Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
19 / 7 / 2026

Έχω δει ψέματα και ψέματα στη ζωή μου. Ορισμένα δεν καταπίνονται, ειδικά αν ξέρεις λιγάκι το θέμα. Διότι, ουσιαστικά, ποντάρουν στην άγνοια.

Ένα από αυτά είναι και τα διαφημιστικά ψέματα των Ελλήνων εκδοτών της δύστυχης αγοράς του βιβλίου. Ακόμα και σήμερα, που όλοι γνωρίζουμε την οικονομική κρίση του υφίστανται όλες οι αγορές (πλην Χρηματιστηρίου και αγοράς Πάρου, Μυκόνου, και τα λοιπά, όπου το ευρώ πάει πέρα-δώθε ασυγκράτητα), αραδιάζουν τραγελαφικά ψέματα που σου σηκώνεται η τρίχα, ή απλά σε κάνουν να γελάς.

Δεν αντέχω να ξαναδώ να γράφουν πάνω στα εξώφυλλα, ή σε κάποιο διαφημιστικό, ότι το τάδε βιβλίο του τάδε Έλληνα συγγραφέα έχει πουλήσει, ας πούμε, 300.000 αντίτυπα...

Εντυπωσιακός αριθμός, ομολογουμένως. Ειδικά αν δεν έχεις ποτέ εμπλακεί με την ελληνική αγορά του βιβλίου, μπορεί, μπορεί, και να τον πιστέψεις.

Αλλά σκεφτείτε λίγο με απλά μαθηματικά, όχι τίποτα το σπουδαίο:

Ο συγγραφέας πόσο κέρδος μπορεί να βγάζει για κάθε αντίτυπο που πωλείται; Εγώ σού λέω το μικρό πόσο του 1 ευρώ. Ας πούμε ότι βγάζει 1 ευρώ/βιβλίο.

Αν έχουν πουληθεί 300.000 βιβλία, εεεε... ξέρετε τι σημαίνει αυτό, έτσι;

Πραγματικά, πιστεύει κανείς ότι οι Έλληνες συγγραφείς (γενικά, όχι φαντασίας, που είναι ακόμα πιο περιορισμένη η αγορά τους) έχουν πιθανότητα να βγάλουν 300.000 ευρώ από πωλήσεις ενός βιβλίου και μόνο, σε σύντομο χρονικό διάστημα;

Αν είναι δυνατόν...

Αν ίσχυε αυτό – που, προφανώς, δεν ισχύει – τότε, ακόμα κι αν υποθέσεις ότι ο τρομερά επιτυχημένος βγάζει 300.000 €, οι άλλοι οι κακομοίρηδες συγγραφείς θα έπρεπε να βγάζουν τουλάχιστον 10.000 €... Τα βγάζουν; Ούτε αυτά δεν βγάζουν. Ή, αν κάποιος τα βγάλει, είναι περίπτωση. Όχι πως ξέρω κανέναν.

Σκεφτείτε και το άλλο τώρα: Αν ο εκδότης του βιβλίου βγάζει, ας πούμε, ένα μικρό κέρδος της τάξεως των 3 ευρώ ανά πώληση, πόσα ευρώ κέρδος είχε;

Ναι: 900.000 ευρώ! Από αυτό το βιβλίο και μόνο. Σχεδόν 1 εκατομμύριο ευρώ.

Δουλευόμαστε; Αν αυτός ο εκδότης έβγαζε μερικά τέτοια βιβλία, μέσα σε περίοδο 5-10 χρόνων (το λιγότερο) θα είχε πια χαιρετήσει εμάς τους βλάκες εδώ και θα είχε πάει να μείνει στην Καραϊβική, σε προσωπική βίλα, με το ελικόπτερό του, το κότερό του, και τον ιδιωτικό του στρατό.

Αυτά τα πράγματα που γράφουν για προώθηση είναι εξωφρενικές αηδίες...

