Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
7 / 12 / 2021

Ο μεσαιωνικός άνθρωπος είχε πολλές δεισιδαιμονίες. Μπορεί να πίστευε ότι καλικάντζαροι θα έρθουν μες τη νύχτα και θα τον σκοτώσουν στον ύπνο του. Αν όμως κοιμόταν μαζί μ’έναν σταυρό, ο σταυρός θα κρατούσε τους καλικάντζαρους μακριά. Έτσι, κοιμόταν πάντα μαζί μ’έναν σταυρό. Και έμενε ζωντανός. Οι καλικάντζαροι δεν τον πλησίαζαν για να τον δολοφονήσουν. Οπότε, αυτό αποτελούσε απόδειξη για το μυαλό του ότι ο σταυρός τον σώζει από τους καλικάντζαρους.

Χίλια χρόνια μετά, και ενώ ο άνθρωπος έχει καταφέρει να ξεφύγει από τις περισσότερες δεισιδαιμονίες του και να γίνει (σχετικά) λογικός, έρχεται μια ασθένεια ονόματι Covid-19 και, κατόπιν ασύστολης τρομοκρατίας από μιντιακούς πράκτορες, κυβερνητικούς πράκτορες, και ιατρικούς πράκτορες, αρχίζει πάλι να αποκτά τις δεισιδαιμονίες που είχε απολέσει.

Πιστεύει ότι στον αέρα των ανοιχτών δρόμων κυκλοφορεί μια μόλυνση που θα τον σκοτώσει, αλλά αν φορά ένα κομμάτι πανί μπροστά στο πρόσωπό του (μια μάσκα) αυτό θα τον προστατέψει από τη μόλυνση. Φορά, έτσι, πάντα μάσκα μέσα στον ανοιχτό δρόμο, και δεν έχει αρρωστήσει. Οπότε, η μάσκα τον προστατεύει!

Αγνοεί τελείως το ότι, αν υπήρχε μια τέτοια μόλυνση στον αέρα, ένα κομμάτι πανί σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να τη σταματήσει (μόνο μια ειδική, πλαστική μάσκα αερίων θα μπορούσε να το κάνει αυτό). Δεν τολμά καν να δοκιμάσει να βγει χωρίς μάσκα για να δει μήπως τελικά ο αέρας δεν είναι δηλητηριώδης. Η απόδειξη ότι η μάσκα τον σώζει είναι το ότι δεν έχει πάθει ακόμα τίποτα. Αλλά θα μπορούσε να φορά κι ένα μαγικό δαχτυλίδι στο αριστερό (μόνο στο αριστερό!) χέρι και να είχε προστατευτεί με ακριβώς τον ίδιο τρόπο (και χωρίς να έχει ένα βρόμικο πανί μπροστά στη μούρη του).

Ο κοβιδιανός άνθρωπος πιστεύει ότι κάτι εμβόλια (που, στην πραγματικότητα, είναι γονιδιακές θεραπείες) θα τον γλιτώσουν από τον ιό. Αυτά τα εμβόλια ξεκίνησαν από το «ήρθαν να μας σώσουν», προχώρησαν στο «μπορεί και να αρρωστήσεις αλλά δεν θα είναι και τίποτα το σοβαρό», πήγαν στο «μπορεί να καταλήξεις ακόμα και σε ΜΕΘ», γλίστρησαν στο «μπορεί ακόμα και να καταλήξεις (στον αγύριστο)», κατρακύλησαν στο «ίσως να είναι τελείως άχρηστα εναντίον των μεταλλάξεων» (λες και κανείς δεν ήξερε ότι τέτοιου είδους ιός φυσικό είναι να κάνει συνέχεια μεταλλάξεις), έφτασαν στο «πρέπει όλοι να κάνετε εμβόλιο κάθε τρεις και λίγο, ασχέτως αν δεν ξέρουμε αν όντως προστατεύει, αλλιώς θα σας πάρει και θα σας σηκώσει ο διάβολος στην κυριολεξία!»

Αν κάποιος εμβολιασμένος αρρωστήσει από τον ιό και το περάσει ελαφρά, ο κοβιδιανός άνθρωπος νομίζει ότι το πέρασε ελαφρά λόγω του εμβολίου (ασχέτως του ότι ούτως ή άλλως οι περισσότεροι το περνάνε ελαφρά) χωρίς να υπάρχει καμιά ουσιαστική απόδειξη ότι είναι όντως έτσι. Αποδεικνύει την αποτελεσματικότητα του εμβολίου που έκανε από το γεγονός ότι είναι ακόμα ζωντανός – ο σταυρός κι ο καλικάντζαρος ξανά.

