Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
14 / 3 / 2021

Αυτή είναι πρόσφατη φωτογραφία από το Αθήναιον, τον γνωστό κινηματογράφο στο Τέρμα Αμπελοκήπων, στην Αθήνα. Το μέρος είναι εγκαταλειμμένο εδώ και καιρό. Στην είσοδο, αν προσέξεις τη φωτογραφία, έχει στρώσει ένας άστεγος τα πράγματά του για να κοιμάται. Έτσι κι αλλιώς, το σινεμά δεν προβλέπεται ν’ανοίξει.

Βλέπουμε εδώ, ξεκάθαρα, τα «θετικά» αποτελέσματα του lockdown: οι άστεγοι βρίσκουν σπίτι στα ερείπια της Αθήνας!

Πρέπει να είναι κάποιο σχέδιο των κυρίων Κούλη και Χαρνταλιάν για να στεγάσουν επιτέλους τους άστεγους...

Υποθέτω πως αυτοί που, παλιότερα, μας έλεγαν ότι το lockdown είναι καλό επειδή κατέβηκαν αρκούδες στους επαρχιακούς δρόμους και σκίουροι χοροπηδάνε πάνω στις ταράτσες της Αθήνας μπορεί να νομίζουν τώρα ότι κυριολεκτώ, ότι όντως είναι καλό που διαλύονται τα πάντα και οι άστεγοι πάνε να μείνουν μες στα ερείπια...

Athens, slum city...

Το λογικό, βέβαια, θα ήταν, εδώ και χρόνια, οι κυβερνήσεις να είχαν φροντίσει για τους αστέγους. Να είχαν φροντίσει, γενικά, κανένας άνθρωπος να μην μπορεί να πέσει κάτω από τα όρια της φτώχειας. Αυτό σημαίνει να έχεις σοσιαλιστικό κράτος, όχι οι άλλες σαχλαμάρες που λένε. Σοσιαλιστικό κράτος είναι να υπάρχει ένα δίχτυ ασφαλείας κάτω από τον πολίτη που να μην τον αφήνει να εξαθλιωθεί.

Δεν έχεις εισόδημα; Σου δίνει ένα βασικό εισόδημα.

Δεν έχεις σπίτι; Σου δίνει μια γκαρσονιέρα άμα είσαι μόνος, ή ένα δυάρι αν έχεις οικογένεια.

Έγιναν ποτέ τέτοια πράγματα; Ποτέ. Πού πάνε όλα τα λεφτά που δίνουμε στους φόρους;

Και, αντί να μεριμνήσουν για τον πολίτη, τι κάνουν;

Lockdown.

Για να βγουν, στο τέλος, κι άλλοι στον δρόμο.

*

Πριν από κανένα χρόνο είχα σχολιάσει πάλι για τους κινηματογράφους. Λίγο πριν από το πρώτο lockdown είχα πάει σινεμά, και ήταν ελάχιστος κόσμος στην αίθουσα. Όταν έπεσε το lockdown, σκέφτηκα: Και τι θα συμβεί τώρα με τους κινηματογράφους; Και είχα προτείνει κάτι που θα μπορούσε όντως να γίνει. Συμπεριλάμβανε, μάλιστα, και μάσκες το σχέδιο. Τώρα λέω: γάμα τις μάσκες· δεν χρειάζονται. Μόνο καλός εξαερισμός μέσα στην αίθουσα χρειάζεται· οι θεατές να κάθονται με δυο θέσεις κενές ανάμεσά τους (εκτός αν ήρθαν μαζί)· και να προσέχουν να εισέρχονται και να εξέρχονται αραιά από τον κινηματογράφο προς αποφυγή συνωστισμού.

Είναι αυτό επικίνδυνο για την υγεία μας;

Δες τώρα, με το lockdown, τι γίνεται έξω από τα σουπερμάρκετ, έξω από τις τράπεζες, έξω από τα ταχυδρομεία. Δεν είναι αυτό πιο επικίνδυνο για την υγεία, αν υποθέσεις πως κυκλοφορεί «φονικός ιός» εφάμιλλος του Μαύρου Θανάτου;

Αλλά έχουμε πει ότι δεν υπάρχει λογική. Υπάρχει μόνο κορονοχούντα.

