Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
28 / 8 / 2021

Σίγουρα πράγματα. Θα αυξηθούν, εκτός αν αντιδράσετε όπως έπρεπε ήδη να είχατε αντιδράσει από καιρό. Και τώρα χρειάζεται ακόμα μεγαλύτερη αντίδραση.

Γνωστά πλέον τα καθαρά φασιστικά μέτρα: εμβολιασμός ή rapid test· ή, σε ορισμένες άλλες περιπτώσεις, εμβολιασμός ή αποκλεισμός. (Τα λέγαμε εδώ και μήνες ότι θα γίνουν αυτά τα αίσχη αλλά κάποιοι δεν μας άκουγαν· τότε ήταν «συνωμοσιολογία».) Έχουν φάει τα λυσσακά τους οι άθλιοι να βάλουν τους πάντες με το ζόρι να κάνουν τα μη-εμβόλια, και μετά λένε ότι, όχι, δεν είναι υποχρεωτικός ο εμβολιασμός... Εγώ απλά θα θέσω την ερώτηση που έκανε ένας τυχαίος τύπος στο Twitter: Γιατί, ρε παιδιά, πότε θα ήταν υποχρεωτικός; Αν έρχονταν τέσσερις, σε άρπαζαν, σε έχωναν σ’ένα βανάκι, σε έδεναν, και σου έκαναν με το ζόρι το εμβόλιο;

Αλλά ας τα αφήσουμε αυτά. Είπαμε, θα γράψουμε προφητεία σήμερα...

Οι ανεμβολίαστοι εργαζόμενοι θα κάνουν συστηματικά rapid test. Όποιοι θέλουν να μπουν σε συγκεκριμένους χώρους θα πρέπει να κάνουν rapid test. Όποιοι θέλουν να ταξιδέψουν εκτός νομού (έτσι λένε τα τελευταία νέα) θα πρέπει να κάνουν rapid test. Διάφοροι που διακατέχονται έτσι κι αλλιώς από την παράνοια του κορονοϊού και τρέμουν κάθε ώρα και στιγμή μην έχουν το μικρόβιο, παρότι αισθάνονται υγιείς (σωματικά τουλάχιστον), θα συνεχίσουν να τρέχουν να κάνουν συνέχεια το rapid test ή το PCR.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ότι τα τεστ, γενικά, θα αυξηθούν.

Τι ξέρουμε για τα τεστ; Ότι όσο πιο πολύ χρησιμοποιούνται (για να το πούμε απλά, χωρίς περίπλοκους τεχνικούς όρους) τόσο μεγαλύτερη πιθανότητα έχουν να βγάλουν λάθος αποτέλεσμα (false positive). Αυτό, σε συνδυασμό με την αύξηση των τεστ, θα μας δώσει πάρα πολλά ψευδώς θετικά αποτελέσματα. Επίσης, ακόμα και τα αληθινά θετικά αποτελέσματα, απλά δείχνουν ότι είσαι φορέας του ιού, ασυμπτωματικός, και συνήθως δεν μπορείς να μεταδόσεις τον ιό. Ελάχιστες είναι οι περιπτώσεις που κάποιος κάνει το τεστ και είναι πραγματικά άρρωστος (οπότε και μπορεί να μεταδώσει τον ιό), αλλά αυτός ούτως ή άλλως θα το ήξερε ήδη γιατί θα αισθανόταν άρρωστος.

Τα rapid test και τα PCR είναι, καταφανώς, τελείως άχρηστα για να περιορίσουν την πανδημία (που, στην πραγματικότητα, είναι μια απλή επιδημία) αλλά πολύ χρήσιμα για να τρομοκρατείς τον κόσμο με χιλιάδες «κρούσματα» (που, ουσιαστικά, δεν είναι κρούσματα, δεν είναι ασθενείς: είναι ή false positive αποτελέσματα ή άκακοι φορείς του ιού).

Τώρα, τα τεστ χρησιμοποιούνται και ως όπλο για να τιμωρήσουν τους ανεμβολίαστους. Γιατί, αν τόσο καιρό είχαν κανένα νόημα, γιατί δεν γίνονταν από όλους;

Το μέτρο είναι καθαρά ναζιστικό, και το μόνο αποτέλεσμα που θα φέρει είναι η αύξηση των «κρουσμάτων» (όπως αποκαλούνται τα ψευδή αποτελέσματα των τεστ), αφού μια πολύ μεγάλη μερίδα του πληθυσμού θα υποχρεώνεται να κάνει συνεχόμενα τεστ, και όσοι παρανοϊκοί έκαναν από μόνοι τους συνέχεια τεστ θα εξακολουθήσουν να τα κάνουν.

