Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
19 / 7 / 2026

Έχω δει ψέματα και ψέματα στη ζωή μου. Ορισμένα δεν καταπίνονται, ειδικά αν ξέρεις λιγάκι το θέμα. Διότι, ουσιαστικά, ποντάρουν στην άγνοια.

Ένα από αυτά είναι και τα διαφημιστικά ψέματα των Ελλήνων εκδοτών της δύστυχης αγοράς του βιβλίου. Ακόμα και σήμερα, που όλοι γνωρίζουμε την οικονομική κρίση του υφίστανται όλες οι αγορές (πλην Χρηματιστηρίου και αγοράς Πάρου, Μυκόνου, και τα λοιπά, όπου το ευρώ πάει πέρα-δώθε ασυγκράτητα), αραδιάζουν τραγελαφικά ψέματα που σου σηκώνεται η τρίχα, ή απλά σε κάνουν να γελάς.

Δεν αντέχω να ξαναδώ να γράφουν πάνω στα εξώφυλλα, ή σε κάποιο διαφημιστικό, ότι το τάδε βιβλίο του τάδε Έλληνα συγγραφέα έχει πουλήσει, ας πούμε, 300.000 αντίτυπα...

Εντυπωσιακός αριθμός, ομολογουμένως. Ειδικά αν δεν έχεις ποτέ εμπλακεί με την ελληνική αγορά του βιβλίου, μπορεί, μπορεί, και να τον πιστέψεις.

Αλλά σκεφτείτε λίγο με απλά μαθηματικά, όχι τίποτα το σπουδαίο:

Ο συγγραφέας πόσο κέρδος μπορεί να βγάζει για κάθε αντίτυπο που πωλείται; Εγώ σού λέω το μικρό πόσο του 1 ευρώ. Ας πούμε ότι βγάζει 1 ευρώ/βιβλίο.

Αν έχουν πουληθεί 300.000 βιβλία, εεεε... ξέρετε τι σημαίνει αυτό, έτσι;

Πραγματικά, πιστεύει κανείς ότι οι Έλληνες συγγραφείς (γενικά, όχι φαντασίας, που είναι ακόμα πιο περιορισμένη η αγορά τους) έχουν πιθανότητα να βγάλουν 300.000 ευρώ από πωλήσεις ενός βιβλίου και μόνο, σε σύντομο χρονικό διάστημα;

Αν είναι δυνατόν...

Αν ίσχυε αυτό – που, προφανώς, δεν ισχύει – τότε, ακόμα κι αν υποθέσεις ότι ο τρομερά επιτυχημένος βγάζει 300.000 €, οι άλλοι οι κακομοίρηδες συγγραφείς θα έπρεπε να βγάζουν τουλάχιστον 10.000 €... Τα βγάζουν; Ούτε αυτά δεν βγάζουν. Ή, αν κάποιος τα βγάλει, είναι περίπτωση. Όχι πως ξέρω κανέναν.

Σκεφτείτε και το άλλο τώρα: Αν ο εκδότης του βιβλίου βγάζει, ας πούμε, ένα μικρό κέρδος της τάξεως των 3 ευρώ ανά πώληση, πόσα ευρώ κέρδος είχε;

Ναι: 900.000 ευρώ! Από αυτό το βιβλίο και μόνο. Σχεδόν 1 εκατομμύριο ευρώ.

Δουλευόμαστε; Αν αυτός ο εκδότης έβγαζε μερικά τέτοια βιβλία, μέσα σε περίοδο 5-10 χρόνων (το λιγότερο) θα είχε πια χαιρετήσει εμάς τους βλάκες εδώ και θα είχε πάει να μείνει στην Καραϊβική, σε προσωπική βίλα, με το ελικόπτερό του, το κότερό του, και τον ιδιωτικό του στρατό.

Αυτά τα πράγματα που γράφουν για προώθηση είναι εξωφρενικές αηδίες...

