Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
19 / 7 / 2026

Έχω δει ψέματα και ψέματα στη ζωή μου. Ορισμένα δεν καταπίνονται, ειδικά αν ξέρεις λιγάκι το θέμα. Διότι, ουσιαστικά, ποντάρουν στην άγνοια.

Ένα από αυτά είναι και τα διαφημιστικά ψέματα των Ελλήνων εκδοτών της δύστυχης αγοράς του βιβλίου. Ακόμα και σήμερα, που όλοι γνωρίζουμε την οικονομική κρίση του υφίστανται όλες οι αγορές (πλην Χρηματιστηρίου και αγοράς Πάρου, Μυκόνου, και τα λοιπά, όπου το ευρώ πάει πέρα-δώθε ασυγκράτητα), αραδιάζουν τραγελαφικά ψέματα που σου σηκώνεται η τρίχα, ή απλά σε κάνουν να γελάς.

Δεν αντέχω να ξαναδώ να γράφουν πάνω στα εξώφυλλα, ή σε κάποιο διαφημιστικό, ότι το τάδε βιβλίο του τάδε Έλληνα συγγραφέα έχει πουλήσει, ας πούμε, 300.000 αντίτυπα...

Εντυπωσιακός αριθμός, ομολογουμένως. Ειδικά αν δεν έχεις ποτέ εμπλακεί με την ελληνική αγορά του βιβλίου, μπορεί, μπορεί, και να τον πιστέψεις.

Αλλά σκεφτείτε λίγο με απλά μαθηματικά, όχι τίποτα το σπουδαίο:

Ο συγγραφέας πόσο κέρδος μπορεί να βγάζει για κάθε αντίτυπο που πωλείται; Εγώ σού λέω το μικρό πόσο του 1 ευρώ. Ας πούμε ότι βγάζει 1 ευρώ/βιβλίο.

Αν έχουν πουληθεί 300.000 βιβλία, εεεε... ξέρετε τι σημαίνει αυτό, έτσι;

Πραγματικά, πιστεύει κανείς ότι οι Έλληνες συγγραφείς (γενικά, όχι φαντασίας, που είναι ακόμα πιο περιορισμένη η αγορά τους) έχουν πιθανότητα να βγάλουν 300.000 ευρώ από πωλήσεις ενός βιβλίου και μόνο, σε σύντομο χρονικό διάστημα;

Αν είναι δυνατόν...

Αν ίσχυε αυτό – που, προφανώς, δεν ισχύει – τότε, ακόμα κι αν υποθέσεις ότι ο τρομερά επιτυχημένος βγάζει 300.000 €, οι άλλοι οι κακομοίρηδες συγγραφείς θα έπρεπε να βγάζουν τουλάχιστον 10.000 €... Τα βγάζουν; Ούτε αυτά δεν βγάζουν. Ή, αν κάποιος τα βγάλει, είναι περίπτωση. Όχι πως ξέρω κανέναν.

Σκεφτείτε και το άλλο τώρα: Αν ο εκδότης του βιβλίου βγάζει, ας πούμε, ένα μικρό κέρδος της τάξεως των 3 ευρώ ανά πώληση, πόσα ευρώ κέρδος είχε;

Ναι: 900.000 ευρώ! Από αυτό το βιβλίο και μόνο. Σχεδόν 1 εκατομμύριο ευρώ.

Δουλευόμαστε; Αν αυτός ο εκδότης έβγαζε μερικά τέτοια βιβλία, μέσα σε περίοδο 5-10 χρόνων (το λιγότερο) θα είχε πια χαιρετήσει εμάς τους βλάκες εδώ και θα είχε πάει να μείνει στην Καραϊβική, σε προσωπική βίλα, με το ελικόπτερό του, το κότερό του, και τον ιδιωτικό του στρατό.

Αυτά τα πράγματα που γράφουν για προώθηση είναι εξωφρενικές αηδίες...

300.000 πωλήσεις για ένα βιβλίο είναι πολλές ακόμα και για τα δεδομένα της διεθνούς αγοράς – ξέρεις, στα αγγλικά γραμμένο το βιβλίο, να πουλά από τον Βόρειο Πόλο μέχρι τον Νότιο, κι από τις ΗΠΑ ώς την Κίνα. Ναι, υπάρχουν και κάποια που έχουν πουλήσει ακόμα περισσότερο. Σίγουρα. Αλλά, και πάλι: σκεφτείτε το μέγεθος της αγοράς. Η αγορά τους είναι όλη η υφήλιος. Για εμάς η αγορά είναι μόνο η Ελλάδα, όσοι μιλάνε Ελληνικά· και, γενικά, οι Έλληνες δεν διαβάζουν πολύ. Δεν υφίστανται τέτοια νούμερα εδώ.