300.000 πωλήσεις για ένα βιβλίο είναι πολλές ακόμα και για τα δεδομένα της διεθνούς αγοράς – ξέρεις, στα αγγλικά γραμμένο το βιβλίο, να πουλά από τον Βόρειο Πόλο μέχρι τον Νότιο, κι από τις ΗΠΑ ώς την Κίνα. Ναι, υπάρχουν και κάποια που έχουν πουλήσει ακόμα περισσότερο. Σίγουρα. Αλλά, και πάλι: σκεφτείτε το μέγεθος της αγοράς. Η αγορά τους είναι όλη η υφήλιος. Για εμάς η αγορά είναι μόνο η Ελλάδα, όσοι μιλάνε Ελληνικά· και, γενικά, οι Έλληνες δεν διαβάζουν πολύ. Δεν υφίστανται τέτοια νούμερα εδώ.

Βέβαια, δεν είναι παράνομο ο καθένας να λέει ό,τι θέλει για προώθηση. Δημοκρατία έχουμε και ελευθερία του λόγου. Ό,τι θες λες (αν δεν θίγεις κάποιον άμεσα και σε μηνύσει). Γι’αυτό κιόλας δεν πρέπει να πιστεύουμε ό,τι ακούμε...

Η συγκάλυψη, δε, του πόσο χάλια είναι η αγορά του βιβλίου είναι τρομερή. Είναι σαν να προσπαθούν να κρύψουν κάτι κακό, με εξωφρενικά ψέματα. Για τους συγγραφείς, όμως, η υπόθεση είναι τραγική· δεν μπορούν να βγάλουν λεφτά. Για τους εκδότες, για ορισμένους εκδότες, η κατάσταση είναι απλώς οριακή. Και συνήθως είναι μεγάλοι εκδότες που πουλάνε, μαζί με άλλα, και σχολικά βοηθήματα και διάφορα τέτοια «απαραίτητα» βιβλία, τα οποία το ξέρουν ότι θα πουληθούν – κι από εκεί βγαίνει κυρίως το κέρδος τους. Παράπλευρα, εκδίδουν και διάφορα άλλα, όπως λογοτεχνικά, που το ξέρουν ότι δεν θα έχουν και πολλή κίνηση.

Το ερώτημα είναι: γιατί όλο αυτό το ψέμα, βρε αδελφέ; Θα μπορούσαν απλώς να λένε την αλήθεια...

Σε αγορές που τα βιβλία πραγματικά κινούνται, δεν γράφουν βλακείες για χιλιάδες πωλήσεις στα εξώφυλλα. Δεν ποντάρουν στον φτηνό εντυπωσιασμό από αριθμούς. Δεν υπάρχει λόγος. Γιατί τα βιβλία πραγματικά κινούνται.

Εδώ, επειδή δεν κινούνται, έχουμε λόγο να προσποιούμαστε ότι κινούνται.

Αλίμονο· ποτέ δεν θα βάλουμε μυαλό...

Και παρόμοιο ψέμα, φυσικά, κυκλοφορεί και στο διαδίκτυο. Ειδικά εκεί είναι ακόμα πιο εύκολο, ίσως, να μαγειρέψεις αριθμούς με likes και τα λοιπά.

Κι εγώ θα μπορούσα να δίνω ψεύτικα στοιχεία για διαφημιστικούς λόγους. Θα μπορούσα να σας γράφω ότι έχω δεκάδες χιλιάδες downloads και ότι από δωρεές ήδη λαμβάνω περί τα 500 € το μήνα – και δώσε κι εσύ, όπως τόσοι άλλοι! Θα μπορούσα, επίσης, να είχα πληρώσει και 2-3 διαφημιστές να βάλουν reviews κι αστεράκια αποδώ κι αποκεί, έτσι για να δέσει το γλυκό.

Αλλά δεν βρίσκω ότι αυτό έχει καμία ουσία. Εδώ και κάποια χρόνια ήδη έχω γράψει τι είχα συναντήσει στην αγορά του (χάρτινου) βιβλίου. Και είναι όντως αυτά που συνάντησα, όχι ωραιοποιημένα παραμύθια.

Το ίδιο κάνω και σήμερα.

Η φανταστική λογοτεχνία είναι ο έρωτάς μου· δεν θα σταματήσω να γράφω. Ποτέ. Αυτό είναι δεδομένο. Σας το λέω στεγνά (ενώ θα μπορούσα να λέω: «πληρώστε για να συνεχίσω να γράφω», και άλλα τέτοια ψέματα).