Αν κάποιος εμβολιασμένος αρρωστήσει και το περάσει βαριά (ή δεν το περάσει καθόλου), ε... shit happens. Πάντως, το εμβόλιο είναι καλό!

Και όχι μόνο είναι καλό, αλλά πρέπει ΟΛΟΙ να το κάνετε. Αλλιώς, δεν θα μπορείτε να κυκλοφορήσετε μες στην πόλη σας ή έξω από αυτήν, δεν θα μπορείτε να πάτε να πιείτε ένα καφέ, δεν θα μπορείτε να δουλέψετε, δεν θα μπορείτε, εν τέλει, να ζήσετε. Θα σας εκτελέσουμε. Κι αν κάποιος από τους ανεμβολίαστους αρρωστήσει, έφταιγε που δεν έκανε το εμβόλιο (ασχέτως αν παραδίπλα οι άλλοι άρρωστοι είναι εμβολιασμένοι): επειδή δεν κοιμόταν μαζί με σταυρό, τον δάγκωσαν οι καλικάντζαροι.

Και να πώς ο μεσαιωνισμός της λογικής οδηγεί στον φασισμό της ζωής.

Η παρακάτω εικόνα (δεν ξέρω ποιος την έχει φτιάξει· τυχαία τη βρήκα) δείχνει πολύ καλά αυτή τη νοοτροπία.

*

(Παράπλευρη σημείωση: Αναγνωρίζω τη μαγική λογική, και δεν την απορρίπτω. Κάποιες φορές πρέπει απλά να πιστεύεις σε κάτι και ακόμα και... θαύματα συμβαίνουν. Όμως, αναμφίβολα, για τον κοβιδιανό άνθρωπο η μαγική λογική δεν έχει λειτουργήσει, αλλιώς θα τον είχε ήδη σώσει από τον δαιμονικό ιό. Ίσως απλά ο κοβιδιανός άνθρωπος να μην πιστεύει ούτε στη μαγεία ούτε στη λογική, οπότε χάνει κι από τις δύο μεριές και πέφτει στην άβυσσο.)

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Imaginary Worlds του Lin Carter


Έχοντας διαβάσει (και σχολιάσει) το Wizardry and Wild Romance του Michael Moorcock, είχα κάνει όρεξη να προχωρήσω σε κάτι παρόμοιο· κι αφού κι ο ίδιος ο Moorcock προτείνει το Imaginary Worlds, προχώρησα προς τα εκεί.

Είναι κι αυτό, φυσικά, μια πραγματεία για τη φανταστική λογοτεχνία, αλλά, παρότι έχει ομοιότητες με το Wizardry and Wild Romance, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Ο Moorcock κρίνει, κυρίως, την εποχή του· ο Lin Carter μιλά πιο διαχρονικά και πιο ιστορικά (αν και την κρίνει, εν μέρει, και την εποχή του σ’ένα σημείο). Ξεκινά, μάλιστα, διευκρινίζοντας τι εννοεί λέγοντας «φανταστική λογοτεχνία» – fantasy – ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις:

But what I mean by the word "fantasy" is a narrative of marvels that belong to neither the scientific nor the supernatural. The essence of this sort of story can be summed up in. one word: magic. A fantasy is a book or story, then, in which magic really works-not a fairy­ tale, not a story written for children, like Peter Pan or The Wizard of Oz, but a work of fiction written for adults-a story which challenges the mind, which sets it working.

Και, για να είμαι ειλικρινής, συμφωνώ απόλυτα με αυτό τον ορισμό. Το ίδιο εννοώ κι εγώ, συνήθως, όταν λέω «φανταστική λογοτεχνία».

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Απριλίου (8/4)


~Γκράφιτι από τη νιότη μας & Πώς να σταματάς το κινητό σου απ’το να σε παρακολουθεί & KillerTools & Οι αγορές που ποντάρουν στις καταστροφές & Τα «παράνομα» τραπεζικά δίκτυα & Ένας μαγευτικός κήπος στην Τοσκάνη φτιαγμένος στην Αναγέννηση & Tadami Yamada (παράξενα εξώφυλλα) & Rubáiyát του RS Sherriffs (παραμυθένιες εικονογραφήσεις) & Histoires Prodigieuses (1559 – Pierre Boaistuau) & Olaf Hajek (μαγικορεαλιστικοί πίνακες) & Ψυχεδελικές οντότητες χωρίς επιστημονική εξήγηση & Θαλάσσια τέρατα & A Pictorial History of Horror Stories – 200 Years of Spine Chilling Illustrations from the Pulp Magazines (1985) & Το θαλάσσιο ερπετό του Gloucester & Ken Barr (τέχνη) & Οι εικονογραφήσεις Ðông Hồ & Το πρώτο περιοδικό φαντασίας και τρόμου & άλλα πολλά στο LinX~

 

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]