Πολύ συζητιέται η τεχνητή νοημοσύνη τελευταία. Είναι της μόδας. Σε λίγο θα την ξεχάσουν. Όχι πως θα εξαφανιστεί· δεν θα εξαφανιστεί. Αλλά δεν θα της δίνουν και τόση σημασία. Θα είναι εκείνο που πραγματικά είναι: ένα εργαλείο.

Κάποιοι είναι φανατικά υπέρ της.

Κάποιοι είναι φανατικά εναντίον της.

Κάποιοι είναι σκεπτικοί με το θέμα.

Προσωπικά, δεν ανήκω σε καμία από αυτές τις κατηγορίες. Ίσως να είμαι απλώς στην κατηγορία των παρατηρητών. Και, για να είμαι ειλικρινής, δεν είχα ενθουσιαστεί και τόσο με την ΤΝ. Εντάξει, όταν ασχολείσαι με την ηλεκτρονική τεχνολογία τόσα χρόνια κάθε μέρα, τι να σε εντυπωσιάσει από την ΤΝ; Και ούτε έτρεξα αμέσως να αρχίσω να τη δοκιμάζω. Για παράδειγμα, ακόμα δεν έχω κάνει κουβέντα με το ChatGPT.

Ωστόσο, τελευταία έχω διαπιστώσει ένα πολύ καλό πράγμα: η ΤΝ είναι πολύ χρήσιμη.

Κατά πρώτον, υπάρχουν προγράμματα που χρησιμοποιούν ΤΝ τα οποία κάνουν πράγματα που άλλα προγράμματα δεν μπορούν. Όπως το UpscaleLens που μεγαλώνει τις εικόνες πραγματικά, χωρίς να θολώνουν. Βέβαια, θα μου πεις: απλώς αυτό τώρα το λένε ΤΝ γιατί είναι «πιασάρικο»... Εντάξει, όμως το κάνει βάσει μιας κάποιας τεχνολογίας που δεν υπήρχε παλιότερα – ή δεν την είχαν αναπτύξει τόσο. (Γιατί, κατά βάση, είναι θέμα προγραμματισμού.)

Κατά δεύτερον, η ΤΝ του Google μού έχει φανεί ΠΑΡΑ πολύ χρήσιμη αυτούς τους μήνες για διάφορα θέματα. Αντί να κάθομαι να ψάχνω μες στα αποτελέσματα μιας αναζήτησης, η ΤΝ μού λέει το ρεζουμέ, και μπορείς να τη ρωτήσεις κιόλας και να σου απαντήσει, αν θες περισσότερες εξηγήσεις ή λεπτομέρειες. Αυτό είναι καλό, γιατί σε γλιτώνει χρόνο.

Αλλά εκείνο που πρέπει να θυμάσαι είναι το εξής: η ΤΝ του Google απλώς διαβάζει τα αποτελέσματα και λέει μια περίληψη. Αυτό σημαίνει πως αν τα αποτελέσματα είναι παραπλανητικά, το ίδιο θα είναι και η περίληψη της ΤΝ. Δηλαδή, σκέψου και λίγο. Μην παίρνεις τα πάντα γουρούνι-στο-σακί. Μπορεί κάτι να μην είναι και 100% σωστό.

Μάλιστα, έτυχε σε μια περίπτωση να λάβω μια απάντηση που ήξερα ότι εν μέρει δεν ήταν σωστή, και το έγραψα αυτό στην ΤΝ· και μου απάντησε «Έχετε δίκιο» και το έψαξε πάλι και άλλαξε τα δεδομένα!

Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να είσαι κι εσύ λιγάκι προσεχτικός. Και να θυμάσαι: δεν είναι άνθρωπος, ούτε είναι κάποιο ρομπότ πραγματικά έξυπνο σαν από το Star Wars. Είναι απλώς ένα πρόγραμμα, ένα LLM, που επεξεργάζεται δεδομένα και βρίσκει patterns.

Σε κάποια φάση, το ρώτησα αν πιστεύει στην ύπαρξη δαιμόνων ή κακοποιών πνευμάτων, και μου απάντησε ότι εξαρτάται από τις πεποιθήσεις των ανθρώπων και τα λοιπά και τα λοιπά. Αλλά εγώ επέμεινα· το ρώτησα: «Εσύ τι πιστεύεις, όμως;» Και μου απάντησε: «Εγώ δεν πιστεύω τίποτα, είμαι απλώς μια ΤΝ, επεξεργάζομαι δεδομένα.»