Αλλά αγαπώ και το διαδίκτυο, και την ελεύθερη διακίνηση μέσα από το διαδίκτυο.

Επίσης, όμως, έχω έξοδα που θέλω να καλύψω κάθε μήνα. Και είναι καλό να κάνετε δωρεές και να υποστηρίζετε τους δημιουργικούς ανθρώπους στην Ελλάδα. Εγώ δεν σας λέω ψέματα, ούτε βλακείες, για να σας εντυπωσιάσω και να σας πάρω τα λεφτά σας. Σας παραθέτω τα πράγματα όπως είναι.

Η κατάσταση με τους συγγραφείς (ειδικά φαντασίας) στην Ελλάδα είναι σκατά. Αντικειμενικά σκατά. Υποστηρίξτε έναν από αυτούς ο οποίος δημοσιεύει υλικό σχεδόν 30 χρόνια πλέον. (Και, όχι, ούτε αυτό είναι ψέμα ή υπερβολή. Γράφω λογοτεχνία από τα 12, ή ίσως και λίγο πιο πριν. Δημοσιεύω από τα 18.)

Δίνετε 10 € σε μπαρ για να πάρετε ένα ποτό, και μπορεί να είναι και μπόμπα. Δεν μπορείτε να δώσετε 10 € δωρεά σε έναν συγγραφέα που σας προσφέρει δωρεάν υλικό επί 30 χρόνια; Νομίζω ότι μπορείτε. Δεν είναι τόσο μεγάλο ποσό. Αυτά τα 10 € δεν είναι τόσο σημαντικά για εσένα. Αλλά, αν δώσουν 50 άνθρωποι από 10 € μέσα στον μήνα, το σύνολο βοηθά εμένα να καλύψω τα έξοδά μου.

Και από εμένα παίρνεις αμέτρητα βιβλία με απίθανες περιπέτειες να διαβάζεις και να ψυχαγωγείσαι για όσο τραβά η καρδιά σου.

Δεν αξίζει αυτό ένα ποτό που θα πλήρωνες σε ένα μπαρ;

Σκέψου το.

 

 

Alternate link: https://fantastikosorizontas.gr/skiodi-paralipomena/_ypostirikste_tous_syggrafeis

 

 

Επίσης . . .

Γιατί Δεν μας Αρέσει η Παράδοσή μας;


Οι συγγραφείς φανταστικής λογοτεχνίας, στην Ελλάδα, έχουν αρκετές φορές κατηγορηθεί από διάφορους ότι δεν τους αρέσει η ελληνική παράδοση, ότι δεν τη χρησιμοποιούν μέσα στις ιστορίες τους αλλά χρησιμοποιούν την «ξένη» παράδοση.

Ή, μάλλον, αυτό είναι αρκετά γενικό· δεν ισχύει για όλους τους συγγραφείς φαντασίας στην Ελλάδα. Υπάρχουν και ορισμένοι που, φανατικά μάλιστα, γράφουν ιστορίες με έντονη βάση στην ελληνική παράδοση. Αλλά το κάνουν μόνο ορισμένοι, και καλό είναι αφού τους αρέσει. Όμως δεν το κάνουν όλοι, και όσοι δεν το κάνουν έχουν συχνά μπει στο στόχαστρο. Έχουν ακουστεί διάφορα άσχημα λόγια, ότι δεν είναι «αρκετά ελληνικά» αυτά που γράφουν, ότι «δεν τους αρέσει η Ελλάδα», ότι «είναι ξενόφερτη η θεματολογία τους», και παρόμοια μαργαριτάρια.

Κάποιοι φαίνεται να νομίζουν ότι, αν είσαι Έλληνας, πρέπει συνέχεια να γράφεις για τον Δία και τον Ηρακλή, για την Ελληνική Επανάσταση, ή για την καταστροφή της Σμύρνης· για τη Χούντα, για τον Εμφύλιο, ή για την Αντίσταση. Οτιδήποτε άλλο απαγορεύεται! Αν είσαι Έλληνας. Αν είσαι ξένος, εντάξει, όλα καλά· γράψε ό,τι γουστάρεις, βρε αδελφέ. Αλλά, αν είσαι Έλληνας, πρέπει να έχεις περιορισμένη θεματολογία. Για κάποιο μυστηριώδη λόγο.

