Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
19 / 8 / 2020

Τελευταία, κάθε τρεις και λίγο τα ΜΜΕ αναφέρουν ότι είχαμε ακόμα τόσα κρούσματα από κορονοϊό – συνήθως, μονοψήφιο αριθμό – και το κάνουν αυτό να φαίνεται τραγικό και σπουδαίο. Επιπλέον, δυσφημούν ασύστολα διάφορες περιοχές της Ελλάδας με το που 3-4 κρούσματα θα εμφανιστούν εκεί.

Η τρομοκρατία καλά κρατεί...

Αλλά ας δούμε μερικά στατιστικά για την Ελλάδα που ελπίζουμε να είναι αξιόπιστα, όσο αυτό είναι δυνατόν. Τα παίρνω από εδώ.

Η εικόνα που βλέπω τώρα (19 Αυγούστου, 2020) στην οθόνη μου είναι αυτή:

Στην Ελλάδα έχουμε, μέχρι στιγμής, 7.472 κρούσματα, 232 θανάτους, και 3.804 περιπτώσεις ανάκαμψης από Covid-19.

Αυτά μπορεί να φαίνονται πολλά, αλλά στάσου λίγο και σκέψου ποιες είναι οι πιθανότητες πραγματικά να κολλήσεις κορονοϊό. Ο πληθυσμός της Ελλάδας είναι γύρω στα 10.000.000. Και κάνοντας μια απλή διαίρεση, διαπιστώνεις τα εξής:

Πιθανότητα να κολλήσεις κορονοϊό ([κρούσματα/πληθυσμός] x 100): 0,075% περίπου.

Πιθανότητα να πεθάνεις από κορονοϊό χωρίς να τον έχεις ήδη κολλήσει ([θάνατοι/πληθυσμός] x 100): 0,00232% ακριβώς. (Και υποθέτοντας πάντα ότι όλοι αυτοί οι θάνατοι είναι όντως από Covid-19, που μάλλον δεν είναι, γιατί πολλοί πέθαναν απλώς έχοντας και Covid-19, χωρίς να πεθάνουν από Covid-19, αλλά τους δήλωσαν ως «νεκρούς από κορονοϊό»... για κάποιο λόγο.)

Πιθανότητα να πεθάνεις από κορονοϊό αφού τον έχεις ήδη κολλήσει ([θάνατοι/κρούσματα] x 100): 3,1% περίπου.

Είναι καταφανές, πιστεύω, ότι ο καθένας από εμάς δεν κινδυνεύει από τον κορονοϊό περισσότερο απ’ό,τι κινδυνεύει από οτιδήποτε άλλο. Και, μάλιστα, από άλλα ατυχήματα κινδυνεύει περισσότερο.

Το ότι τα ΜΜΕ και η κυβέρνηση κάνουν τέτοιο θέμα για τόσο μικρά ποσοστά – και το ότι αυτό γίνεται και παγκοσμίως επίσης – είναι αληθινά ύποπτο. Το ότι κάθε βδομάδα μπορεί να δούμε και 10 κρούσματα κορονοϊού παραπάνω δεν είναι ανησυχητικό. Αυτό συμβαίνει με όλες τις επιδημίες! Δεν είναι τίποτα το περίεργο αφού υπάρχει η επιδημία. Το περίεργο θα ήταν να μην είχαμε καθόλου κρούσματα – ή να είχαμε μια ξαφνική αύξηση μεγέθους +1.000 κρούσματα μέσα σε μια εβδομάδα. Αυτό θα ήταν ανησυχητικό.

Ας ρίξουμε μια ματιά και στις ΗΠΑ, που είναι η χειρότερη περίπτωση Covid-19 παγκοσμίως, το παράδειγμα προς αποφυγήν.

Παίρνω πάλι τα δεδομένα μου από εδώ, και βλέπω αυτή την εικόνα:

Ο πληθυσμός των ΗΠΑ είναι, σήμερα, 331.000.000 περίπου (το στρογγυλοποιώ). Βάσει αυτού, έχουμε τα εξής δεδομένα:

Πιθανότητα να κολλήσεις κορονοϊό: 1,7% περίπου.

Πιθανότητα να πεθάνεις από κορονοϊό χωρίς να τον έχεις ήδη κολλήσει: 0,05%.

