Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
15 / 4 / 2020

(Επειδή δεν φαίνεται να μπορεί να υπάρξει μέρα που να μην πούμε έστω και κάτι για τον Γαμιολοϊό, ναι, δεύτερο post σήμερα. Σπάνια περίπτωση.)

 

Τυχαία συνάντησα αυτό το link. Ευτυχώς φαίνεται πως δεν κοιμούνται όλοι από την κορονομαστούρα:

ΑΝΡΙ ΛΕΒΙ: «Στην πανδημία του 1950 & 1960 δεν επιβλήθηκε καμία καραντίνα».

 

Επίσης, δύο κορονοαξιοσημείωτα αυτές τις μέρες:

 

Πρώτο:

Κάποιοι ισχυρίζονται ότι το να ενδιαφέρεσαι για την καραντίνα του κορονοϊού σημαίνει να είσαι συνειδητοποιημένος πολίτης και να δείχνεις ευαισθησία στον συνάνθρωπο. Αναρωτιέμαι: οι πολιτικές τους ελευθερίες δεν τους ενδιαφέρουν καθόλου; Δεν το θεωρούν αυτό μέσα στο να είναι «συνειδητοποιημένοι πολίτες», δεν το θεωρούν αυτό μέσα στην «ευαισθησία» που πρέπει να έχουν; Και το να προσπαθούν να τραμπουκίσουν και να σωπάσουν όσους έχουν αντίθετη άποψη είναι κι αυτό μέρος της πολλής «ευαισθησίας»; Είναι δημοκρατία, ή είναι οχλοκρατία;

Σήμερα βγαίνει ένας κωλογιατρός και δίνει τη διαταγή «μαντρώστε τους όλους», έτσι για το... κοινωνικό καλό. Αύριο τι θα βγει να διατάξει; «Σ’αυτή τη συνοικία είναι πολλοί μολυσμένοι. Σκοτώστε τους όλους! Για το κοινωνικό καλό! Για να μην κολλήσουν κι οι άλλοι»; Αυτό περιμένουν να ακούσουν κάποιοι για να ξυπνήσουν; Και ο Χίτλερ για το «κοινωνικό καλό» ξεκίνησε, έχε υπόψη. Όλοι οι κακοί για το καλό ξεκινάνε. Στο δρόμο κάπου το χάνουν. Ή ίσως και από την αρχή.

 

Δεύτερο:

Αν θυμάμαι καλά διάβασα ότι έγινε στατιστική μελέτη και βγήκε ότι το 85% των Ελλήνων συμφωνεί με τις αποφάσεις της κυβέρνησης για τον κορονοϊό.

Εμένα κανείς δεν με ρώτησε... μάλλον, επειδή είμαι εξωγήινος και όχι Έλληνας...

Αναρωτιέμαι πολλές φορές ποιοι κάνουν αυτές τις στατιστικές μελέτες και από πού παίρνουν το δείγμα για τη μελέτη. Γιατί, αν πήγαν να ρωτήσουν σε 2-3 συνοικίες που ξέρουν ότι υποστηρίζουν ΝΔ, τότε κι εμείς ξέρουμε πόσο «σοβαρή» ήταν η στατιστική τους...

Σκέψου:

Εσένα κανένας σε ρώτησε;

Ξέρεις κανέναν που να τον ρώτησαν;

Ξέρεις κανέναν που να ξέρει κανέναν που να τον ρώτησαν;

Όχι;... Όχι;

Ε, τότε, κι αυτή η στατιστική είναι σαν τον κορονοϊό.

Φαντάσματα...

 

 

Επίσης . . .

Γιατί Δεν μας Αρέσει η Παράδοσή μας;


Οι συγγραφείς φανταστικής λογοτεχνίας, στην Ελλάδα, έχουν αρκετές φορές κατηγορηθεί από διάφορους ότι δεν τους αρέσει η ελληνική παράδοση, ότι δεν τη χρησιμοποιούν μέσα στις ιστορίες τους αλλά χρησιμοποιούν την «ξένη» παράδοση.

Ή, μάλλον, αυτό είναι αρκετά γενικό· δεν ισχύει για όλους τους συγγραφείς φαντασίας στην Ελλάδα. Υπάρχουν και ορισμένοι που, φανατικά μάλιστα, γράφουν ιστορίες με έντονη βάση στην ελληνική παράδοση. Αλλά το κάνουν μόνο ορισμένοι, και καλό είναι αφού τους αρέσει. Όμως δεν το κάνουν όλοι, και όσοι δεν το κάνουν έχουν συχνά μπει στο στόχαστρο. Έχουν ακουστεί διάφορα άσχημα λόγια, ότι δεν είναι «αρκετά ελληνικά» αυτά που γράφουν, ότι «δεν τους αρέσει η Ελλάδα», ότι «είναι ξενόφερτη η θεματολογία τους», και παρόμοια μαργαριτάρια.