Βέβαια, δεν είναι παράνομο ο καθένας να λέει ό,τι θέλει για προώθηση. Δημοκρατία έχουμε και ελευθερία του λόγου. Ό,τι θες λες (αν δεν θίγεις κάποιον άμεσα και σε μηνύσει). Γι’αυτό κιόλας δεν πρέπει να πιστεύουμε ό,τι ακούμε...

Η συγκάλυψη, δε, του πόσο χάλια είναι η αγορά του βιβλίου είναι τρομερή. Είναι σαν να προσπαθούν να κρύψουν κάτι κακό, με εξωφρενικά ψέματα. Για τους συγγραφείς, όμως, η υπόθεση είναι τραγική· δεν μπορούν να βγάλουν λεφτά. Για τους εκδότες, για ορισμένους εκδότες, η κατάσταση είναι απλώς οριακή. Και συνήθως είναι μεγάλοι εκδότες που πουλάνε, μαζί με άλλα, και σχολικά βοηθήματα και διάφορα τέτοια «απαραίτητα» βιβλία, τα οποία το ξέρουν ότι θα πουληθούν – κι από εκεί βγαίνει κυρίως το κέρδος τους. Παράπλευρα, εκδίδουν και διάφορα άλλα, όπως λογοτεχνικά, που το ξέρουν ότι δεν θα έχουν και πολλή κίνηση.

Το ερώτημα είναι: γιατί όλο αυτό το ψέμα, βρε αδελφέ; Θα μπορούσαν απλώς να λένε την αλήθεια...

Σε αγορές που τα βιβλία πραγματικά κινούνται, δεν γράφουν βλακείες για χιλιάδες πωλήσεις στα εξώφυλλα. Δεν ποντάρουν στον φτηνό εντυπωσιασμό από αριθμούς. Δεν υπάρχει λόγος. Γιατί τα βιβλία πραγματικά κινούνται.

Εδώ, επειδή δεν κινούνται, έχουμε λόγο να προσποιούμαστε ότι κινούνται.

Αλίμονο· ποτέ δεν θα βάλουμε μυαλό...

Και παρόμοιο ψέμα, φυσικά, κυκλοφορεί και στο διαδίκτυο. Ειδικά εκεί είναι ακόμα πιο εύκολο, ίσως, να μαγειρέψεις αριθμούς με likes και τα λοιπά.

Κι εγώ θα μπορούσα να δίνω ψεύτικα στοιχεία για διαφημιστικούς λόγους. Θα μπορούσα να σας γράφω ότι έχω δεκάδες χιλιάδες downloads και ότι από δωρεές ήδη λαμβάνω περί τα 500 € το μήνα – και δώσε κι εσύ, όπως τόσοι άλλοι! Θα μπορούσα, επίσης, να είχα πληρώσει και 2-3 διαφημιστές να βάλουν reviews κι αστεράκια αποδώ κι αποκεί, έτσι για να δέσει το γλυκό.

Αλλά δεν βρίσκω ότι αυτό έχει καμία ουσία. Εδώ και κάποια χρόνια ήδη έχω γράψει τι είχα συναντήσει στην αγορά του (χάρτινου) βιβλίου. Και είναι όντως αυτά που συνάντησα, όχι ωραιοποιημένα παραμύθια.

Το ίδιο κάνω και σήμερα.

Η φανταστική λογοτεχνία είναι ο έρωτάς μου· δεν θα σταματήσω να γράφω. Ποτέ. Αυτό είναι δεδομένο. Σας το λέω στεγνά (ενώ θα μπορούσα να λέω: «πληρώστε για να συνεχίσω να γράφω», και άλλα τέτοια ψέματα).

Αλλά αγαπώ και το διαδίκτυο, και την ελεύθερη διακίνηση μέσα από το διαδίκτυο.

