Ή μπορεί το ένα να σού λέει 4 και το άλλο 2. Δεν βγάζεις άκρη.

Τα στατιστικά δεν είναι αξιόπιστα. Εκτός αυτού, είναι και τραγικά εύκολο να τα μπασταρδέψεις.

Σε πολλά blogs στα σχόλια έχουν κουμπάκια για να κάνεις like ή dislike. Αυτά βασίζονται σε cookies. Πηγαίνω κάτω από ένα σχόλιο και πατάω dislike, οπότε ο μετρητής γράφει 1. Σβήνω τα cookies από το browser (πράγμα που κάνω συχνά ούτως ή άλλως) και πατάω πάλι dislike, και τώρα γράφει 2. Επαναλαμβάνω το ίδιο και γράφει τώρα 3. Αν ήμουν λιγάκι επίμονος, μέσα σε μισή ώρα θα μπορούσα να του είχα ρίξει καμια εκατοστή dislike…

Παρομοίως, σβήνοντας cookies και αλλάζοντας ΙΡ, μπορείς να ρίξεις άπειρες επισκέψεις σε ένα site. Και αυτό ίσως πρέπει να το έχουν υπόψη τους όσοι εντυπωσιάζονται από τους μεγάλους αριθμούς για διαφημιστικούς λόγους. Από τότε που το marketing μπήκε δυναμικά στο διαδίκτυο, τα στατιστικά έγιναν ακόμα χειρότερα απ'ό,τι ήταν. Είναι σχεδόν αδύνατον να βγάλεις συμπέρασμα για την πραγματική εικόνα.

Και αναρωτιέμαι πολλές φορές γιατί έχουμε τέτοια μανία να μετράμε αριθμούς που ξέρουμε ότι είναι αναξιόπιστοι και ότι πανεύκολα μπασταρδεύονται με λίγη κακή θέληση. Όλα τα κοινωνικά δίκτυα μοστράρουν αριθμούς από δω κι από κει. Ποιος ο λόγος; Αυτά τα στατιστικά θα έπρεπε να ήταν κρυφά: για να βλέπει μόνο ο ενδιαφερόμενος τι περίπου γίνεται σε μια σελίδα, όσο είναι αυτό δυνατόν. Τώρα, έτσι όπως είναι, τα στατιστικά έχει καταντήσει να είναι για ποζεριά. Για λόγους ίματζ.

Νομίζεις ότι οι 3.500 followers είναι πραγματικοί; Στοίχημα αν ο 1 στους 10 δίνει σημασία στο τι ποστάρεις. Με τις πιθανότητες παίζεις.

Επιπλέον, σκέψου: Τι έχει μεγαλύτερη σημασία; Να γράφει ο μετρητής 500 επισκέψεις, που όμως προέρχονται από τυχαίους χρήστες που δεν δίνουν σημασία; Ή να γράφει 10 επισκέψεις, που είναι χρήστες που τους ενδιαφέρει όντως αυτό που δίνεις;

Δυστυχώς, μετρητής ποιοτικής επίσκεψης δεν έχει ακόμα εφευρεθεί, και μάλλον δεν γίνεται να εφευρεθεί. Επομένως, συνεχίζουμε να παίζουμε με τις πιθανότητες.

 

 

Επίσης . . .

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Οκτωβρίου (21/10)


Sanjulián (τέχνη) & Rudolf Kalvach (παράξενες κάρτες – 1907) & Hannah Flowers (τέχνη) & Το σπίτι που εξαφανίστηκε & Michael Kaluta (τέχνη) & Οι εικονογράφοι του Poe & Η γηραιότερη χελώνα της γης (αθάνατη;) & 221 Camera Obscuras & Infinite Jungle (στον browser σας) & Robin F. Williams (τέχνη) & Rottweilin (τέχνη) & Στα ίχνη των Shonokin (του Manly Wade Wellman) & Κόμιξ με τον Elric (1970) & περισσότερα στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ παύλα


Σε ελληνικά κείμενα (λογοτεχνικά και μη) είναι αρκετά συχνό να συναντήσουμε το εξής συντακτικό φαινόμενο το οποίο θα δείξω με ένα απλό παράδειγμα γιατί έτσι είναι πολύ πιο εύκολο:

Οι καβαλάρηδες έρχονταν μέσα από το λιόγερμα, πάνω από τους λόφους –μια ντουζίνα φιγούρες σε ψηλά άλογα, γκρίζα και λευκά, με μανδύες να τινάζονται πίσω τους–, αλλά δεν είχαν προσέξει ότι στο κατόπι τους ήταν τέσσερις απειλητικές κατάμαυρες σκιές...

Αυτό το κείμενο μοιάζει καλό, γενικά· και είναι, ουσιαστικά. Αλλά προσέξτε πώς χρησιμοποιούνται οι παύλες. Σαν παρενθέσεις! Η πρώτη παύλα κολλάει επάνω στο μια και η δεύτερη (που κλείνει την παρένθεση) κολλάει επάνω στο τους· και μετά απ’αυτή τη δεύτερη παύλα έρχεται κι ένα κόμμα.

Εδώ το πρόβλημα είναι διπλό.

Πρόβλημα πρώτο: Γιατί οι παύλες να κολλάνε επάνω στις λέξεις σαν να είναι παρενθέσεις; Η παύλα δεν είναι παρένθεση· είναι τελείως διαφορετικό σημείο στίξης.

Πρόβλημα δεύτερο: Τι δουλειά έχει το κόμμα μετά την παύλα; Δεν έχει καμία δουλειά εκεί· η παύλα, κανονικά, το αντικαθιστά. Δεν είναι παρένθεση.

[Συνέχισε να διαβάζεις]