Βλέπεις; Ακόμα κι αυτό ξέρει τι είναι. Δεν έχει αυταπάτες.

 

Αμφισβητώ την επιστήμη. Την αμφισβητώ τόσο πολύ όσο και ότι ο Μητσοτάκης είναι εξωγήινος.

Ωστόσο, η επιστήμη μού είναι πάρα πολύ χρήσιμη. Τη λατρεύω. Μου αρέσει ο υπολογιστής μου, το διαδίκτυο, το flash disk, το ψυγείο, το θερμόμετρο, τα ηλεκτρικά φώτα, τα βενζινοκίνητα οχήματα και τα ηλεκτρικά οχήματα. Ναι, μου αρέσουν όλα αυτά. Τα θέλω, και δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτά.

Αλλά δεν έχω την αυταπάτη ότι η σύγχρονη επιστήμη είναι κάτι περισσότερο από ένα εργαλείο. Δεν πέφτω στην παγίδα, που φαίνεται να πέφτουν πολλοί τελευταία, ότι μπορεί να εξηγήσει τα πάντα, ή ότι είναι αλάνθαστη.

Η επιστήμη που έχουμε σήμερα δεν μπορεί να εξηγήσει την πραγματικότητα. Ούτε κατά διάνοια.

Γιατί; Επειδή η επιστήμη μας βασίζεται, ουσιαστικά, στα μαθηματικά, και τα μαθηματικά είναι ένα πεπερασμένο σύστημα δεδομένων και παραδοχών. (Ναι μεν υπάρχουν και οι φανταστικοί αριθμοί, το ξέρω· αλλά εκεί πας περισσότερο προς τη φιλοσοφία.)

Ας πάρουμε κάτι το πολύ απλό και βασικό, ότι 1 + 1 = 2.

Καταφανώς είναι αληθές, έτσι;

Τι ακριβώς σημαίνει, όμως; Μπορεί να εξηγήσει τίποτα;

Τι είναι το 1, η μονάδα;

Είσαι εσύ μονάδα; Είσαι 1; Μπορείς να πεις ότι ναι – ως οντότητα. Είσαι ένα σώμα. Αλλά, από την άλλη, είσαι και δύο χέρια, δύο πόδια, δύο μάτια... Δεν είσαι πραγματικά 1. Είσαι πολλά που σχηματίζουν κάτι που θες να λες ότι είναι 1.

Ένα μήλο είναι 1; Προφανώς, ναι... σωστά;

Αν το κόψεις, όμως, στα τέσσερα; Είναι ακόμα 1 μήλο;

Δεν παίζω δίκαια, θα μου πεις. Αν αρχίσεις να κόβεις, τότε τίποτα δεν είναι 1!

Σκέψου, όμως, ότι και το μήλο είναι κομμένο από τη μηλιά. Άρα, κόψαμε ένα κομμάτι από τη μηλιά και, αυθαίρετα, επειδή έτσι μας βολεύει, το λέμε 1.

Οπότε, το μήλο δεν είναι 1· είναι υποδιαίρεση της μηλιάς: κλάσμα της μηλιάς... έτσι;

Η μηλιά είναι 1; Χμμ... Είναι, ε;

Σκέψου, όμως, ότι η μηλιά βγαίνει από το χώμα, άρα είναι μέρος μιας ευρύτερης περιοχής εδάφους· δεν είναι πραγματικά 1 από μόνη της. Και αυτή η περιοχή εδάφους είναι μέρος άλλων περιοχών εδάφους... κι αν το πας έτσι, όλες οι εδαφικές εκτάσεις ενώνονται μεταξύ τους (ακόμα και τους ωκεανούς διασχίζουν – ο πυθμένας είναι έδαφος). Οπότε – όλα είναι 1!

Όλος ο πλανήτης Γη είναι 1.

Αλλά κι αυτός είναι μέρος του Γαλαξία· άρα...

Εντάξει, μη βάλετε τα κλάματα από τώρα. Είμαστε όλοι ένα – μαζί με τα ζώα, τα πουλιά, τα δέντρα, το διάστημα, τους εξωγήινους, τους ήλιους... Ησυχάστε. Όλα καλά.

