Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
19 / 7 / 2026

Έχω δει ψέματα και ψέματα στη ζωή μου. Ορισμένα δεν καταπίνονται, ειδικά αν ξέρεις λιγάκι το θέμα. Διότι, ουσιαστικά, ποντάρουν στην άγνοια.

Ένα από αυτά είναι και τα διαφημιστικά ψέματα των Ελλήνων εκδοτών της δύστυχης αγοράς του βιβλίου. Ακόμα και σήμερα, που όλοι γνωρίζουμε την οικονομική κρίση του υφίστανται όλες οι αγορές (πλην Χρηματιστηρίου και αγοράς Πάρου, Μυκόνου, και τα λοιπά, όπου το ευρώ πάει πέρα-δώθε ασυγκράτητα), αραδιάζουν τραγελαφικά ψέματα που σου σηκώνεται η τρίχα, ή απλά σε κάνουν να γελάς.

Δεν αντέχω να ξαναδώ να γράφουν πάνω στα εξώφυλλα, ή σε κάποιο διαφημιστικό, ότι το τάδε βιβλίο του τάδε Έλληνα συγγραφέα έχει πουλήσει, ας πούμε, 300.000 αντίτυπα...

Εντυπωσιακός αριθμός, ομολογουμένως. Ειδικά αν δεν έχεις ποτέ εμπλακεί με την ελληνική αγορά του βιβλίου, μπορεί, μπορεί, και να τον πιστέψεις.

Αλλά σκεφτείτε λίγο με απλά μαθηματικά, όχι τίποτα το σπουδαίο:

Ο συγγραφέας πόσο κέρδος μπορεί να βγάζει για κάθε αντίτυπο που πωλείται; Εγώ σού λέω το μικρό πόσο του 1 ευρώ. Ας πούμε ότι βγάζει 1 ευρώ/βιβλίο.

Αν έχουν πουληθεί 300.000 βιβλία, εεεε... ξέρετε τι σημαίνει αυτό, έτσι;

Πραγματικά, πιστεύει κανείς ότι οι Έλληνες συγγραφείς (γενικά, όχι φαντασίας, που είναι ακόμα πιο περιορισμένη η αγορά τους) έχουν πιθανότητα να βγάλουν 300.000 ευρώ από πωλήσεις ενός βιβλίου και μόνο, σε σύντομο χρονικό διάστημα;

Αν είναι δυνατόν...

Αν ίσχυε αυτό – που, προφανώς, δεν ισχύει – τότε, ακόμα κι αν υποθέσεις ότι ο τρομερά επιτυχημένος βγάζει 300.000 €, οι άλλοι οι κακομοίρηδες συγγραφείς θα έπρεπε να βγάζουν τουλάχιστον 10.000 €... Τα βγάζουν; Ούτε αυτά δεν βγάζουν. Ή, αν κάποιος τα βγάλει, είναι περίπτωση. Όχι πως ξέρω κανέναν.

Σκεφτείτε και το άλλο τώρα: Αν ο εκδότης του βιβλίου βγάζει, ας πούμε, ένα μικρό κέρδος της τάξεως των 3 ευρώ ανά πώληση, πόσα ευρώ κέρδος είχε;

Ναι: 900.000 ευρώ! Από αυτό το βιβλίο και μόνο. Σχεδόν 1 εκατομμύριο ευρώ.

Δουλευόμαστε; Αν αυτός ο εκδότης έβγαζε μερικά τέτοια βιβλία, μέσα σε περίοδο 5-10 χρόνων (το λιγότερο) θα είχε πια χαιρετήσει εμάς τους βλάκες εδώ και θα είχε πάει να μείνει στην Καραϊβική, σε προσωπική βίλα, με το ελικόπτερό του, το κότερό του, και τον ιδιωτικό του στρατό.

Αυτά τα πράγματα που γράφουν για προώθηση είναι εξωφρενικές αηδίες...

300.000 πωλήσεις για ένα βιβλίο είναι πολλές ακόμα και για τα δεδομένα της διεθνούς αγοράς – ξέρεις, στα αγγλικά γραμμένο το βιβλίο, να πουλά από τον Βόρειο Πόλο μέχρι τον Νότιο, κι από τις ΗΠΑ ώς την Κίνα. Ναι, υπάρχουν και κάποια που έχουν πουλήσει ακόμα περισσότερο. Σίγουρα. Αλλά, και πάλι: σκεφτείτε το μέγεθος της αγοράς. Η αγορά τους είναι όλη η υφήλιος. Για εμάς η αγορά είναι μόνο η Ελλάδα, όσοι μιλάνε Ελληνικά· και, γενικά, οι Έλληνες δεν διαβάζουν πολύ. Δεν υφίστανται τέτοια νούμερα εδώ.

Βέβαια, δεν είναι παράνομο ο καθένας να λέει ό,τι θέλει για προώθηση. Δημοκρατία έχουμε και ελευθερία του λόγου. Ό,τι θες λες (αν δεν θίγεις κάποιον άμεσα και σε μηνύσει). Γι’αυτό κιόλας δεν πρέπει να πιστεύουμε ό,τι ακούμε...