Αυτό, βέβαια, πάει κόντρα στη νοοτροπία της φανταστικής λογοτεχνίας που – όπως το βλέπω εγώ, τουλάχιστον – είναι να εξερευνάς συνεχώς καινούργια πράγματα και καινούργιες ιδέες.

Εννοείται πως είναι προκατειλημμένο και κακόηθες να κατηγορεί κανείς τους συγγραφείς φαντασίας ότι αυτά που γράφουν «δεν είναι αρκετά ελληνικά», όμως κανείς δεν φαίνεται να αναρωτιέται γιατί αυτοί οι συγγραφείς δεν χρησιμοποιούν την ελληνική παράδοση στη λογοτεχνία τους.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουλίου (21/7)


αμφιλεγόμενα κινούμενα σχέδια, και The New Northland (του Louis Pope Gratacap – 1915), και Jasmine Becket-Griffith & David Van Gough (παραμυθένια, νεκροσουρεαλιστική τέχνη), και ελληνικοί μύθοι σε ταινίες, και The Cube (του Jim Henson – 1969), και η λεηλασία της επιστημονικής φαντασίας (από τους σύγχρονους τεχνολογικούς γίγαντες), και The Cosmic Dope (φιλμ ΕΦ μικρού μήκους), και Δαιμονικά, Χίμαιρες, & το Γκροτέσκο στη Γαλλική Γοτθική Γλυπτική, και το Ατελιέ Heinrichs & Bachmann (εξώφυλλα για βιβλία φαντασίας: ’60–’80), και Clifford D. Simak (μυθιστορήματα ηρωικής φαντασίας), και Bob Peak (τέχνη από την ταινία Excalibur), και Sweets to the Sweet (ο Robert Bloch στην οθόνη), και Richard Powers (ψυχεδελικοσουρεαλιστική τέχνη εξώφυλλων φαντασίας), και: ακόμα περισσότερα στο LinX...

 

Η Πολιτική της Φανταστικής Λογοτεχνίας


Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη μονάρχες, ευγενείς, και αριστοκρατία. Το ίδιο (παραδόξως;) ισχύει και για την επιστημονική φαντασία (ή, μήπως, θα έπρεπε απλά να την πούμε φαντασία στο διάστημα;), όπως στο Dune του Herbert, ή, για ένα ακόμα πιο παλιό παράδειγμα, όπως στο Princess of Mars και τις συνέχειές του, του Burroughs. Σε όλα αυτά τα βιβλία έχουμε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και κάθε είδους τρελό ή ηρωικό αριστοκράτη.

Πολλοί έχουν – εύλογα, ίσως – αναρωτηθεί γιατί. Γιατί, βρε παιδιά, τόση αριστοκρατία στη φανταστική λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα;

Για το Dune, συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποιον να σχολιάζει ότι η κοινωνία του είναι «οπισθοδρομική». Και ίσως όντως να είναι... Δηλαδή, αναλογιστείτε: αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά ακόμα έχουν δούκες και βαρόνους; Δεν έχουν αντιληφτεί την έννοια της δημοκρατίας; Μαλάκες είναι;

Δε νομίζω, όμως, ότι όσοι σκέφτονται έτσι σκέφτονται σωστά ακριβώς. Η φανταστική λογοτεχνία (περιλαμβάνοντας και αυτή που είναι στο διάστημα, ή σε άλλους πλανήτες) δεν υποτίθεται ότι είναι για να σχολιάσει την κοινωνία, ή για να μεταδώσει κοινωνικές ή πολιτικές αξίες. Ανέκαθεν ο σκοπός της φανταστικής λογοτεχνίας ήταν να μας κάνει να βιώσουμε συναρπαστικές περιπέτειες σε μαγευτικούς κόσμους.

Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό με δημοκρατικό πολίτευμα, ρε άνθρωπε; Γιατί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]