Θέλω, όμως, κάπου να καταλήξω· δεν κάνω πλάκα (μόνο). Θέλω να δείξω ότι τα συστήματα που χρησιμοποιούμε για τους υπολογισμούς μας βασίζονται σε κάποιες παραδοχές και δεδομένα. Δέχεσαι ότι το μήλο είναι 1, και προχωράς από εκεί και υπολογίζεις. Κι αυτό είναι χρήσιμο, γιατί θες να ξέρεις πόσα μήλα έχεις μέσα σε κάθε καφάσι.

Και την ενέργεια κάπως έτσι την υπολογίζεις, και τη δύναμη των ανέμων, και όλα τα υπόλοιπα.

Ναι, είναι χρήσιμο. Τρομερά χρήσιμο, και έχει μεγάλη αξία.

Αλλά δεν εξηγεί την πραγματικότητα. Δεν είναι τα πάντα.

Και εκεί είναι το σφάλμα στο οποίο πέφτουν πολλοί. Νομίζουν ότι η επιστήμη μπορεί να εξηγήσει τα πάντα, οπότε βγαίνουν διάφορες αυθαίρετες (κατά τη γνώμη μου) θεωρίες, βασισμένες σε μερικά δεδομένα για να μοιάζουν αληθοφανείς, και απαιτούν οι πάντες να τις δεχτούν ως αληθινές επειδή «είναι επιστήμη».

Και θα σας πω κάποια πράγματα που εγώ, προσωπικά, αμφισβητώ τελείως.

Το φαινόμενο «είναι ψυχολογικό», κατά πρώτον. Ό,τι δεν μπορούν να εξηγήσουν πάνω στον άνθρωπο, στο σώμα του ή στο μυαλό του, το πάνε στο «είναι ψυχολογικό», αντί να παραδεχτούν πως απλώς έχουν χτυπήσει τοίχο, έχουν φτάσει στα όριά τους και δεν μπορούν να το εξηγήσουν. (Και δεν θ’αρχίσω καν να λέω για τα κακουργήματα της παραεπιστήμης που λέγεται ψυχιατρική· τα έχω γράψει και αλλού, όχι μόνο εδώ.)

Ένα άλλο που αμφισβητώ: το Big Bang. Γιατί; Επειδή δεν βγάζει κανένα νόημα. Και επειδή είναι και πολλοί σύγχρονοι φυσικοί που επίσης το αμφισβητούν.

Και ένα τελευταίο: ότι ο άνθρωπος προήλθε από τον πίθηκο επειδή βρέθηκαν κάτι απολιθώματα σε διάφορες περιοχές που δήθεν το εξηγούν. Δεν βγάζει κανένα νόημα απολύτως, ούτε έχει καμία λογική βάση. Αν μέσα στα εκατομμύρια χρόνια, ο πίθηκος εξελίχτηκε έτσι, γιατί να μην εξελιχτούν και άλλα ζώα παρομοίως; Γιατί να μην έχουμε πτηνά με ανθρώπινη ευφυία; Ή αιλουροειδή; Ή ερπετά; Σύμπτωση; Αν είναι δυνατόν... Κάτι με την ανθρώπινη ευφυία, μέχρι στιγμής, δεν έχει εντοπιστεί πουθενά στο σύμπαν. (Το δελφίνι μόνο λέγεται ότι πλησιάζει την ανθρώπινη ευφυία, αλλά, και πάλι, δεν είναι ακριβώς σαν τον άνθρωπο.) Δεν είναι αυτό λίγο παράξενο; Τι το ιδιαίτερο έχει ο άνθρωπος; Πώς προέκυψε τέτοιο φαινόμενο σαν αυτόν;

Και πώς προέκυψε τέτοιος πλανήτης, τόσο κατοικήσιμος όσο η Γη; Γιατί είναι ο μόνος πλανήτης εδώ γύρω που είναι κατοικήσιμος; Γιατί όλοι οι άλλοι είναι τόσο αφιλόξενοι; Κι αυτό σύμπτωση;