Κάποιοι φαίνεται να νομίζουν ότι, αν είσαι Έλληνας, πρέπει συνέχεια να γράφεις για τον Δία και τον Ηρακλή, για την Ελληνική Επανάσταση, ή για την καταστροφή της Σμύρνης· για τη Χούντα, για τον Εμφύλιο, ή για την Αντίσταση. Οτιδήποτε άλλο απαγορεύεται! Αν είσαι Έλληνας. Αν είσαι ξένος, εντάξει, όλα καλά· γράψε ό,τι γουστάρεις, βρε αδελφέ. Αλλά, αν είσαι Έλληνας, πρέπει να έχεις περιορισμένη θεματολογία. Για κάποιο μυστηριώδη λόγο.

Αυτό, βέβαια, πάει κόντρα στη νοοτροπία της φανταστικής λογοτεχνίας που – όπως το βλέπω εγώ, τουλάχιστον – είναι να εξερευνάς συνεχώς καινούργια πράγματα και καινούργιες ιδέες.

Εννοείται πως είναι προκατειλημμένο και κακόηθες να κατηγορεί κανείς τους συγγραφείς φαντασίας ότι αυτά που γράφουν «δεν είναι αρκετά ελληνικά», όμως κανείς δεν φαίνεται να αναρωτιέται γιατί αυτοί οι συγγραφείς δεν χρησιμοποιούν την ελληνική παράδοση στη λογοτεχνία τους.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουλίου (21/7)


αμφιλεγόμενα κινούμενα σχέδια, και The New Northland (του Louis Pope Gratacap – 1915), και Jasmine Becket-Griffith & David Van Gough (παραμυθένια, νεκροσουρεαλιστική τέχνη), και ελληνικοί μύθοι σε ταινίες, και The Cube (του Jim Henson – 1969), και η λεηλασία της επιστημονικής φαντασίας (από τους σύγχρονους τεχνολογικούς γίγαντες), και The Cosmic Dope (φιλμ ΕΦ μικρού μήκους), και Δαιμονικά, Χίμαιρες, & το Γκροτέσκο στη Γαλλική Γοτθική Γλυπτική, και το Ατελιέ Heinrichs & Bachmann (εξώφυλλα για βιβλία φαντασίας: ’60–’80), και Clifford D. Simak (μυθιστορήματα ηρωικής φαντασίας), και Bob Peak (τέχνη από την ταινία Excalibur), και Sweets to the Sweet (ο Robert Bloch στην οθόνη), και Richard Powers (ψυχεδελικοσουρεαλιστική τέχνη εξώφυλλων φαντασίας), και: ακόμα περισσότερα στο LinX...

 

Η Πολιτική της Φανταστικής Λογοτεχνίας


Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη μονάρχες, ευγενείς, και αριστοκρατία. Το ίδιο (παραδόξως;) ισχύει και για την επιστημονική φαντασία (ή, μήπως, θα έπρεπε απλά να την πούμε φαντασία στο διάστημα;), όπως στο Dune του Herbert, ή, για ένα ακόμα πιο παλιό παράδειγμα, όπως στο Princess of Mars και τις συνέχειές του, του Burroughs. Σε όλα αυτά τα βιβλία έχουμε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και κάθε είδους τρελό ή ηρωικό αριστοκράτη.

Πολλοί έχουν – εύλογα, ίσως – αναρωτηθεί γιατί. Γιατί, βρε παιδιά, τόση αριστοκρατία στη φανταστική λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα;

Για το Dune, συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποιον να σχολιάζει ότι η κοινωνία του είναι «οπισθοδρομική». Και ίσως όντως να είναι... Δηλαδή, αναλογιστείτε: αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά ακόμα έχουν δούκες και βαρόνους; Δεν έχουν αντιληφτεί την έννοια της δημοκρατίας; Μαλάκες είναι;

Δε νομίζω, όμως, ότι όσοι σκέφτονται έτσι σκέφτονται σωστά ακριβώς. Η φανταστική λογοτεχνία (περιλαμβάνοντας και αυτή που είναι στο διάστημα, ή σε άλλους πλανήτες) δεν υποτίθεται ότι είναι για να σχολιάσει την κοινωνία, ή για να μεταδώσει κοινωνικές ή πολιτικές αξίες. Ανέκαθεν ο σκοπός της φανταστικής λογοτεχνίας ήταν να μας κάνει να βιώσουμε συναρπαστικές περιπέτειες σε μαγευτικούς κόσμους.

Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό με δημοκρατικό πολίτευμα, ρε άνθρωπε; Γιατί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]