300.000 πωλήσεις για ένα βιβλίο είναι πολλές ακόμα και για τα δεδομένα της διεθνούς αγοράς – ξέρεις, στα αγγλικά γραμμένο το βιβλίο, να πουλά από τον Βόρειο Πόλο μέχρι τον Νότιο, κι από τις ΗΠΑ ώς την Κίνα. Ναι, υπάρχουν και κάποια που έχουν πουλήσει ακόμα περισσότερο. Σίγουρα. Αλλά, και πάλι: σκεφτείτε το μέγεθος της αγοράς. Η αγορά τους είναι όλη η υφήλιος. Για εμάς η αγορά είναι μόνο η Ελλάδα, όσοι μιλάνε Ελληνικά· και, γενικά, οι Έλληνες δεν διαβάζουν πολύ. Δεν υφίστανται τέτοια νούμερα εδώ.

Βέβαια, δεν είναι παράνομο ο καθένας να λέει ό,τι θέλει για προώθηση. Δημοκρατία έχουμε και ελευθερία του λόγου. Ό,τι θες λες (αν δεν θίγεις κάποιον άμεσα και σε μηνύσει). Γι’αυτό κιόλας δεν πρέπει να πιστεύουμε ό,τι ακούμε...

Η συγκάλυψη, δε, του πόσο χάλια είναι η αγορά του βιβλίου είναι τρομερή. Είναι σαν να προσπαθούν να κρύψουν κάτι κακό, με εξωφρενικά ψέματα. Για τους συγγραφείς, όμως, η υπόθεση είναι τραγική· δεν μπορούν να βγάλουν λεφτά. Για τους εκδότες, για ορισμένους εκδότες, η κατάσταση είναι απλώς οριακή. Και συνήθως είναι μεγάλοι εκδότες που πουλάνε, μαζί με άλλα, και σχολικά βοηθήματα και διάφορα τέτοια «απαραίτητα» βιβλία, τα οποία το ξέρουν ότι θα πουληθούν – κι από εκεί βγαίνει κυρίως το κέρδος τους. Παράπλευρα, εκδίδουν και διάφορα άλλα, όπως λογοτεχνικά, που το ξέρουν ότι δεν θα έχουν και πολλή κίνηση.

Το ερώτημα είναι: γιατί όλο αυτό το ψέμα, βρε αδελφέ; Θα μπορούσαν απλώς να λένε την αλήθεια...

Σε αγορές που τα βιβλία πραγματικά κινούνται, δεν γράφουν βλακείες για χιλιάδες πωλήσεις στα εξώφυλλα. Δεν ποντάρουν στον φτηνό εντυπωσιασμό από αριθμούς. Δεν υπάρχει λόγος. Γιατί τα βιβλία πραγματικά κινούνται.

Εδώ, επειδή δεν κινούνται, έχουμε λόγο να προσποιούμαστε ότι κινούνται.

Αλίμονο· ποτέ δεν θα βάλουμε μυαλό...

Και παρόμοιο ψέμα, φυσικά, κυκλοφορεί και στο διαδίκτυο. Ειδικά εκεί είναι ακόμα πιο εύκολο, ίσως, να μαγειρέψεις αριθμούς με likes και τα λοιπά.

Κι εγώ θα μπορούσα να δίνω ψεύτικα στοιχεία για διαφημιστικούς λόγους. Θα μπορούσα να σας γράφω ότι έχω δεκάδες χιλιάδες downloads και ότι από δωρεές ήδη λαμβάνω περί τα 500 € το μήνα – και δώσε κι εσύ, όπως τόσοι άλλοι! Θα μπορούσα, επίσης, να είχα πληρώσει και 2-3 διαφημιστές να βάλουν reviews κι αστεράκια αποδώ κι αποκεί, έτσι για να δέσει το γλυκό.

Αλλά δεν βρίσκω ότι αυτό έχει καμία ουσία. Εδώ και κάποια χρόνια ήδη έχω γράψει τι είχα συναντήσει στην αγορά του (χάρτινου) βιβλίου. Και είναι όντως αυτά που συνάντησα, όχι ωραιοποιημένα παραμύθια.

