Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
21 / 12 / 2021

Στις 19/12, την Κυριακή, στο Πάρκο Ελευθερίας, έγινε κάτι το συνταρακτικό. Επιτέλους, ο κόσμος συγκεντρώθηκε μαζικά για να διαμαρτυρηθεί για την ξεδιάντροπη ληστεία των βασικών ελευθεριών του.

Ήταν η καλύτερη διαδήλωση, από όλες τις απόψεις, στην οποία έχω βρεθεί. Ειρηνική και, συγχρόνως, τράνταξε την Αθήνα.

Νομίζω πως δεν συγκέντρωσε τόσο πολύ κόσμο όσο οι δύο πρώτες διαδηλώσεις που είχε κάνει ο Βόβολης (και δεν ξέρω πώς ο Βόβολης τα είχε καταφέρει – ίσως να ήταν οφθαλμαπάτη)· όμως είχε πολύ κόσμο. Και, αν σκεφτείς το πόσο κρύο έκανε εκείνη την ημέρα, αυτός ο κόσμος ήταν εκπληκτικό που μαζεύτηκε. Δείχνει, ξεκάθαρα, την αγανάκτησή τους και το μαχητικό τους πνεύμα – ότι δεν είναι πρόθυμοι, με τίποτα, να παραδοθούν. Ήταν χιλιάδες άνθρωποι. Είμαι απίστευτα περήφανος για όλους, τους θεωρώ όλους ήρωες απλά και μόνο που παρευρέθηκαν. Και, περισσότερο απ’όλους, τους υγειονομικούς που το οργάνωσαν. Αυτοί δεν είναι υγειονομικοί· είναι υγειονομικοί της επανάστασης. Δεν τρώνε κουτόχορτο. Και ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν, και πώς προσπαθούν κάποιοι να τους κλέψουν την ελευθερία τους – την ελευθερία όλων μας.

Τέτοιους ανθρώπους αξίζει, εκτός των άλλων, να τους υποστηρίξετε και οικονομικά όσοι μπορείτε, γιατί έχουν βρεθεί σε αναστολή, τελείως άδικα, και τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα για ορισμένους από αυτούς. Ρίξτε μια ματιά σ’αυτό το μπανεράκι, το οποίο ελπίζω να ισχύει ακόμα.

Με εκπλήσσει, δε, το θράσος πολλών να αποκαλούν «ακροδεξιούς», «φασίστες», και «χρυσαυγίτες» όλους όσους αντιστέκονται στα απολυταρχικά, ανελεύθερα μέτρα που παίρνονται για τον κορονοϊό τα οποία ξεδιάντροπα καταργούν κάθε βασικό ανθρώπινο δικαίωμα.

Ρίξτε μια ματιά στα ακόλουθα βίντεο, τα οποία είναι από τη διαδήλωση και την πορεία που ακολούθησε. Σας μοιάζουν αυτοί οι άνθρωποι με «ακροδεξιούς φασίστες»;

Βίντεο 1

Βίντεο 2

Βίντεο 3

Βίντεο 4

Βίντεο 5

Η εσκεμμένη προπαγάνδα που έχει εξαπολυθεί από τα μεγάλα ΜΜΕ εναντίον των ανεμβολίαστων και όλων όσων είναι εναντίον των ανελεύθερων μέτρων είναι άνευ προηγουμένου και χωρίς καμία ντροπή· και καταφανώς χρηματοδοτείται από άλλα κέντρα που κρύβονται πίσω από τα ΜΜΕ και τον κυβερνητικό σχηματισμό.

Διαβάζουμε και ακούμε πράγματα τελείως ανόητα και εκτός πραγματικότητας.

Σήμερα σού λένε ότι κάποιοι που φωνάζουν Ελευθερία και Δημοκρατία είναι «ακροδεξιοί φασίστες», ενώ οι «αριστεροί» είναι αυτοί που σου προτείνουν να σκύψεις το κεφάλι και να δέχεσαι μέτρα που καταργούν κάθε ανθρώπινο δικαίωμα και σεβασμό προς την ελευθερία και τον άνθρωπο.