Πιθανότητα να πεθάνεις από κορονοϊό αφού τον έχεις ήδη κολλήσει: 3,1% περίπου.

Εδώ, επειδή η εξάπλωση έχει περάσει το 1% – είναι στο 1,7% – μπορείς να πεις ότι υπάρχει κάποια αυξημένη επικινδυνότητα. Αλλά, από την άλλη, σκέψου πόσο τεράστιος είναι ο πληθυσμός των ΗΠΑ. Επομένως, αυτό δεν είναι πραγματικά μεγάλο νούμερο.

Αξιοσημείωτο ότι και στην Ελλάδα και στις ΗΠΑ η πιθανότητα να πεθάνεις αφού έχεις ήδη κολλήσει είναι 3,1% περίπου...

Όπως και νάχει, είτε παραφουσκωμένα είναι αυτά τα στατιστικά είτε όχι, πάλι εδώ, στην Ελλάδα, έχεις περισσότερο λόγο να φοβάσαι μη σε πατήσει φορτηγό καθώς περνάς τον δρόμο παρά μην πεθάνεις από κορονοϊό.

Και, όχι, δεν είναι οι μάσκες που μας έχουν σώσει. Απλά ο Covid-19 δεν είναι τόσο επικίνδυνος όσο θέλουν να τον κάνουν να φαίνεται. Μάσκες έπρεπε να φοράμε μόνο στα ΜΜΜ. Και δεν έπρεπε να έχουν καταστρέψει την οικονομία με μια πανούκλα-φάντασμα.

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Imaginary Worlds του Lin Carter


Έχοντας διαβάσει (και σχολιάσει) το Wizardry and Wild Romance του Michael Moorcock, είχα κάνει όρεξη να προχωρήσω σε κάτι παρόμοιο· κι αφού κι ο ίδιος ο Moorcock προτείνει το Imaginary Worlds, προχώρησα προς τα εκεί.

Είναι κι αυτό, φυσικά, μια πραγματεία για τη φανταστική λογοτεχνία, αλλά, παρότι έχει ομοιότητες με το Wizardry and Wild Romance, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Ο Moorcock κρίνει, κυρίως, την εποχή του· ο Lin Carter μιλά πιο διαχρονικά και πιο ιστορικά (αν και την κρίνει, εν μέρει, και την εποχή του σ’ένα σημείο). Ξεκινά, μάλιστα, διευκρινίζοντας τι εννοεί λέγοντας «φανταστική λογοτεχνία» – fantasy – ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις:

But what I mean by the word "fantasy" is a narrative of marvels that belong to neither the scientific nor the supernatural. The essence of this sort of story can be summed up in. one word: magic. A fantasy is a book or story, then, in which magic really works-not a fairy­ tale, not a story written for children, like Peter Pan or The Wizard of Oz, but a work of fiction written for adults-a story which challenges the mind, which sets it working.

Και, για να είμαι ειλικρινής, συμφωνώ απόλυτα με αυτό τον ορισμό. Το ίδιο εννοώ κι εγώ, συνήθως, όταν λέω «φανταστική λογοτεχνία».

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Απριλίου (8/4)


~Γκράφιτι από τη νιότη μας & Πώς να σταματάς το κινητό σου απ’το να σε παρακολουθεί & KillerTools & Οι αγορές που ποντάρουν στις καταστροφές & Τα «παράνομα» τραπεζικά δίκτυα & Ένας μαγευτικός κήπος στην Τοσκάνη φτιαγμένος στην Αναγέννηση & Tadami Yamada (παράξενα εξώφυλλα) & Rubáiyát του RS Sherriffs (παραμυθένιες εικονογραφήσεις) & Histoires Prodigieuses (1559 – Pierre Boaistuau) & Olaf Hajek (μαγικορεαλιστικοί πίνακες) & Ψυχεδελικές οντότητες χωρίς επιστημονική εξήγηση & Θαλάσσια τέρατα & A Pictorial History of Horror Stories – 200 Years of Spine Chilling Illustrations from the Pulp Magazines (1985) & Το θαλάσσιο ερπετό του Gloucester & Ken Barr (τέχνη) & Οι εικονογραφήσεις Ðông Hồ & Το πρώτο περιοδικό φαντασίας και τρόμου & άλλα πολλά στο LinX~

 

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]