Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
5 / 4 / 2022

Διάβαζα αυτό το πράγμα στο Twitter, και εκεί δεν μπορώ να απαντήσω όπως θα ήθελα – θέμα χώρου – οπότε αποφάσισα να γράψω εδώ τις σκέψεις μου.

Οι θιασώτες του εμβολιασμού, προκειμένου να μας πείσουν για την επιτυχία του εμβολίου – παρά την αποτυχία του και την κοινωνική αθλιότητα που έχει προκαλέσει – παρουσιάζουν στατιστικές που συνοψίζονται στο εξής διάγραμμα το οποίο και τακτικά μάς παρουσιάζουν:

Δηλαδή, σου λένε ότι από το γενικό σύνολο των εμβολιασμένων – που είναι πελώριο – μόνο ένα μικρό τμήμα είναι στις ΜΕΘ· ενώ από το γενικό σύνολο των ανεμβολίαστων – που είναι σαφώς μικρότερο – ένα μεγάλο τμήμα του είναι στις ΜΕΘ.

Άρα, το εμβόλιο είναι καλό (και όλες οι κοινωνικές αθλιότητες σχετικά μ’αυτό δικαιολογούνται). Σωστά;

Λάθος.

Οι στατιστικές που παρουσιάζουν είναι, όπως και παλιά (επί lockdown, μαζικής τρομοκρατίας, κτλ), αληθοφανείς όπως είναι αληθοφανές το φτηνό κόλπο ενός θαυματοποιού του δρόμου που προσπαθεί να σε πείσει ότι ένας ελέφαντας χωρά τελικά μέσα σε μια ντουλάπα αν τον κόψεις σε κομμάτια και τον διπλώσεις καλά!

Μπορεί η στατιστική να είναι αυτή που παρουσιάζουν, αλλά τα δεδομένα που έχουν δοθεί για να την ταΐσουν δεν είναι σωστά.

Προτού πεις ότι ένα μικρό τμήμα των εμβολιασμένων είναι στις ΜΕΘ, πρέπει να λάβεις υπόψη σου ότι, ακόμα κι αν αυτοί ήταν ανεμβολίαστοι, οι περισσότεροι δεν θα νοσούσαν ούτως ή άλλως.

Πρέπει να λάβεις, επίσης, υπόψη σου ότι, ακόμα κι όσοι τύχαινε να νοσήσουν, οι περισσότεροι θα το περνούσαν ελαφρά ούτως ή άλλως και δεν θα πήγαιναν στις ΜΕΘ.

Πρέπει να λάβεις, επίσης, υπόψη σου ότι από αυτούς που θα νοσούσαν, ακόμα κι αν ήταν ανεμβολίαστοι, μόνο ένα μικρό ποσοστό (γύρω στο 1% και αν) θα πέθαινε ούτως ή άλλως.

Και υπολογίζουμε αυτό το ποσοστό θνησιμότητας του Covid βάσει των ήδη αλλοιωμένων στατιστικών που έχουν δημιουργήσει οι θιασώτες της πανδημίας, οι οποίες έχουν φτιαχτεί με τον εξής τρόπο: όποιος πεθαίνει, τσεκάρουμε αν έχει μέσα του το μικρόβιο του κορονοϊού, κι αν το έχει, τον δηλώνουμε ως νεκρό από Covid, ασχέτως αν πραγματικά πέθανε από Covid (ενώ, συγχρόνως, απαγορεύουμε τις νεκροψίες για να μη μπορεί να διαπιστωθεί η αληθινή αιτία θανάτου).

Με αυτή τη λογική, και η απλή γρίπη θα έπρεπε ήδη να έχει εξισωθεί με τον Μαύρο Θάνατο.

Και τα εμβόλια εναντίον της γρίπης (που κανείς δεν εξαναγκάζεται να τα κάνει) είναι μόνο 60% αποτελεσματικά.

Τα εμβόλια για Covid (που δεν είναι εμβόλια, έτσι κι αλλιώς) διατυμπανιζόταν ότι ήταν 100% αποτελεσματικά... αλλά μετά 90%... μετά, 80%... μετά, 70%... και πάει κατρακυλώντας το πράγμα.

Προτού πιστέψουμε τα κόλπα των θαυματοποιών της στατιστικής του Covid (που πρέπει πια να γίνει ειδικός κλάδος προπαγανδιστικής στατιστικής, έτσι όπως πάει το πράγμα!), πρέπει επίσης να λάβουμε υπόψη μας και τις παρενέργειες από τα υποτιθέμενα «εμβόλια». Ήδη στη χώρα μας – που δεν γίνεται σχεδόν καμία προσπάθεια για ειλικρινή καταγραφή των παρενεργειών, όπως έχει γίνει σε άλλες χώρες – η ΕΛΣΤΑΤ μάς δείχνει ότι έχουμε αύξηση των θανάτων κατά 34% στον γενικό πληθυσμό, από κάθε αίτιο. Κι αυτό από τότε που ξεκίνησαν οι μαζικοί εμβολιασμοί.

Επομένως, όταν υπολογίζεις το πόσοι (υποτίθεται) γλίτωσαν τη ΜΕΘ λόγω «εμβολίου», θα πρέπει επίσης να υπολογίσεις και πόσοι έπαθαν ζημιές λόγω «εμβολίου» οι οποίοι ούτε στις ΜΕΘ θα πήγαιναν ούτε καν θα κολλούσαν τον ιό.

Πρέπει, επίσης, να σκεφτείς ποιος ο λόγος να εξαναγκαζόμαστε να παίρνουμε φάρμακα για μια ασθένεια με τόσο μικρές πιθανότητες σημαντικής βλάβης. Τα φάρμακα δεν είναι φιστίκια ούτε πορτοκαλάδα, ακόμα και στην καλύτερη περίπτωση.

Πρέπει, επίσης, να υπολογίσεις και τις ανυπολόγιστες ζημιές που έχει προκαλέσει η φασιστική λογική της επιβολής εμβολιασμού στον γενικό πληθυσμό, καθώς και τα lockdown (που απλά ήταν μια μέθοδος τρομοκράτησης για αποδοχή του μαζικού εμβολιασμού) – και δεν μπαίνω σε λεπτομέρειες σχετικά με αυτό.

Βάλε τα όλα αυτά μαζί, και μετά πες μας αν τα μη-εμβόλια αξίζουν τίποτα περισσότερο από νοθευμένα ναρκωτικά δευτέρας κατηγορίας.

ΜΗΝ βιάζεστε να πιστέψετε στατιστικές που μοιάζουν αληθοφανείς. Τα αποτελέσματα της στατιστικής εξάγονται βάσει των δεδομένων που της δίνεις. Αν τα δεδομένα είναι προβληματικά, το αποτέλεσμα μπορεί να μοιάζει αληθινό, αλλά δεν είναι.

 

 

Επίσης . . .

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]