Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
5 / 2023

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (181)

Ρόδα-πάνθηρας. Άγρια πράγματα.

Η κουλτούρα των δημιουργών

(Μια επανάληψη από το παλιό blog.)

 

Η πραγματική κουλτούρα αποτελείται από δύο βασικά στοιχεία: δημιουργούς που κάνουν εκείνο που κάνουν επειδή αληθινά τους εκφράζει, γουστάρουν, και θα το έκαναν ούτως ή άλλως· και αποδέκτες που παρακολουθούν επειδή αληθινά τους εκφράζει, τους εξιτάρει, τους μιλάει, και τους οδηγεί. Οτιδήποτε άλλο είναι μια προσποιητή μπαρούφα.

Σήμερα, με το διαδίκτυο, έχουμε σε πολλούς τομείς τη δυνατότητα να το κάνουμε αυτό πραγματικότητα, χωρίς περιοριστικά φίλτρα όπως είναι η “αγορά”, διαφόρων ειδών μάντρες, κλίκες, ή οποιαδήποτε άλλη φαντασιακή ανοησία.

Το γεγονός ότι κάποιοι επιμένουν να προσκολλούνται ακόμα σε παρωχημένες αντιλήψεις είναι απλά θλιβερό, και δεν αφήνουν και την υπόλοιπη ανθρωπότητα να προχωρήσει.

Βρες το προσωπικό σου όραμα.

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (180)

Άνω-κάτω...

Νοθεία στην MitsotakisLand

Και όταν λέω νοθεία δεν εννοώ απαραίτητα νοθεία στις κάλπες. Αν και μπορεί να έχει γίνει και εκεί ώς ένα βαθμό, δεν νομίζω ότι αυτό ήταν το βασικό πρόβλημα για τα τραγικά για τη χώρα αποτελέσματα των εκλογών (διότι μιλάμε για θλιβερή τραγωδία αυτή τη στιγμή).

Σκεφτείτε μόνο το εξής για να δείτε τον παραλογισμό του θέματος. Περάσαμε από το «Μητσοτάκη γαμιέσαι», να το τραγουδάνε απ’τη μια άκρη της χώρας ώς την άλλη. Περάσαμε από μια κατάσταση υγειονομικής δικτατορίας, που ακόμα κόσμος χρωστά πρόστιμα επειδή αρνήθηκε να του βάλουν με το έτσι θέλω μες στο σώμα του ένα φάρμακο – και αυτά τα πρόστιμα δεν έχουν ανακληθεί! Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση που τα πάντα γίνονται ολοένα και πιο ακριβά, με κάθε μέρα που περνά, και καμία ουσιαστική υποστήριξη από την κυβέρνηση της Νέας Δικτατορίας – συγνώμη, «Δημοκρατίας» [...]

Είπαμε, εκλογές του Χάους, και το εννοούμε

Ναι, δεν είπα μόνο για πλάκα εκλογές του Χάους. Μέχρι που έφτασα στην κάλπη δεν ήμουν σίγουρος τι θα ψηφίσω. Και όταν ήμουν εκεί, είπα: Θα το κάνω με τη μέθοδο της τράπουλας!

Πήρα μερικά ψηφοδέλτια από κόμματα που σκεφτόμουν να ψηφίσω, και μερικά ψηφοδέλτια από κόμματα που δεν ήμουν και τόσο σίγουρος ότι ήθελα να ψηφίσω αλλά τα έβαλα κι αυτά για πλάκα.

Τα ανακάτεψα όλα, με κλειστά τα μάτια...

...και τράβηξα το πρώτο φύλλο.

Ήταν ένα από τα κόμματα της πλάκας που δεν ήμουν σίγουρος ότι ήθελα να ψηφίσω (γιατί δεν το ξέρω και τόσο καλά, εκτός των άλλων). Οπότε είπα: Εντάξει, εκλογές του Χάους, αλλά όχι και τελείως του Χάους. Παιχνίδι της τράπουλας αλλά ελεγχόμενο παιχνίδι.

Έτσι, τράβηξα άλλο ένα ψηφοδέλτιο τυχαία, κι αν κι αυτό ήταν τίποτα της πλάκας μπορεί και να ψήφιζα το πρώτο. Αλλά δεν ήταν της πλάκας· [...]

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (179)

Ξιφομάχοι των τοίχων.

Εκλογές του Χάους

Πλησιάζει η μέρα των εκλογών και, ειλικρινά, ακόμα δεν ξέρω τι διάολο θα ψηφίσω (όπως, νομίζω, και πολύς άλλος κόσμος). Αισθάνομαι ότι όλοι μάς έχουν απογοητεύσει οικτρά – ειδικά τα δύο μεγάλα κόμματα. Πριν από αυτούς εδώ τους ΝεοΔουλευτές, είχαμε τους τΣυριζαίους από τους οποίους, αρχικά, άλλα περιμέναμε και, τελικά, άλλα λάβαμε. Έκαναν την κατάσταση χάλια, κόσμος έχασε τις συντάξεις του και άλλα τέτοια ωραία – και ίσως όλα αυτά να προέκυψαν από τραγικά λάθη, ή ίσως να οφείλονταν στην τραγικότητα της κατάστασης που κανείς δεν μπορούσε να αντιστρέψει – δεν ξέρω, και δεν σκοπεύω να κάνω υποθέσεις.

Μετά, ήρθαν οι ΝεοΔουλευτές και, όχι μόνο δεν έφτιαξαν αυτά που οι άλλοι είχαν χαλάσει, αλλά απλά τα έκαναν όλα χειρότερα! Η κυβέρνηση της υγειονομικής χούντας, η κυβέρνησης της διάλυσης, η κυβέρνηση των προστίμων, η κυβέρνηση [...]