Επίσης, όμως, έχω έξοδα που θέλω να καλύψω κάθε μήνα. Και είναι καλό να κάνετε δωρεές και να υποστηρίζετε τους δημιουργικούς ανθρώπους στην Ελλάδα. Εγώ δεν σας λέω ψέματα, ούτε βλακείες, για να σας εντυπωσιάσω και να σας πάρω τα λεφτά σας. Σας παραθέτω τα πράγματα όπως είναι.

Η κατάσταση με τους συγγραφείς (ειδικά φαντασίας) στην Ελλάδα είναι σκατά. Αντικειμενικά σκατά. Υποστηρίξτε έναν από αυτούς ο οποίος δημοσιεύει υλικό σχεδόν 30 χρόνια πλέον. (Και, όχι, ούτε αυτό είναι ψέμα ή υπερβολή. Γράφω λογοτεχνία από τα 12, ή ίσως και λίγο πιο πριν. Δημοσιεύω από τα 18.)

Δίνετε 10 € σε μπαρ για να πάρετε ένα ποτό, και μπορεί να είναι και μπόμπα. Δεν μπορείτε να δώσετε 10 € δωρεά σε έναν συγγραφέα που σας προσφέρει δωρεάν υλικό επί 30 χρόνια; Νομίζω ότι μπορείτε. Δεν είναι τόσο μεγάλο ποσό. Αυτά τα 10 € δεν είναι τόσο σημαντικά για εσένα. Αλλά, αν δώσουν 50 άνθρωποι από 10 € μέσα στον μήνα, το σύνολο βοηθά εμένα να καλύψω τα έξοδά μου.

Και από εμένα παίρνεις αμέτρητα βιβλία με απίθανες περιπέτειες να διαβάζεις και να ψυχαγωγείσαι για όσο τραβά η καρδιά σου.

Δεν αξίζει αυτό ένα ποτό που θα πλήρωνες σε ένα μπαρ;

Σκέψου το.

 

 

Alternate link: https://fantastikosorizontas.gr/skiodi-paralipomena/_ypostirikste_tous_syggrafeis

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX

 

Το Σκοτάδι Γελά — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 2


Έχοντας πάρει την πόλη της Όσβελακ από τα χέρια των ανθρώπων της Σφετερίστριας, ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ, η Κόμισσα Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, και οι σύντροφοί τους βλέπουν ξεκάθαρα ότι ο πόλεμός τους για την ανάκτηση του Βασιλείου τώρα αρχίζει – ένας πόλεμος άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια τους την επιβίωση. Στρέφουν το βλέμμα τους προς τη Βορσίραθ, στις Κάτω Ακτές, και επιδιώκουν να επιστρατεύσουν συμμάχους προκειμένου να αντιμετωπίσουν την απειλή που αντιπροσωπεύει.

Ο Κάλνεντουρ ταξιδεύει με τον Έλκερθιν τον Θανατογέννητο για να συναντήσει ένα χαμένο παιδί του και για να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει μαχητές από τους παρανόμους του Βασιλείου... ένας από τους οποίους αποδεικνύεται παλιός γνωστός του Πρίγκιπα και του δίνει κάποιες απαντήσεις για το αινιγματικό παρελθόν του.

Η Λοτρίνθα ωλ Νάλδεκερ, μαζί με τον Ραμάλθιν αλ Ένερκαβ και τη Σιράλια’χοκ ωλ Κίριβεμ, οδηγείται στη γενέτειρά της από τον Αρχικαλεστή του Πεπρωμένου και τους ακόλουθούς του, όπου κίνδυνος καραδοκεί για εκείνη πίσω από κάθε σκιά. Ο πραγματικός κίνδυνος, όμως, που πρέπει να φοβάται δεν είναι αυτός που νομίζει...

Και η Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, η Κόμισσα των Σκιών, ερευνά το παρελθόν της Κομητείας της προκειμένου να ανακαλύψει τα μυστικά των Σκοτεινών Ακόλουθων: και καταλήγει σε μέρη που δεν φανταζόταν ότι μπορεί να υπήρχαν.

Ενώ ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ και οι σύμμαχοί του παλεύουν για την απελευθέρωση του Βασιλείου από τα δεσμά της Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, πίσω από τον αγώνα τους μια δύναμη που έχει τραφεί από το μίσος και την απόγνωση απλώνεται σαν μόλυνση που αποσκοπεί να τους καταστρέψει όλους...

Κατεβάστε το