Το ίδιο κάνω και σήμερα.

Η φανταστική λογοτεχνία είναι ο έρωτάς μου· δεν θα σταματήσω να γράφω. Ποτέ. Αυτό είναι δεδομένο. Σας το λέω στεγνά (ενώ θα μπορούσα να λέω: «πληρώστε για να συνεχίσω να γράφω», και άλλα τέτοια ψέματα).

Αλλά αγαπώ και το διαδίκτυο, και την ελεύθερη διακίνηση μέσα από το διαδίκτυο.

Επίσης, όμως, έχω έξοδα που θέλω να καλύψω κάθε μήνα. Και είναι καλό να κάνετε δωρεές και να υποστηρίζετε τους δημιουργικούς ανθρώπους στην Ελλάδα. Εγώ δεν σας λέω ψέματα, ούτε βλακείες, για να σας εντυπωσιάσω και να σας πάρω τα λεφτά σας. Σας παραθέτω τα πράγματα όπως είναι.

Η κατάσταση με τους συγγραφείς (ειδικά φαντασίας) στην Ελλάδα είναι σκατά. Αντικειμενικά σκατά. Υποστηρίξτε έναν από αυτούς ο οποίος δημοσιεύει υλικό σχεδόν 30 χρόνια πλέον. (Και, όχι, ούτε αυτό είναι ψέμα ή υπερβολή. Γράφω λογοτεχνία από τα 12, ή ίσως και λίγο πιο πριν. Δημοσιεύω από τα 18.)

Δίνετε 10 € σε μπαρ για να πάρετε ένα ποτό, και μπορεί να είναι και μπόμπα. Δεν μπορείτε να δώσετε 10 € δωρεά σε έναν συγγραφέα που σας προσφέρει δωρεάν υλικό επί 30 χρόνια; Νομίζω ότι μπορείτε. Δεν είναι τόσο μεγάλο ποσό. Αυτά τα 10 € δεν είναι τόσο σημαντικά για εσένα. Αλλά, αν δώσουν 50 άνθρωποι από 10 € μέσα στον μήνα, το σύνολο βοηθά εμένα να καλύψω τα έξοδά μου.

Και από εμένα παίρνεις αμέτρητα βιβλία με απίθανες περιπέτειες να διαβάζεις και να ψυχαγωγείσαι για όσο τραβά η καρδιά σου.

Δεν αξίζει αυτό ένα ποτό που θα πλήρωνες σε ένα μπαρ;

Σκέψου το.

 

 

Alternate link: https://fantastikosorizontas.gr/skiodi-paralipomena/_ypostirikste_tous_syggrafeis

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Αυγούστου (18/8)


Barry Windsor-Smith και Robert E. Howard & Xerox Hell (αλλοιώστε εικόνες) & Η εκστατική αλήθεια της τέχνης & Chaoclypse & Mâr-Nâmeh, το Βιβλίο των Οιωνών από τα Φίδια & Γεωλογικός χάρτης του φεγγαριού σαν σουρεαλιστικό όνειρο & Morgan Sorensen & Ένα αστεροσκοπείο μέσα στην έρημο & RIP John Crowley & The Greenwood Faun της Nina Antonia & Αντισταθείτε στους τεχνοκράτες και στους «ειδικούς» & πολλά ακόμα έρχονται στο LinX – σύντομα

 

Βιβλιοκριτική: The Dandelion Dynasty: The Grace of Kings· The Wall of Storms· The Veiled Throne· Speaking Bones, του Ken Liu


Αυτή η σειρά (τετραλογία) μού έκανε αίσθηση από διάφορες απόψεις, γι’αυτό κιόλας αποφάσισα να γράψω βιβλιοκριτική. Έπιασα το πρώτο βιβλίο της, The Grace of Kings, σχεδόν τυχαία, και αμέσως κόλλησα. Συνήθως, όταν διαβάζω σειρές φαντασίας, το πρώτο βιβλίο δεν μου αρέσει και τόσο, αλλά, καθώς προχωράω στα επόμενα, η σειρά μού αρέσει ολοένα και περισσότερο. Εδώ – δυστυχώς – συνέβη το ακριβώς αντίθετο...