Η συγκάλυψη, δε, του πόσο χάλια είναι η αγορά του βιβλίου είναι τρομερή. Είναι σαν να προσπαθούν να κρύψουν κάτι κακό, με εξωφρενικά ψέματα. Για τους συγγραφείς, όμως, η υπόθεση είναι τραγική· δεν μπορούν να βγάλουν λεφτά. Για τους εκδότες, για ορισμένους εκδότες, η κατάσταση είναι απλώς οριακή. Και συνήθως είναι μεγάλοι εκδότες που πουλάνε, μαζί με άλλα, και σχολικά βοηθήματα και διάφορα τέτοια «απαραίτητα» βιβλία, τα οποία το ξέρουν ότι θα πουληθούν – κι από εκεί βγαίνει κυρίως το κέρδος τους. Παράπλευρα, εκδίδουν και διάφορα άλλα, όπως λογοτεχνικά, που το ξέρουν ότι δεν θα έχουν και πολλή κίνηση.

Το ερώτημα είναι: γιατί όλο αυτό το ψέμα, βρε αδελφέ; Θα μπορούσαν απλώς να λένε την αλήθεια...

Σε αγορές που τα βιβλία πραγματικά κινούνται, δεν γράφουν βλακείες για χιλιάδες πωλήσεις στα εξώφυλλα. Δεν ποντάρουν στον φτηνό εντυπωσιασμό από αριθμούς. Δεν υπάρχει λόγος. Γιατί τα βιβλία πραγματικά κινούνται.

Εδώ, επειδή δεν κινούνται, έχουμε λόγο να προσποιούμαστε ότι κινούνται.

Αλίμονο· ποτέ δεν θα βάλουμε μυαλό...

Και παρόμοιο ψέμα, φυσικά, κυκλοφορεί και στο διαδίκτυο. Ειδικά εκεί είναι ακόμα πιο εύκολο, ίσως, να μαγειρέψεις αριθμούς με likes και τα λοιπά.

Κι εγώ θα μπορούσα να δίνω ψεύτικα στοιχεία για διαφημιστικούς λόγους. Θα μπορούσα να σας γράφω ότι έχω δεκάδες χιλιάδες downloads και ότι από δωρεές ήδη λαμβάνω περί τα 500 € το μήνα – και δώσε κι εσύ, όπως τόσοι άλλοι! Θα μπορούσα, επίσης, να είχα πληρώσει και 2-3 διαφημιστές να βάλουν reviews κι αστεράκια αποδώ κι αποκεί, έτσι για να δέσει το γλυκό.

Αλλά δεν βρίσκω ότι αυτό έχει καμία ουσία. Εδώ και κάποια χρόνια ήδη έχω γράψει τι είχα συναντήσει στην αγορά του (χάρτινου) βιβλίου. Και είναι όντως αυτά που συνάντησα, όχι ωραιοποιημένα παραμύθια.

Το ίδιο κάνω και σήμερα.

Η φανταστική λογοτεχνία είναι ο έρωτάς μου· δεν θα σταματήσω να γράφω. Ποτέ. Αυτό είναι δεδομένο. Σας το λέω στεγνά (ενώ θα μπορούσα να λέω: «πληρώστε για να συνεχίσω να γράφω», και άλλα τέτοια ψέματα).

Αλλά αγαπώ και το διαδίκτυο, και την ελεύθερη διακίνηση μέσα από το διαδίκτυο.

Επίσης, όμως, έχω έξοδα που θέλω να καλύψω κάθε μήνα. Και είναι καλό να κάνετε δωρεές και να υποστηρίζετε τους δημιουργικούς ανθρώπους στην Ελλάδα. Εγώ δεν σας λέω ψέματα, ούτε βλακείες, για να σας εντυπωσιάσω και να σας πάρω τα λεφτά σας. Σας παραθέτω τα πράγματα όπως είναι.

Η κατάσταση με τους συγγραφείς (ειδικά φαντασίας) στην Ελλάδα είναι σκατά. Αντικειμενικά σκατά. Υποστηρίξτε έναν από αυτούς ο οποίος δημοσιεύει υλικό σχεδόν 30 χρόνια πλέον. (Και, όχι, ούτε αυτό είναι ψέμα ή υπερβολή. Γράφω λογοτεχνία από τα 12, ή ίσως και λίγο πιο πριν. Δημοσιεύω από τα 18.)

Δίνετε 10 € σε μπαρ για να πάρετε ένα ποτό, και μπορεί να είναι και μπόμπα. Δεν μπορείτε να δώσετε 10 € δωρεά σε έναν συγγραφέα που σας προσφέρει δωρεάν υλικό επί 30 χρόνια; Νομίζω ότι μπορείτε. Δεν είναι τόσο μεγάλο ποσό. Αυτά τα 10 € δεν είναι τόσο σημαντικά για εσένα. Αλλά, αν δώσουν 50 άνθρωποι από 10 € μέσα στον μήνα, το σύνολο βοηθά εμένα να καλύψω τα έξοδά μου.

Και από εμένα παίρνεις αμέτρητα βιβλία με απίθανες περιπέτειες να διαβάζεις και να ψυχαγωγείσαι για όσο τραβά η καρδιά σου.

Δεν αξίζει αυτό ένα ποτό που θα πλήρωνες σε ένα μπαρ;

Σκέψου το.

 

 

Alternate link: https://fantastikosorizontas.gr/skiodi-paralipomena/_ypostirikste_tous_syggrafeis

 

 

Επίσης . . .

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]