Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
29 / 1 / 2023

Αυτό το κείμενο είναι επανάληψη από το παλιό blog· και ακόμα και τότε ήταν επανάληψη από παλιότερο post του ίδιου blog. Αλλά, ναι, εξακολουθεί να είναι επίκαιρο.

 

(Επανάληψη από παλιότερο post. Τα views στο Archive.org έχουν αυξηθεί από τότε – ήταν καλοκαίρι όταν το έγραψα – αλλά όλα τα άλλα ισχύουν ακόμα. Είναι, μάλλον, διαχρονικά. Δε νομίζω ότι στο μέλλον οι μετρήσεις του διαδικτύου θα γίνουν πιο ακριβείς· πιθανώς να γίνουν ακόμα πιο ασαφείς και πλασματικές με την εμπλοκή ολοένα και περισσότερων διαφημιστών, ολοένα και περισσότερων μεγάλων εταιριών, ολοένα και περισσότερων λαμόγιων, και ολοένα και περισσότερων προγραμμάτων ασφαλείας.)

Παρατηρούσα πώς λειτουργούν τα views στο Archive.org και έχω την εντύπωση πως κάτι δεν πάει καλά. Υποτίθεται πως τα views είναι downloads, όχι απλά πόσες φορές έχει ανοίξει η σελίδα. Ακόμα κι έτσι, μόνο εγώ ο ίδιος, για δοκιμαστικούς λόγους, και από διαφορετικά IP και ενώ έχω σβήσει τα cookies, έχω κατεβάσει, πχ, αρκετές φορές τα αρχεία για τις Αυτόματες Γραφές, αλλά έχει μετρήσει μόνο 2 views από τότε που τα έχω ανεβάσει, εδώ και δύο μήνες. Ακόμα κι αν κανένας άλλος δεν τα έχει κατεβάσει, πάλι θα έπρεπε να έχουν πάνω από 2 views.

Και τα views στο Archive.org δεν είναι η πρώτη φορά που έχω προσέξει τα στατιστικά δεδομένα στο διαδίκτυο να έχουν πρόβλημα. Θυμάμαι όταν είχα πρωτοφτιάξει το βασικό μου site. Είχα βάλει Google Analytics, και τότε είχα πολύ λίγες επισκέψεις, οπότε μπορούσα να πειραματιστώ πιο εύκολα με το τι μετράει και τι όχι. Μια από εκείνες τις μέρες, έκανα κάτι μεγάλες αλλαγές στις σελίδες και έμπαινα κάμποσες φορές στο site ενώ έσβηνα και τα cookies. Είχα κατεβάσει τουλάχιστον 20 σελίδες. Την άλλη μέρα πάω να κοιτάξω τα Google Analytics, και βλέπω να έχει μέτρησε 2 επισκέψεις και 3 σελίδες. Αυτό σημαίνει, δηλαδή, ότι μπήκαν 2 άνθρωποι και ότι συνολικά αυτοί οι 2 άνοιξαν 3 σελίδες. Μα… μόνο εγώ είχα ανοίξει καμια 20αριά σελίδες! Τι ακριβώς μετρούσε το Google Analytics;

Πιο πρόσφατα, έβαλα και το Statcounter στο site μου για πλάκα, να δω τι πιάνει. Επειδή τώρα έχω πολλές επισκέψεις, φαίνεται πάνω-κάτω να πιάνει τα ίδια με το Google Analytics – έχουν μικροδιαφορές μόνο. Όταν όμως κοιτάξεις λίγο πιο προσεκτικά, βλέπεις παραδοξότητες. Επειδή ξέρω το ΙΡ μου, μπορούσα να πάω να δω τι ακριβώς έκανα εγώ ο ίδιος στις σελίδες. Πήγα λοιπόν μια μέρα σε μια σελίδα και κλίκαρα κάτι λινκς. Πηγαίνω μετά στο Statcounter και τι βλέπω; Έδειχνε ότι το ΙΡ μου είχε κλικάρει διαφορετικά λινκς! Άλλα αντί άλλων. Πώς έγινε αυτό το θαύμα, δεν μπορώ να καταλάβω…

Τα στατιστικά του διαδικτύου είναι μια τελείως παλαβή υπόθεση. Κανένας δεν ξέρει τι ακριβώς γίνεται. Είναι σαν τις συχνότητες που μπλέκονται μεταξύ τους, ή που παρουσιάζονται πράγματα από το πουθενά. Υπάρχουν οι μετρητές που μετράνε τα πάντα που “τραβάνε” πληροφορίες από το site σου, ακόμα και τα bots. Και υπάρχουν και μετρητές που προσπαθούν να μη μετράνε τα bots αλλά μόνο κανονικούς χρήστες. Στην πρώτη περίπτωση, το χάος είναι τόσο μεγάλο που οι πληροφορίες είναι πολύ μπερδεμένες. Στη δεύτερη περίπτωση, δεν ξέρεις τι μετράνε και τι χάνουν.

Ακόμα και στο Twitter ισχύει. Κοιτάζω, πχ, τις μετρήσεις μέσα από το HootSuite για το ποια λινκς κλικάρονται πόσες φορές, και κοιτάζω και τις μετρήσεις μέσα από το ίδιο το Twitter. Κάποιες φορές είναι ίδιες. Κάποιες άλλες φορές βλέπεις τραγικές διαφορές. Πχ, το ένα σού λέει ότι το λινκ Α κλικαρίστηκε 6 φορές, το άλλο σού λέει ότι δεν κλικαρίστηκε καθόλου! Ή μπορεί το ένα να σού λέει 4 και το άλλο 2. Δεν βγάζεις άκρη.

Τα στατιστικά δεν είναι αξιόπιστα. Εκτός αυτού, είναι και τραγικά εύκολο να τα μπασταρδέψεις.