Τα κρούσματα θα χτυπήσουν κόκκινο και, μετά, θα αρχίσουν τα στρατευμένα ΜΜΕ και ο κορονογιατροί να μιλάνε για μεγαλύτερη εξάπλωση της «πανδημίας» και ανάγκη για περισσότερες δόσεις εμβολίων. Επίσης, θα ισχυρίζονται, ανυπόστατα, ότι οι ανεμβολίαστοι φταίνε για αυτή την αύξηση ενώ, στην πραγματικότητα, κάτι τέτοιο δεν θα ισχύει.

*

Εντάξει, γνωρίζαμε ήδη ότι το παιχνίδι τους είναι στημένο. Φαινόταν από τις άκριες. Τώρα δεν χρειάζεται καν να κοιτάξεις στις άκριες. Είναι in your face. Ξεδιάντροπα τελείως.

Μην εμβολιάζεστε. Μην δέχεστε να σας κάνουν τεστ.

Μπλοκάρετε πλήρως το σύστημά τους, αλλιώς θα δούμε ακόμα χειρότερα αίσχη όσο περνά ο καιρός.

Δεν έχουν κανένα δικαίωμα να υποχρεώνουν τον κόσμο στην οποιαδήποτε ιατρική πράξη.

Θα υποφέρουν άνθρωποι από αυτή την παράνοια αν δεν μπει κάποιο φρένο αποφασιστικά ΤΩΡΑ.

Εγώ ήταν τις προάλλες να ταξιδέψω με πλοίο, αλλά δεν ταξίδεψα, όχι επειδή δεν έχω να πληρώσω το τεστ αλλά επειδή αρνούμαι να λάβω μέρος στο σιχαμερό, φασιστικό παιχνίδι που έχουν στήσει.

Αυτό πρέπει να το κάνετε ΟΛΟΙ.

Πλήρης άρνηση συμμόρφωσης με τέτοια φασιστικά μέτρα. Αν δεν το κάνετε, θα υποφέρετε, είτε είχατε κάνει τώρα τις δυο πρώτες δόσεις του εμβολίου είτε όχι. Δεν είναι ένα παιχνίδι που τελείωσε ή θα τελειώσει σύντομα. Είναι ένα παιχνίδι που θα τραβήξει σε βάθος χρόνου. Και προσωπικά πιστεύω ότι θα τραβήξει μέχρι που θα αντιδράσετε αποφασιστικά για να βάλετε φρένο.

Από εσάς εξαρτάται.

Η «πανδημία» μπορεί να συνεχίζεται επ’άπειρον – αυτή ή οι παραλλαγές της – για όσο συμφέρει κάποιους. Και αυτό το συμφέρον μπορεί να είναι είτε οικονομικό, είτε κοινωνικού ελέγχου, είτε ακόμα και να γίνεται για λόγους μείωσης του πληθυσμού, όπως έχουν ήδη ισχυριστεί πολλοί. Πάντως, ακόμα κι αν δεν ισχύει το τελευταίο, τα δύο πρώτα ισχύουν σίγουρα. Δεν είναι υγειονομικά τα μέτρα. Είναι ξεκάθαρα φασιστικά, απολυταρχικά μέτρα για την καταπίεση του πληθυσμού.

Δείτε τις προάλλες τι χαρτάκι βρήκα πεταμένο στους δρόμους της Αθήνας:

Το βλέπετε αυτό;

Εξυπηρέτηση; Όχι, παιδιά μου, αυτό δεν είναι εξυπηρέτηση· αυτό είναι παραοικονομία. Έχει δημιουργηθεί μια πλαστή ανάγκη – μια πλαστή υποχρέωση – για να γίνονται τα τεστ και ορισμένοι βγάζουν χρήματα από αυτό. Εις βάρος σας. Η κυβέρνηση σε βάζει να κάνεις, εξαναγκαστικά, κάτι που δεν σου χρειάζεται, και πρέπει να πληρώνεις γι’αυτό, ενώ κάποιοι επωφελούνται περισσότερο ή λιγότερο παρασιτικά.

Κι αν κάποιος νομίζει ότι η «πανδημία» για την οποία ακούει στην τηλεόραση είναι πιο τρομαχτική από όλο αυτό που συμβαίνει μέσα στην κοινωνία, είναι, για εμένα, τελείως ηλίθιος.

Να αντιμετωπιστεί η επιδημία που υπάρχει; Ναι, φυσικά. Εννοείται. Αλλά όχι με φασιστικά μέτρα που ουσιαστικά δεν την αντιμετωπίζουν αλλά την εργαλειοποιούν για το συμφέρον κάποιων.

Ο Πρωθυπουργός σας (γιατί δεν θεωρώ ότι είναι δικός μου αρχηγός αυτός ο υπάνθρωπος) παράγγειλε, απ’ό,τι ξέρω, 30 εκατομμύρια δόσεις εμβολίων τα οποία είχαν κυκλοφορήσει προχτές το απόγευμα με άδεια «έκτακτης ανάγκης». Κατασπατάλησε δημόσιο χρήμα γι’αυτό.

