Στη BookPress έχουν βάλει ένα άρθρο με τις οκτώ συμβουλές του Frank Herbert, δημιουργού του Dune.
Η τελευταία από αυτές είναι η εξής:
Ο στόχος του συγγραφέα είναι να πει μια καλή ιστορία:
«Η δουλειά ενός συγγραφέα είναι να καταβάλλει τις μέγιστες προσπάθειές του ώστε ο αναγνώστης να συνεχίσει να διαβάζει. Αυτό πρέπει να σκέφτεστε καθώς γράφετε. Μην σκέφτεστε τα χρήματα, μην σκέφτεστε την επιτυχία· επικεντρωθείτε στην ίδια την ιστορία - μην σπαταλάτε την ενέργειά σας σε οτιδήποτε άλλο. Αυτό μονάχα καθορίζει αν έχεις κάνει καλά τη δουλειά σου ως συγγραφέας. Αν δεν σκέφτεστε με αυτόν τον τρόπο, θα αποτύχετε».
Τρομερό, έτσι;
Πέρα από το ότι προσωπικά συμφωνώ σχεδόν απόλυτα, στις μέρες μας τουλάχιστον είναι κάτι που δεν ισχύει, κάτι που το «επίσημο» αφήγημα για το πώς πρέπει να είναι ο συγγραφέας το καταρρίπτει.
Συνήθως εκείνα που λένε είναι πώς να προσαρμοστείς στην αγορά, πώς πρέπει να γράφεις για να ταιριάξεις μέσα στην αγορά, τι είδους ιστορία πουλάει και τι όχι, σε τι κοινό αναφέρεσαι, δες τι κάνει ο τάδε «επιτυχημένος» (όπου επιτυχία ίσον χρήμα, φυσικά), και τα λοιπά και τα λοιπά.
Αλλά, ξέρεις, αυτές οι συμβουλές, όπως του Herbert ή του King, είναι από πολύ γνωστούς συγγραφείς, κι αυτοί μπορεί να εκφράζουν ό,τι τους κατεβαίνει. Επίσης, είναι παλιοί συγγραφείς· πολλοί απ’αυτούς δεν είναι καν ζωντανοί. Και έχει και πλάκα να διαβάζεις τι έλεγαν. Είναι cool, βρε αδελφέ.
Όμως για εσένα δεν ισχύουν. Εντάξει; Εσύ πρέπει να γράφεις όπως σου λένε να γράψεις, πρέπει να είσαι «κοινωνικός», και τα λοιπά και τα λοιπά.
Και αυτή είναι η λογική που γενικά μάς οδηγεί προς τα κάτω – παγκοσμίως: δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Είναι υποκρισία, καταπίεση, και αντιδημιουργικότητα. Και ακόμα κι αυτοί που πασχίζουν να ανταποκριθούν στις επιβεβλημένες μαλακίες, μόνο ένα ελάχιστο ποσοστό από αυτούς φτάνει στην πολυπόθητη «επιτυχία» (που σημαίνει χρήμα, φυσικά) αλλά αμφίβολο είναι αν αισθάνεται να περνά καλά κάνοντάς το. Είναι η λογική – επιβεβλημένη αν δεν έρχεται με φυσικό τρόπο – ότι ΠΟΤΕ δεν πρέπει να σου αρέσει αυτό το οποίο σου δίνει λεφτά.
Να γιατί μετά λέμε ότι σήμερα (που υπάρχει η δυνατότητα) όλα τα βιβλία, ειδικά τα λογοτεχνικά, θα έπρεπε να ήταν δωρεάν και ο οποιοσδήποτε σχολιασμός πλέον να γίνεται επί της ουσίας και επί της αρεσκείας, όχι βάσει οικονομικών συμφερόντων και προπαγάνδας.
Οπότε, μπορεί και να μας κατηγορούν ότι θέλουμε να «σαμποτάρουμε» την αγορά επειδή είμαστε υπέρ του δωρεάν βιβλίου, το οποίο αν μη τι άλλο το γράφεις ακολουθώντας όντως τις cool συμβουλές που κάποιοι αναρτούν αλλά πρακτικά δεν εφαρμόζουν.
Τι λέτε, ρε παιδιά, που «σαμποτάρουμε» την αγορά με το δωρεάν βιβλίο; Η αγορά, από μόνη της, σαμποτάρει τον εαυτό της εδώ και χρόνια. Γι’αυτό και τόσος πολύς κόσμος έχει πάψει να πιστεύει σ’αυτήν: γιατί ποτέ δεν σου δίνει εκείνο που θέλεις, αλλά προσπαθεί να σε κάνει να θέλεις εκείνο που σου δίνει. Και στην τέχνη, ειδικά, αυτό είναι αισχρό.