Σε πολλά blogs στα σχόλια έχουν κουμπάκια για να κάνεις like ή dislike. Αυτά βασίζονται σε cookies. Πηγαίνω κάτω από ένα σχόλιο και πατάω dislike, οπότε ο μετρητής γράφει 1. Σβήνω τα cookies από το browser (πράγμα που κάνω συχνά ούτως ή άλλως) και πατάω πάλι dislike, και τώρα γράφει 2. Επαναλαμβάνω το ίδιο και γράφει τώρα 3. Αν ήμουν λιγάκι επίμονος, μέσα σε μισή ώρα θα μπορούσα να του είχα ρίξει καμια εκατοστή dislike…

Παρομοίως, σβήνοντας cookies και αλλάζοντας ΙΡ, μπορείς να ρίξεις άπειρες επισκέψεις σε ένα site. Και αυτό ίσως πρέπει να το έχουν υπόψη τους όσοι εντυπωσιάζονται από τους μεγάλους αριθμούς για διαφημιστικούς λόγους. Από τότε που το marketing μπήκε δυναμικά στο διαδίκτυο, τα στατιστικά έγιναν ακόμα χειρότερα απ'ό,τι ήταν. Είναι σχεδόν αδύνατον να βγάλεις συμπέρασμα για την πραγματική εικόνα.

Και αναρωτιέμαι πολλές φορές γιατί έχουμε τέτοια μανία να μετράμε αριθμούς που ξέρουμε ότι είναι αναξιόπιστοι και ότι πανεύκολα μπασταρδεύονται με λίγη κακή θέληση. Όλα τα κοινωνικά δίκτυα μοστράρουν αριθμούς από δω κι από κει. Ποιος ο λόγος; Αυτά τα στατιστικά θα έπρεπε να ήταν κρυφά: για να βλέπει μόνο ο ενδιαφερόμενος τι περίπου γίνεται σε μια σελίδα, όσο είναι αυτό δυνατόν. Τώρα, έτσι όπως είναι, τα στατιστικά έχει καταντήσει να είναι για ποζεριά. Για λόγους ίματζ.

Νομίζεις ότι οι 3.500 followers είναι πραγματικοί; Στοίχημα αν ο 1 στους 10 δίνει σημασία στο τι ποστάρεις. Με τις πιθανότητες παίζεις.

Επιπλέον, σκέψου: Τι έχει μεγαλύτερη σημασία; Να γράφει ο μετρητής 500 επισκέψεις, που όμως προέρχονται από τυχαίους χρήστες που δεν δίνουν σημασία; Ή να γράφει 10 επισκέψεις, που είναι χρήστες που τους ενδιαφέρει όντως αυτό που δίνεις;

Δυστυχώς, μετρητής ποιοτικής επίσκεψης δεν έχει ακόμα εφευρεθεί, και μάλλον δεν γίνεται να εφευρεθεί. Επομένως, συνεχίζουμε να παίζουμε με τις πιθανότητες.

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Imaginary Worlds του Lin Carter


Έχοντας διαβάσει (και σχολιάσει) το Wizardry and Wild Romance του Michael Moorcock, είχα κάνει όρεξη να προχωρήσω σε κάτι παρόμοιο· κι αφού κι ο ίδιος ο Moorcock προτείνει το Imaginary Worlds, προχώρησα προς τα εκεί.

Είναι κι αυτό, φυσικά, μια πραγματεία για τη φανταστική λογοτεχνία, αλλά, παρότι έχει ομοιότητες με το Wizardry and Wild Romance, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Ο Moorcock κρίνει, κυρίως, την εποχή του· ο Lin Carter μιλά πιο διαχρονικά και πιο ιστορικά (αν και την κρίνει, εν μέρει, και την εποχή του σ’ένα σημείο). Ξεκινά, μάλιστα, διευκρινίζοντας τι εννοεί λέγοντας «φανταστική λογοτεχνία» – fantasy – ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις:

But what I mean by the word "fantasy" is a narrative of marvels that belong to neither the scientific nor the supernatural. The essence of this sort of story can be summed up in. one word: magic. A fantasy is a book or story, then, in which magic really works-not a fairy­ tale, not a story written for children, like Peter Pan or The Wizard of Oz, but a work of fiction written for adults-a story which challenges the mind, which sets it working.

Και, για να είμαι ειλικρινής, συμφωνώ απόλυτα με αυτό τον ορισμό. Το ίδιο εννοώ κι εγώ, συνήθως, όταν λέω «φανταστική λογοτεχνία».

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Απριλίου (8/4)


~Γκράφιτι από τη νιότη μας & Πώς να σταματάς το κινητό σου απ’το να σε παρακολουθεί & KillerTools & Οι αγορές που ποντάρουν στις καταστροφές & Τα «παράνομα» τραπεζικά δίκτυα & Ένας μαγευτικός κήπος στην Τοσκάνη φτιαγμένος στην Αναγέννηση & Tadami Yamada (παράξενα εξώφυλλα) & Rubáiyát του RS Sherriffs (παραμυθένιες εικονογραφήσεις) & Histoires Prodigieuses (1559 – Pierre Boaistuau) & Olaf Hajek (μαγικορεαλιστικοί πίνακες) & Ψυχεδελικές οντότητες χωρίς επιστημονική εξήγηση & Θαλάσσια τέρατα & A Pictorial History of Horror Stories – 200 Years of Spine Chilling Illustrations from the Pulp Magazines (1985) & Το θαλάσσιο ερπετό του Gloucester & Ken Barr (τέχνη) & Οι εικονογραφήσεις Ðông Hồ & Το πρώτο περιοδικό φαντασίας και τρόμου & άλλα πολλά στο LinX~

 

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]