Ρώτησε κανέναν μας αν ήθελε να κάνει εμβόλιο;

Όχι. Μόνος του πήρε την απόφαση, σε συνεργασία με την ομήγυρή του και τους εξωτερικούς συνεργάτες τους, για δικό τους κοινό συμφέρον.

Και τώρα τι θέλει; Να εξαντλήσει όλες τις δόσεις, όπως έχει υποσχεθεί στους συνεργάτες του. Και θα το προσπαθήσει πάση θυσία, καταπιέζοντάς σας μέχρι να φτύσετε αίμα, θυσιάζοντας ακόμα και τις ζωές σας από τις παρενέργειες των πειραματικών αυτών σκευασμάτων.

Και μετά, τι θα κάνει μάλλον; Θα παραγγείλει κι άλλα εμβόλια! Χωρίς να σας ρωτήσει.

*

Να προτείνω ένα εναλλακτικό σχέδιο;

Ακόμα κι αν υποτεθεί ότι μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε αυτά τα υποτιθέμενα εμβόλια, δεν ήταν ανάγκη να γίνει παραγγελία τόσων δόσεων εξαρχής. Μπορούσε να ερωτηθεί ο κόσμος και όσοι ήθελαν να κάνουν εμβόλιο να το δηλώσουν, και μετά να παραγγελθεί η ανάλογη ποσότητα.

Γιατί δεν έγινε αυτό; Για αναρωτηθείτε...

Το μόνο σίγουρο είναι ότι εγώ θέλω τα λεφτά μου πίσω, γιατί ποτέ δεν συμφώνησα να κάνω 3 δόσεις εμβολίου. Μου χρωστάνε κάπου 15-20 ευρώ, γιατί τόσο νομίζω πως βγαίνει το κόστος τους. Περιμένω να μου τα αφαιρέσουν από την επόμενη φορολογική δήλωση.

 

 

Alternate link: https://fantastikosorizontas.gr/skiodi-paralipomena/_profiteuo_afksisi_krousmaton

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Imaginary Worlds του Lin Carter


Έχοντας διαβάσει (και σχολιάσει) το Wizardry and Wild Romance του Michael Moorcock, είχα κάνει όρεξη να προχωρήσω σε κάτι παρόμοιο· κι αφού κι ο ίδιος ο Moorcock προτείνει το Imaginary Worlds, προχώρησα προς τα εκεί.

Είναι κι αυτό, φυσικά, μια πραγματεία για τη φανταστική λογοτεχνία, αλλά, παρότι έχει ομοιότητες με το Wizardry and Wild Romance, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Ο Moorcock κρίνει, κυρίως, την εποχή του· ο Lin Carter μιλά πιο διαχρονικά και πιο ιστορικά (αν και την κρίνει, εν μέρει, και την εποχή του σ’ένα σημείο). Ξεκινά, μάλιστα, διευκρινίζοντας τι εννοεί λέγοντας «φανταστική λογοτεχνία» – fantasy – ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις:

But what I mean by the word "fantasy" is a narrative of marvels that belong to neither the scientific nor the supernatural. The essence of this sort of story can be summed up in. one word: magic. A fantasy is a book or story, then, in which magic really works-not a fairy­ tale, not a story written for children, like Peter Pan or The Wizard of Oz, but a work of fiction written for adults-a story which challenges the mind, which sets it working.

Και, για να είμαι ειλικρινής, συμφωνώ απόλυτα με αυτό τον ορισμό. Το ίδιο εννοώ κι εγώ, συνήθως, όταν λέω «φανταστική λογοτεχνία».

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Απριλίου (8/4)


~Γκράφιτι από τη νιότη μας & Πώς να σταματάς το κινητό σου απ’το να σε παρακολουθεί & KillerTools & Οι αγορές που ποντάρουν στις καταστροφές & Τα «παράνομα» τραπεζικά δίκτυα & Ένας μαγευτικός κήπος στην Τοσκάνη φτιαγμένος στην Αναγέννηση & Tadami Yamada (παράξενα εξώφυλλα) & Rubáiyát του RS Sherriffs (παραμυθένιες εικονογραφήσεις) & Histoires Prodigieuses (1559 – Pierre Boaistuau) & Olaf Hajek (μαγικορεαλιστικοί πίνακες) & Ψυχεδελικές οντότητες χωρίς επιστημονική εξήγηση & Θαλάσσια τέρατα & A Pictorial History of Horror Stories – 200 Years of Spine Chilling Illustrations from the Pulp Magazines (1985) & Το θαλάσσιο ερπετό του Gloucester & Ken Barr (τέχνη) & Οι εικονογραφήσεις Ðông Hồ & Το πρώτο περιοδικό φαντασίας και τρόμου & άλλα πολλά στο LinX~

 

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]