Βλέπω τελευταία αυτά που λέγονται για τη Ρωσία, τον Τραμπ, την Ουκρανία, την ΕΕ, και τον πόλεμο, και πραγματικά με έχουν τρομάξει. Όχι, δεν φοβάμαι μήπως ο Πούτιν μάς ρίξει καμιά βόμβα προς τα εδώ. Φοβάμαι γι’αυτό που συμβαίνει στην Ευρώπη. Θυμίζει ύποπτα φασιστοκατάσταση.

Είναι δεδομένο ότι δεν έχω ψάξει υπερβολικά το θέμα (όπως είχα κάνει κάποτε με την βρωμοϋπόθεση κορονοϊός), οπότε όλα όσα γράφω εδώ είναι, ουσιαστικά, όπως μου φαίνεται η κατάσταση από τις εντυπώσεις που λαμβάνω από διάφορες μεριές. Ακόμα κι αν δεν γράφω μου φαίνεται, να έχετε πάντα υπόψη ότι υπονοείται.

Επίσης, εξαρχής θέλω να κάνω τη βασική διευκρίνιση ότι δεν είμαι υποστηρικτής του Τραμπ· γιατί στις μέρες μας κυκλοφορεί και παράνοια αμολητή και ο καθένας αρχίζει να πιστεύει για τον καθένα ότι είναι «του εχθρού», ακόμα κι αν απλώς εκφέρει μια διαφορετική γνώμη.

Οι απόψεις του Τραμπ με βρίσκουν, στην πλειοψηφία τους, τελείως αντίθετο – ειδικά κάποιες από τις κοινωνικές του ιδέες, όπως αυτή για τις εκτρώσεις. Τον άκουγα να το λέει και δεν το πίστευα ότι μπορεί άνθρωπος σοβαρός, πολιτικός, στη σήμερον ημέρα, να λέει τέτοιες μπαρούφες. Με εκπλήσσει, δε, που γυναίκες φαίνεται να συμφωνούν με τέτοιες απόψεις απώλειας ελέγχου επάνω στο σώμα τους. Αλλά, αν το καλοσκεφτείς, κάτι τέτοιες παρανοϊκές ιδέες ακόμα και τους άντρες θίγουν. Αν κάποιος από τους υποστηρικτές τέτοιων ιδεών τύχαινε να κάνει σεξ και να προκύψει κατά λάθος ένα ανεπιθύμητο έμβρυο, τι θα έκανε; Θα δεχόταν να το φορτωθεί; Θα βελτίωνε αυτό τη ζωή του – ή της γυναίκας; Και το πιο βασικό ερώτημα: θα ήταν καλή η ζωή του παιδιού, όταν οι γονείς θα το έβλεπαν ως βάρος που τυχαία προέκυψε; Δεν έχουμε αρκετά δυστυχισμένα παιδιά ήδη σ’αυτό τον κόσμο; Είναι ανάγκη να φέρνουμε κι άλλα; Και όποιος πιστεύει ότι η έκτρωση είναι φόνος, ας σκεφτεί πως και η εκσπερμάτωση είναι φόνος: είτε από αυτήν προκύψει εγκυμοσύνη είτε όχι, το μεγαλύτερο μέρος των σπερματοζωάριων (εν δυνάμει έμβρυα) πεθαίνουν. Λοιπόν, αν κάποιος πιστεύει ότι η έκτρωση είναι φόνος, θα του πρότεινα να δέσει πολύ σφιχτά ένα κορδόνι εις τον μπούτζον του ώστε να μη χύνει ούτε σταγόνα – γιατί θα ήταν φόνος.

Και τα γράφω αυτά για να είμαι εξηγημένος στο πόσο διαφωνώ με κάτι απόψεις που εκφράζονται από Τραμπ και παρόμοιους.

Αλλά τώρα, με αυτή την υπόθεση με τον Πούτιν και την Ουκρανία, επικρατεί μια κατάσταση που είναι, το λιγότερο που μπορείς να πεις, περίεργη. Βλέπεις κάποιους να ωρύονται εναντίον του Πούτιν και του Τραμπ ώστε να μη γίνει ειρήνη στην Ουκρανία. Και ορισμένοι από αυτούς, μάλιστα, δηλώνουν «αριστεροί». Δεν φαίνεται, ωστόσο, να τους αρέσει η ειρήνη. Προτιμούν τον πόλεμο. Έχουν διαχωρίσει την ειρήνη με μια λογική τύπου η δική σου ειρήνη είναι κακιά, η δικιά μας ειρήνη είναι καλή. Και αυτό το δικιά μας σε ποιους αναφέρεται; Στην ΕΕ, φυσικά. Δηλαδή, αν μπορεί η ΕΕ (που ελέγχεται ουσιαστικά από τα συμφέροντα της Γερμανίας και των πρακτόρων της) να ειρηνεύσει την Ουκρανία, τότε όλα καλά. Αν το καταφέρει ο Τραμπ κάνοντας κάποια συμφωνία με τον Πούτιν – αυτό είναι κακό! Ήρθε το τέλος του κόσμου!