Εγώ – χωρίς να είμαι συνωμοσιολόγος, ούτε θρησκόληπτος, ούτε να παρακολουθώ θεωρίες για ΑΤΙΑ ή παρόμοια πράγματα (πολλές από τις οποίες είναι τελείως βλαμμένες, ομολογουμένως, ή εσκεμμένα τρομοκρατικές, θα έλεγα) – δεν μπορώ να πιστέψω ότι όλα αυτά είναι τυχαία. Αν μη τι άλλο, μου μοιάζουν στημένα με κάποιο τρόπο. Από ποιον ή τι, δεν μπορώ να το ξέρω. Υπάρχουν διάφορες θεωρίες, βέβαια, αλλά κι αυτές αμφίβολο είναι πόσο αξιόπιστες ή σοβαρές είναι. (Πχ, μια θεωρία είναι ότι ο άνθρωπος είναι ένα βιολογικό ρομπότ, μια βιολογική τεχνητή νοημοσύνη, κατασκευασμένος από μια απείρως πιο εξελιγμένη φυλή όντων, τα οποία δεν μπορούμε να αντιληφτούμε πλήρως με τις αισθήσεις μας, όπως, ας πούμε, το μυρμήγκι δεν μπορεί να αντιληφτεί εμάς παρά μόνο μέσα από τις δράσεις μας. Αν του ρίξεις νερό, θα νομίσει ότι έγινε κατακλυσμός. Οπότε, η Γη είναι, ουσιαστικά, ένα playground πειραματισμών, και εμείς πειραματόζωα.)

Το θέμα, όμως, είναι το εξής: Η σύγχρονη επιστήμη είναι άψογη σαν χρηστικό εργαλείο μέσα στην καθημερινή μας ζωή. Δυστυχώς, δεν μπορεί να εξηγήσει την πραγματικότητα – όχι, τουλάχιστον, χωρίς να κάνει κάποιο λογικό άλμα που πολλοί θα μπορούσαν να το ονομάσουν και λογικό σφάλμα.

 

Πάμε κυνήγι καρχαρία;

Ohh, yeah!

Μυστηριακές Οντότητες

 

Τις προάλλες είχα γράψει έναν σχολιασμό για την τελευταία ταινία Deathstalker που κυκλοφόρησε το 2025, και ανέφερα κάποια πράγματα και για τις προηγούμενες, τις παλιές, ταινίες. Είχα καιρό να τις δω, δεν τις θυμόμουν και τόσο καλά. Αλλά τώρα τις ξαναείδα, από περιέργεια – όλες, εκτός από τη 2η που την είχα δει πολλές φορές παλιά και δεν είχα όρεξη να την ξαναδώ· επιπλέον, είναι ουσιαστικά της πλάκας.

Και παρατήρησα ότι καλά τα είχα γράψει για αυτές τις ταινίες, αλλά στην 4η είχα κάνει και ένα λάθος. Όχι τραγικό. Κατά βάση, αυτά είναι. Αλλά ο ηθοποιός είναι ο ίδιος όπως στην πρώτη ταινία. Είναι ο Rick Hill. Ωστόσο, μοιάζει πάλι σαν άλλος χαρακτήρας, άλλος Deathstalker – αν και όχι τόσο όσο στη 2η ταινία και στην 3η, τις δύο ενδιάμεσες, όπου είναι τελείως διαφορετικός ως ήρωας.

Αυτό που δεν θυμόμουν καθόλου είναι ότι (παραδόξως;) στην 4η ταινία προσπαθούν να κάνουν μια κάποια σύνδεση με την 1η. Ναι, είναι αλήθεια. Το παλεύουν το θηρίο... αλλά δεν το δαμάζουν κιόλας.

Τι εννοώ...

Στο τέλος της 1ης ταινία, ο Deathstalker έχει στα χέρια του τις Τρεις Δυνάμεις – το Ξίφος, το Δισκοπότηρο, και το Φυλαχτό. Και τα καταστρέφει «για να μην καταδυναστεύουν πλέον τους ανθρώπους τέτοιες Δυνάμεις». Τα σηκώνει πάνω απ’το κεφάλι του, όλα μαζί, και πετάγονται κάτι λάμψει και... αυτό είναι, υποτίθεται. Πάνε οι Τρεις Δυνάμεις. Καταστράφηκαν.