Το ξαναλέω με πιο απλά λόγια:

Σήμερα: «Ακροδεξιός» = αυτός που ζητά δημοκρατία και ελευθερία. «Αριστερός» = αυτός που ζητά καταπίεση και καταστολή.

Βγάλτε μόνοι σας τα συμπεράσματά σας για το τι είναι «πραγματικό» και τι όχι αυτές τις ημέρες, και πάψτε να ακούτε τους προπαγανδιστές.

Οι προπαγανδιστές πάντα προσπαθούν να κάνουν να φαίνονται «κακοί» αυτοί τους οποίους θέλουν να καταπιέσουν ή να υποτάξουν. Θέλουν να τους βαφτίσουν κακούς με το στανιό. Αν σήμερα υπήρχε ακόμα η 17 Νοέμβρη, πάω στοίχημα ότι και τέτοιους θα αποκαλούσαν όσους εναντιώνονται στα ανελεύθερα μέτρα και στο greenpass.

Δεν είναι σωστό, δεν είναι σωστό, να πίνεις τον καφέ σου με πιστοποιητικό.

Τι να κάνουμε, ρε παλληκάρια; Αυτή είναι η αλήθεια.

 

 

Επίσης . . .

Το Σκοτάδι Γελά — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 2


Έχοντας πάρει την πόλη της Όσβελακ από τα χέρια των ανθρώπων της Σφετερίστριας, ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ, η Κόμισσα Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, και οι σύντροφοί τους βλέπουν ξεκάθαρα ότι ο πόλεμός τους για την ανάκτηση του Βασιλείου τώρα αρχίζει – ένας πόλεμος άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια τους την επιβίωση. Στρέφουν το βλέμμα τους προς τη Βορσίραθ, στις Κάτω Ακτές, και επιδιώκουν να επιστρατεύσουν συμμάχους προκειμένου να αντιμετωπίσουν την απειλή που αντιπροσωπεύει.

Ο Κάλνεντουρ ταξιδεύει με τον Έλκερθιν τον Θανατογέννητο για να συναντήσει ένα χαμένο παιδί του και για να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει μαχητές από τους παρανόμους του Βασιλείου... ένας από τους οποίους αποδεικνύεται παλιός γνωστός του Πρίγκιπα και του δίνει κάποιες απαντήσεις για το αινιγματικό παρελθόν του.

Η Λοτρίνθα ωλ Νάλδεκερ, μαζί με τον Ραμάλθιν αλ Ένερκαβ και τη Σιράλια’χοκ ωλ Κίριβεμ, οδηγείται στη γενέτειρά της από τον Αρχικαλεστή του Πεπρωμένου και τους ακόλουθούς του, όπου κίνδυνος καραδοκεί για εκείνη πίσω από κάθε σκιά. Ο πραγματικός κίνδυνος, όμως, που πρέπει να φοβάται δεν είναι αυτός που νομίζει...

Και η Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, η Κόμισσα των Σκιών, ερευνά το παρελθόν της Κομητείας της προκειμένου να ανακαλύψει τα μυστικά των Σκοτεινών Ακόλουθων: και καταλήγει σε μέρη που δεν φανταζόταν ότι μπορεί να υπήρχαν.

Ενώ ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ και οι σύμμαχοί του παλεύουν για την απελευθέρωση του Βασιλείου από τα δεσμά της Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, πίσω από τον αγώνα τους μια δύναμη που έχει τραφεί από το μίσος και την απόγνωση απλώνεται σαν μόλυνση που αποσκοπεί να τους καταστρέψει όλους...