 

 

Επίσης . . .

Η Πολιτική της Φανταστικής Λογοτεχνίας


Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη μονάρχες, ευγενείς, και αριστοκρατία. Το ίδιο (παραδόξως;) ισχύει και για την επιστημονική φαντασία (ή, μήπως, θα έπρεπε απλά να την πούμε φαντασία στο διάστημα;), όπως στο Dune του Herbert, ή, για ένα ακόμα πιο παλιό παράδειγμα, όπως στο Princess of Mars και τις συνέχειές του, του Burroughs. Σε όλα αυτά τα βιβλία έχουμε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και κάθε είδους τρελό ή ηρωικό αριστοκράτη.

Πολλοί έχουν – εύλογα, ίσως – αναρωτηθεί γιατί. Γιατί, βρε παιδιά, τόση αριστοκρατία στη φανταστική λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα;

Για το Dune, συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποιον να σχολιάζει ότι η κοινωνία του είναι «οπισθοδρομική». Και ίσως όντως να είναι... Δηλαδή, αναλογιστείτε: αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά ακόμα έχουν δούκες και βαρόνους; Δεν έχουν αντιληφτεί την έννοια της δημοκρατίας; Μαλάκες είναι;

Δε νομίζω, όμως, ότι όσοι σκέφτονται έτσι σκέφτονται σωστά ακριβώς. Η φανταστική λογοτεχνία (περιλαμβάνοντας και αυτή που είναι στο διάστημα, ή σε άλλους πλανήτες) δεν υποτίθεται ότι είναι για να σχολιάσει την κοινωνία, ή για να μεταδώσει κοινωνικές ή πολιτικές αξίες. Ανέκαθεν ο σκοπός της φανταστικής λογοτεχνίας ήταν να μας κάνει να βιώσουμε συναρπαστικές περιπέτειες σε μαγευτικούς κόσμους.

Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό με δημοκρατικό πολίτευμα, ρε άνθρωπε; Γιατί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουνίου (15/6)


HWdetails, πρόγραμμα που δείχνει τα χαρακτηριστικά του PC — Συνέντευξη με τον John Coulthart (τέχνη) — The Necromancers του Robert Hugh Benson (δωρεάν βιβλίο) — William Brodie, Robert Louis Stevenson, Dr. Jekyll and Mr. Hyde — Συμβουλές από τον Μεσαίωνα — Helmut Wenske (τέχνη ) — Τι σχήμα έχει πραγματικά η Γη; — Karl Edward Wagner (μέρος δεύτερο: πέρα από τον Kane) — Από ψυχεδελική εμπειρία σε μαθηματικό πρόβλημα — John Blanche (τέχνη, Warhammer) — Ένα ντοκιμαντέρ για την «επιδημία» των κατά συρροήν δολοφόνων στις ΗΠΑ (1950-1999) — Πολλά ακόμα ρέουν στο LinX...

 

Επιλογές Ιουνίου (10/6)


Michelle Avery Konczyk (τέχνη) & Έργα τέχνης με μάσκες & Book of the Three Dragons & Τα ζωόφυτα του Μεσαίωνα & Μυστηριακά δάση (φωτογραφίες) & Φανταστική λογοτεχνία το 1928-29 (όχι μία από τα ίδια) & Kane, του Karl Edward Wagner (acid gothic!) & Marilyn Monroe (σε φανταστικές και εξωτικές περιπέτειες!) & Οι «δουλέμποροι της τρίτης χιλιετίας» στον Ιταλικό Νότο («έκαψαν ζωντανούς εργάτες γιατί δεν είχαν χρήματα να πληρώσουν τα μεταφορικά τους») & το PDP-1 (ιστορικό κομπιούτερ από το 1959) & Πώς να Σκοτώνεις: Ένας Οδηγός για Αστικούς Δολοφόνους (1973-1984) & Σπίτια και χωριά που εμφανίζονται και εξαφανίζονται & Ένας σχολιασμός του είδους New Weird & Η κατάρρευση του φουτουρισμού & Ακόμα περισσότερο έρχονται στο LinX!