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (178)

Πολύχρωμα πράγματα.

Τα μεγάλα βιβλία

Τις προάλλες διάβαζα κάτι που έγραφε κάποιος σε ένα blog. Έλεγε για έναν γνωστό συγγραφέα (χωρίς να αναφέρει το όνομά του) ο οποίος διαμαρτυρόταν – κακώς – επειδή ένας αναγνώστης έγραψε (στο Amazon, νομίζω) ότι «Ωχ, πάλι ένα βιβλίο που τελειώνει σε To be continued, και δεν είναι ολοκληρωμένο». Και αυτός που είχε το blog έλεγε ότι, ορίστε, οι αναγνώστες σήμερα έχουν πλέον βαρεθεί τα μεγάλα βιβλία, τις μεγάλες σειρές από μεγάλα βιβλία, και θέλουν κάτι μικρό και αυτοτελές.

Αλλά εγώ αναρωτιέμαι σε ποιους αναγνώστες αναφέρεται. Κι εγώ αναγνώστης είμαι και μου αρέσουν τα μεγάλα και πολύπλοκα βιβλία, και οι μεγάλες σειρές. Εκτός των άλλων, έχω παρατηρήσει και από το site μου ότι ο κόσμος κατεβάζει περισσότερο τα μεγάλα βιβλία μου παρά τα διηγήματα και τα μικρότερα βιβλία. (Ναι, κι εμένα μ’έχει παραξενέψει. Στην Ελλάδα είμαστε, άλλωστε. [...]

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (177)

Crazy stuff.

Ευχαριστούμε όχι ηχητικά βιβλία

Έτυχε να δω στους cyberpunk διαδρόμους του Μετρό Αθηνών ένα διαφημιστικό τοίχου για ένα site που λέγεται bookvoice.gr και πουλάει ηχογραφημένα βιβλία. Του έριξα μια ματιά και διαπίστωσα ότι όντως αυτό κάνει και συμμετέχουν πολλοί εκδότες, από πολύ μεγάλους μέχρι όχι και τόσο μεγάλους (αλλά όχι και μικρούς ακριβώς). Αναρωτιέμαι τι κονδύλια να έπεσαν εδώ και από ποιον: γιατί αμφιβάλλω ότι όλοι αυτοί οι εκδότες είχαν ξαφνικά μια επιθυμία να πληρώσουν κόσμο να ηχογραφήσει βιβλία τους.

Και μη νομίζετε ότι τα γράφω τώρα αυτά θέλοντας να δυσφημήσω το site· νομίζω ότι καταφέρνουν μια χαρά να αυτοσαμποτάρονται όταν πουλάνε τα ηχητικά βιβλία περί τα 15 ευρώ, και ζητάνε επίσης να κατεβάσεις ένα συγκεκριμένο App προκειμένου να τα χρησιμοποιήσεις. Ποτέ δεν μου άρεσαν τα websites που σου ζητάνε να εγκαταστήσεις δικό τους πρόγραμμα (App, όπως [...]

 

Επίσης . . .

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Οκτωβρίου (21/10)


Sanjulián (τέχνη) & Rudolf Kalvach (παράξενες κάρτες – 1907) & Hannah Flowers (τέχνη) & Το σπίτι που εξαφανίστηκε & Michael Kaluta (τέχνη) & Οι εικονογράφοι του Poe & Η γηραιότερη χελώνα της γης (αθάνατη;) & 221 Camera Obscuras & Infinite Jungle (στον browser σας) & Robin F. Williams (τέχνη) & Rottweilin (τέχνη) & Στα ίχνη των Shonokin (του Manly Wade Wellman) & Κόμιξ με τον Elric (1970) & περισσότερα στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ παύλα


Σε ελληνικά κείμενα (λογοτεχνικά και μη) είναι αρκετά συχνό να συναντήσουμε το εξής συντακτικό φαινόμενο το οποίο θα δείξω με ένα απλό παράδειγμα γιατί έτσι είναι πολύ πιο εύκολο:

Οι καβαλάρηδες έρχονταν μέσα από το λιόγερμα, πάνω από τους λόφους –μια ντουζίνα φιγούρες σε ψηλά άλογα, γκρίζα και λευκά, με μανδύες να τινάζονται πίσω τους–, αλλά δεν είχαν προσέξει ότι στο κατόπι τους ήταν τέσσερις απειλητικές κατάμαυρες σκιές...

Αυτό το κείμενο μοιάζει καλό, γενικά· και είναι, ουσιαστικά. Αλλά προσέξτε πώς χρησιμοποιούνται οι παύλες. Σαν παρενθέσεις! Η πρώτη παύλα κολλάει επάνω στο μια και η δεύτερη (που κλείνει την παρένθεση) κολλάει επάνω στο τους· και μετά απ’αυτή τη δεύτερη παύλα έρχεται κι ένα κόμμα.

Εδώ το πρόβλημα είναι διπλό.

Πρόβλημα πρώτο: Γιατί οι παύλες να κολλάνε επάνω στις λέξεις σαν να είναι παρενθέσεις; Η παύλα δεν είναι παρένθεση· είναι τελείως διαφορετικό σημείο στίξης.

Πρόβλημα δεύτερο: Τι δουλειά έχει το κόμμα μετά την παύλα; Δεν έχει καμία δουλειά εκεί· η παύλα, κανονικά, το αντικαθιστά. Δεν είναι παρένθεση.

[Συνέχισε να διαβάζεις]