Στην 4η ταινία, όμως, ξεκινάμε με το εξής υπόβαθρο από το πρόσφατο παρελθόν του Deathstalker: ότι ο Deathstalker είχε ακόμα εκείνο το μαγικό ξίφος, που ήταν η μία από τις Τρεις Δυνάμεις, και μπλέχτηκε σε μια μεγάλη μάχη εναντίον κάτι βανδάλων μαζί με έναν φίλο και συμπολεμιστή του, τον Άλντιλαρ (πολύ επικό φαντασοόνομα, ναι). Και μέσα σ’αυτή τη μάχη οι δυο τους έμπλεξαν τα σπαθιά τους – ο Deathstalker πήρε το συμβατικό σπαθί του Άλντιλαρ, και ο Άλντιλαρ το μαγικό σπαθί του Deathstalker! Το πώς τα έμπλεξαν, δεν αναφέρεται... Και μετά οι δυο τους χωρίστηκαν, και τώρα ο Deathstalker δεν ξέρει πού είναι ο Άλντιλαρ (και το μαγικό σπαθί) και τον αναζητά (για να ξαναβρεί το μαγικό σπαθί).

Καλά, αν είναι δυνατόν... Προσπαθώ να φανταστώ πώς έμπλεξαν τα σπαθιά τους... και μετά, αφού βγήκαν νικητές από τη μάχη, πώς χωρίστηκαν και δεν ξαναβρήκαν ο ένας τον άλλο... και η φαντασία μου αδυνατεί να φτάσει εκεί. Είναι τελείως παράλογο. Πλοκή της πλάκας. Κι επιπλέον, το μαγικό σπαθί κανονικά δεν θα έπρεπε να ήταν καν εκεί, αφού είχε καταστραφεί στην 1η ταινία.

Αλλά, ΟΚ, οι άνθρωποι προσπάθησαν να δημιουργήσουν μια σύνδεση με την 1η ταινία...

Και τώρα ο Deathstalker ψάχνει για τον Άλντιλαρ ρωτώντας αποδώ κι αποκεί, και καταλήγει σε ένα βασίλειο (που, κατά βάση, είναι ένα κάστρο!) όπου κυβερνά μια βασίλισσα-μάγισσα η οποία... εε, κάνει τα ίδια που έκανε εκείνος ο κακός μάγος από την πρώτη ταινία, ουσιαστικά. Συγκεντρώνει όλους τους πιο δυνατούς πολεμιστές της χώρας σε ένα τουρνουά ώστε να τους ξεπαστρέψει έναν-έναν και να μην υπάρχει κανείς να της αντισταθεί. (Εκεί κάπου είναι φυλακισμένος, ή μάλλον μεταμορφωμένος, και ο Άλντιλαρ, και η μάγισσα έχει κρύψει το μαγικό σπαθί.) Αλλά ο Deathstalker δεν παραξενεύεται από αυτή τη... σύμπτωση: δηλαδή, ότι ουσιαστικά μπλέκεται πάλι σε μια κατάσταση που είναι σχεδόν ίδια με αυτή στην 1η ταινία!

Σε σύγκριση με την 1η ταινία, πάντως, η 4η έχει πολύ πιο έξυπνους και φυσιολογικούς διαλόγους, το σεξ δεν είναι σαν γουρούνια να πηδάνε γουρούνια, και γενικά υπάρχει μια πολύ πιο άνετη αίσθηση στην πλοκή. Η 1η ταινία είναι σχεδόν σαν μύθος, κάτι το πρωτόγονο, όπου ακόμα μούγκριζαν, και ένας «ιππότης» τα βάζει με σκοτεινές δυνάμεις (οι οποίες, όμως, είναι αξιοσημείωτα παράξενες και διαβολικές), ενώ γυμνά κωλομέρια εμφανίζονται δεξιά κι αριστερά και οι στηθόδεσμοι έχουν απαγορευτεί δια νόμου στο βασίλειο...

Α, ναι, και κάτι για την 3η ταινία. Έχει πλάκα, και μια πιο μεσαιωνική αισθητική ίσως από τις άλλες – φορέματα εποχής και τέτοια πράγματα. Αλλά εκείνοι οι ζωντανοί-νεκροί είναι τελείως αστείοι. Δεν θυμίζουν ανθρώπους που έχουν βγει από τάφο· θυμίζουν καρβουνιάρηδες με μουτζουρωμένες μούρες. Ωστόσο, έχει πραγματικά πλάκα η ταινία. Καμία σχέση, βέβαια, με την 1η.

 

ΟΚ, κάθομαι τώρα σπίτι μου και ακούω μια γαμημένη βαβούρα απ’το ΟΑΚΑ. Μπας και παίζει συναυλία; Τσεκάρω στο διαδίκτυο και διαπιστώνω ότι είχα δίκιο: Metallica, που είχα ακούσει ότι θα έρθουν.