Το πρώτο βιβλίο με εντυπωσίασε. Σκέφτηκα: Επιτέλους, ένας σύγχρονος συγγραφέας φαντασίας που μου αρέσει! Διότι, τελευταία, δεν βρίσκω και πολλούς σύγχρονους συγγραφείς που να μου αρέσουν. Το Grace of Kings δεν ακολουθεί την κλισέ πλέον, και εμπορική, χρήση της οπτικής γωνίας τρίτου προσώπου που προσκολλιέται κάθε φορά σε έναν χαρακτήρα (όπως, πχ, γίνεται στο A Song of Ice and Fire). Εδώ η οπτική γωνία τρίτου προσώπου είναι πολύ πιο ανοιχτή· μπορεί να γράφει για οτιδήποτε: από τις σκέψεις τριών χαρακτήρων συγχρόνως, μέχρι το τι συμβαίνει σε μια ολόκληρη πόλη. Μια πολύ ευχάριστη αλλαγή στη βαρεμάρα του ύφους που έχει καταντήσει η διεθνής φανταστική λογοτεχνία. Δεν ξέρω αν έχουν αρχίσει να αλλάζουν νοοτροπία (τώρα που η αγορά του βιβλίου χάνει λεφτά διεθνώς) ή αν απλώς ο συγγραφέας είχε κανένα πολύ γερό βύσμα και το πέρασε αυτό σε μεγάλο εκδότη. Και δεν έχει σημασία.

Αυτό δεν είναι το μόνο καλό στο Grace of Kings, φυσικά. Οι χαρακτήρες είναι έξυπνοι και δραστήριοι, ο διάλογος αρκετά έξυπνος και ρεαλιστικός. Η πλοκή ποτέ δεν παύει να κινείται: συνεχώς γίνονται γεγονότα και γεγονότα και γεγονότα. Περιπέτειες μέσα σε περιπέτειες, ατελείωτες. Η ιστορία ξεκινά με μια «κακιά» αυτοκρατορία και διάφορους επαναστάτες εναντίον της αποδώ κι αποκεί· μοιάζει κλισέ, αλλά δεν είναι, έτσι όπως εξελίσσεται. Και ακόμα και οι «κακοί» χαρακτήρες είναι ενδιαφέροντες: κάποιοι τρομαχτικοί, κάποιοι με τη δική τους φιλοσοφία. Ενώ οι «καλοί» είναι ή έξυπνοι ή γενναίοι – μια πολύ ωραία ανάμειξη νοοτροπιών.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Αυγούστου (5/8)


Sibylle Ruppert (βιομηχανικός, σκοτεινός σουρεαλισμός) 10 ταινίες (από την ανατολική Γερμανία) TikTok Farlands (ένας κρυφός κόσμος) Η Google θα κάνει τα smart phones σας ακόμα πιο περιοριστικά (απαγορεύοντας στον οποιονδήποτε να τρέξει δικό του app) Οι Ευρωπαίοι ψηφίζουν (για τις εικόνες στα νέα χαρτονομίσματα) Trompe-L’œil (ένας κρυμμένος κόσμος σκέλεθρων) Solarpunk (μουσική) Η Shell κερδίζει (από τον πόλεμο) Ένας ερημίτης (στις κατακόμβες του Παρισιού) Καρλ Γιουνγκ και συγχρονικότητα (ο μυστικισμός των συμπτώσεων) Ο νεοναζισμός στις ΗΠΑ (βίντεο) Maxfield Parrish (μαγευτική τέχνη) Περίπλοκοι χαρακτήρες (σε Howard, Grell, Wolfe, Dostoevsky) Ars Notoria (και η Άμεση Γνώση) LinX (έρχονται πολλά ακόμα)