Έχω μαζέψει εκατοντάδες βιβλία, και χάρτινα και ηλεκτρονικά· αλλά υπάρχουν φορές (όχι και τόσο λίγες) που δεν ξέρω τι να διαβάσω. Δεν αισθάνομαι κάτι να με τραβά. Επιπλέον, έχοντας πολλά βιβλία δεν μπορώ ανά πάσα στιγμή να τα ψάξω όλα. Κοιτάζοντας στο διαδίκτυο, επίσης, δεν βλέπω τίποτα να με προσελκύει· τα πάντα, ειδικά σχετικά με τα σύγχρονα μυθιστορήματα, έχουν γίνει flat για κάποιο λόγο... Κοιτάζοντας στα παλαιοβιβλιοπωλεία (τα συμβατικά βιβλιοπωλεία, δυστυχώς, τα έχω εγκαταλείψει εδώ και αρκετό καιρό: οτιδήποτε ακριβότερο από 2-3 € για τιμή βιβλίου μού φαίνεται πολύ ακριβό πια), μια απ’τα ίδια...

Ψάχνω πάντα για εκείνο το συναρπαστικό μυθιστόρημα που θα με κάνει να κολλήσω και, όταν το έχω τελειώσει, να μετανιώσω που τελείωσε.

Συχνά αναγκάζομαι να συμβιβαστώ με κάτι που ίσως να είναι καλό, και μπορεί τελικά είτε να είναι οριακά καλό είτε να με αφήνει αδιάφορο. Σε κάποιες λίγες περιπτώσεις, μπορεί και να το παρατήσω αν δω τα σκούρα – τα πολύ σκούρα.

Και υπάρχουν περίοδοι που αυτό συμβαίνει συστηματικά. Δεν βρίσκω βιβλίο που να αισθάνομαι ότι πραγματικά θέλω να διαβάσω.

Αλλά μετά έρχεται το απρόσμενο: Βρίσκω, ξαφνικά, ένα σωρό βιβλία που θα ήθελα οπωσδήποτε να διαβάσω!

Θα είναι εκείνο που αναζητώ – το συναρπαστικό μυθιστόρημα που μετανιώνεις που τελείωσε; Θα δείξει. Ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος.

(Ίσως σε επόμενο post να κάνω μια λίστα με τα βιβλία που διάβασα τα τελευταία χρόνια και θεώρησα ότι ήταν αυτού του είδους.)