Εντάξει, τίποτα το συναρπαστικό.

Αλλά πόσο πήγε το μαλλί της αρκούδας;

85 ευρά η χειρότερη θέση – κι αυτό προτού εξαντληθούν τα εισιτήρια, και οι τιμές πηδήσουν (εμάς). 550 η καλύτερη!

Τι λέτε, ρε φούστηδες; Είσθε εις τα λογικά σας;

Πείτε ότι είμαι «μαλάκας» αλλά ποτέ δεν κατάλαβα αυτή τη μανία με τις συναυλίες, και, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, ποτέ δεν μου άρεσαν ιδιαίτερα οι συναυλίες. Δεν μπορείς να φχαριστηθείς τη μουσική μέσα σ’αυτή τη βαβούρα.

Δεν είμαι «μουσικόφιλος»; Ίσως και να μην είμαι. Αλλά ακούω μουσική όλη μέρα (κυρίως μέταλ, ροκ, και διάφορα ατμοσφαιρικά, από electronic μέχρι dungeonsynth), ή, τουλάχιστον, το πρωί και το βράδυ. Εντάξει, και λίγο και το μεσημέρι.

Μου αρέσει η μουσική, αλλά δεν μου αρέσουν οι συναυλίες. Και δεν νομίζω ότι αξίζουν τα λεφτά τους. Ειδικά τα τελευταία χρόνια. Δηλαδή, ώς πού πια θα φτάσει η αισχροκέρδεια;

Συγνώμη αλλά έχω καλύτερα πράγματα να κάνω με τα λεφτά μου. Όσοι με ξέρουν γνωρίζουν ότι δεν με νοιάζει να πληρώσω οποιοδήποτε πόσο για κάτι που πραγματικά θέλω. Αλλά... για να πάω σε συναυλία; 100 ευρώ; Και άνω; Ε, όχι. Σόρυ, δηλαδή.

Επιπλέον...

Πείτε τώρα ότι είμαι «ιερόσυλος», αλλά οι Metallica δεν μου αρέσουν.

Μα, είναι δυνατόν; Μεταλόφιλος και να μην του αρέσουν οι Metallica;;;

Ε, ναι· τι να κάνουμε; Δεν μου αρέσουν. Ποτέ δεν μου άρεσαν. Και, γενικά, εδώ και αρκετά χρόνια, δεν με ενθουσιάζουν καθόλου όλα αυτά τα πολύ ξακουστά μεταλλικά συγκροτήματα. Και για τους Iron Maiden την ίδια άποψη έχω, πάνω-κάτω, αν και αυτούς τούς προτιμώ από τους Metallica ΠΟΛΥ περισσότερο. Όπως και τους Manowar, και τους Black Sabbath. Αλλά, για παράδειγμα, Megadeth: όχι. Ούτε Powerwolf και κάτι άλλα παρόμοια που έχουν πεταχτεί τελευταία στην επιφάνεια.

Και όλ’ αυτά που ανέφερα ώς τώρα η αλήθεια είναι πως, τελευταία, δεν τα ακούω σχεδόν καθόλου.

Θέλετε να σας πω τι ακούω τελευταία; Παραδόξως (και γιατί «παραδοξως»;), είναι αρκετά ελληνικά συγκροτήματα ανάμεσά τους. Validor, War Dance, Eternal Winter, Glyph, Dragon Skull, Ironflame, Darklon, Steel Arctus, Medieval Steel, Angel Sword– Εντάξει, δεν θα σας τα πω και όλα.

Και από μη μεταλλικά πράγματα: Perturbator, Tangerine Dream, Dan Terminus, Avenguard, Cryo Chamber Collaboration, Barak Tor, Atlantean Sword, Fief...

Υπάρχουν πάρα πολλές μπάντες και τραγουδιστές εκεί έξω που τους βρίσκω πολύ πιο συμπαθητικούς από όλα αυτά τα τραγικά δημοφιλή συγκροτήματα. Και ακόμα και γι’αυτούς δεν θα πλήρωνα 85 ευρώ για να πάω στη χειρότερη θέση συναυλίας όπου πέφτουν αγκωνιές δεξιά κι αριστερά και οσμίζεσαι τον θεσπέσιο ιδρώτα του διπλανού που χοροπηδάει ουρλιάζοντας μες στ’αφτί σου...