Κατεβάστε το

 

Επιλογές Αυγούστου (18/8)


Barry Windsor-Smith και Robert E. Howard & Xerox Hell (αλλοιώστε εικόνες) & Η εκστατική αλήθεια της τέχνης & Chaoclypse & Mâr-Nâmeh, το Βιβλίο των Οιωνών από τα Φίδια & Γεωλογικός χάρτης του φεγγαριού σαν σουρεαλιστικό όνειρο & Morgan Sorensen & Ένα αστεροσκοπείο μέσα στην έρημο & RIP John Crowley & The Greenwood Faun της Nina Antonia & Αντισταθείτε στους τεχνοκράτες και στους «ειδικούς» & πολλά ακόμα έρχονται στο LinX – σύντομα

 

Βιβλιοκριτική: The Dandelion Dynasty: The Grace of Kings· The Wall of Storms· The Veiled Throne· Speaking Bones, του Ken Liu


Αυτή η σειρά (τετραλογία) μού έκανε αίσθηση από διάφορες απόψεις, γι’αυτό κιόλας αποφάσισα να γράψω βιβλιοκριτική. Έπιασα το πρώτο βιβλίο της, The Grace of Kings, σχεδόν τυχαία, και αμέσως κόλλησα. Συνήθως, όταν διαβάζω σειρές φαντασίας, το πρώτο βιβλίο δεν μου αρέσει και τόσο, αλλά, καθώς προχωράω στα επόμενα, η σειρά μού αρέσει ολοένα και περισσότερο. Εδώ – δυστυχώς – συνέβη το ακριβώς αντίθετο...

Το πρώτο βιβλίο με εντυπωσίασε. Σκέφτηκα: Επιτέλους, ένας σύγχρονος συγγραφέας φαντασίας που μου αρέσει! Διότι, τελευταία, δεν βρίσκω και πολλούς σύγχρονους συγγραφείς που να μου αρέσουν. Το Grace of Kings δεν ακολουθεί την κλισέ πλέον, και εμπορική, χρήση της οπτικής γωνίας τρίτου προσώπου που προσκολλιέται κάθε φορά σε έναν χαρακτήρα (όπως, πχ, γίνεται στο A Song of Ice and Fire). Εδώ η οπτική γωνία τρίτου προσώπου είναι πολύ πιο ανοιχτή· μπορεί να γράφει για οτιδήποτε: από τις σκέψεις τριών χαρακτήρων συγχρόνως, μέχρι το τι συμβαίνει σε μια ολόκληρη πόλη. Μια πολύ ευχάριστη αλλαγή στη βαρεμάρα του ύφους που έχει καταντήσει η διεθνής φανταστική λογοτεχνία. Δεν ξέρω αν έχουν αρχίσει να αλλάζουν νοοτροπία (τώρα που η αγορά του βιβλίου χάνει λεφτά διεθνώς) ή αν απλώς ο συγγραφέας είχε κανένα πολύ γερό βύσμα και το πέρασε αυτό σε μεγάλο εκδότη. Και δεν έχει σημασία.

Αυτό δεν είναι το μόνο καλό στο Grace of Kings, φυσικά. Οι χαρακτήρες είναι έξυπνοι και δραστήριοι, ο διάλογος αρκετά έξυπνος και ρεαλιστικός. Η πλοκή ποτέ δεν παύει να κινείται: συνεχώς γίνονται γεγονότα και γεγονότα και γεγονότα. Περιπέτειες μέσα σε περιπέτειες, ατελείωτες. Η ιστορία ξεκινά με μια «κακιά» αυτοκρατορία και διάφορους επαναστάτες εναντίον της αποδώ κι αποκεί· μοιάζει κλισέ, αλλά δεν είναι, έτσι όπως εξελίσσεται. Και ακόμα και οι «κακοί» χαρακτήρες είναι ενδιαφέροντες: κάποιοι τρομαχτικοί, κάποιοι με τη δική τους φιλοσοφία. Ενώ οι «καλοί» είναι ή έξυπνοι ή γενναίοι – μια πολύ ωραία ανάμειξη νοοτροπιών.

[Συνέχισε να διαβάζεις]