Και αναρωτιέσαι: γιατί, ρε παλληκάρια; Πραγματικά προτιμάτε τον πόλεμο από την ειρήνη, αν δεν είναι η ειρήνη των αφεντικών σας; Είστε σοβαροί;

Προφανώς, δεν είναι σοβαροί. Οποιοσδήποτε προτιμά τον πόλεμο δεν μπορεί να είναι σοβαρός. Μάλλον είναι πολεμοκάπηλος.

Και μου κάνει αίσθηση, δε, το πόσο τα ευρωπαϊκά μίντια – ανάμεσά τους και τα άβουλα δικά μας, φυσικά – προσπαθούν να δείξουν αυτό τον άθλιο τύπο, τον Ζελένσκι, ως ήρωα. Και το κοινό φαίνεται να το χάφτει. Αλλά, αν ψάξεις λίγο για τον Ζελένσκι, βρίσκεις πολύ μεγάλη βρώμα πίσω από τα λουστραριζέ εξώφυλλα της Γερμανοκρατίας. Παλιότερα, είχα στις Επιλογές μου (δεν θυμάμαι τώρα πότε ακριβώς, δυστυχώς) βάλει ένα link που οδηγούσε σε ένα άρθρο που περιέγραφε πώς ο «ήρωας» Ζελένσκι έχει εκπαιδεύσει ένα τάγμα από μικρά παιδιά για πόλεμο, κάνοντας ουσιαστικά πλύση εγκεφάλου ώστε να τους δημιουργήσει μια νοοτροπία μηχανής πολέμου. Αυτά τα κάνουν μόνο οι φασίστες· δεν τα κάνουν οι φιλελεύθεροι άνθρωποι.

Και μετά θα μου πεις, Είναι ο Πούτιν καλύτερος;

Πραγματικά δεν ξέρω ποιος είναι καλύτερος και ποιος χειρότερος. Αν είχα μια κλίμακα κακοσύνης από το 1 ώς το 100, δεν θα μπορούσα να βαθμολογήσω, και ούτε θα έπρεπε, γιατί δεν έχω όλα τα δεδομένα. Το θέμα είναι πως ο Ζελένσκι απλώς μοιάζει καλύτερος εξαιτίας της ευρωπαϊκής προπαγάνδας που κατευθύνεται από τον μηχανισμό της Γερμανίας και του ΝΑΤΟ· δεν είναι ουσιαστικά καλύτερος. Τα ίδια σκατά είναι και οι δύο, κατά πάσα πιθανότητα.

Το θέμα, όμως, είναι ότι η ΕΕ και το ΝΑΤΟ θέλουν να πατήσουν γερά το πόδι τους στην Ουκρανία επειδή είναι επάνω στο όριο – το μέρος είναι σαν παραμεθόριος. Θέλουν να πατήσουν γερά το πόδι τους εκεί προτού το πατήσει ο Πούτιν και... τους φάει, ξέρω γω.

Η όλη υπόθεση είναι, ξεκάθαρα, μια γεωπολιτική μαλακία όπου η ΕΕ προσπαθεί να πάρει τον έλεγχο της παραμεθόριου από τη Ρωσία, και η Ρωσία προσπαθεί να κάνει το αντίστροφο. Μην κοροϊδευόμαστε ότι κάποιους τούς πήρε ο πόνος να σώσουν τους Ουκρανούς. Καθόλου δεν τους πήρε ο πόνος· απλώς είναι μέρος της προπαγάνδας τους να το παρουσιάζουν έτσι.

Πριν από δυο χρόνια είχα συναντήσει μια Ρωσίδα που εργαζόταν εδώ και τύχαινε να είναι από την Ουκρανία. Ξέρετε τι μου είπε; «Πολύ μαλάκας ο Ζελένσκι. Ο Πούτιν είναι καλός άνθρωπος. Ο Ζελένσκι σκότωνε τον κόσμο που προσπαθούσε να φύγει από την Ουκρανία για να γλιτώσει.» (Και αυτό το τελευταίο είναι αλήθεια: το είχα δει κι εγώ σε βίντεο. Κόσμος προσπαθούσε να φύγει με τα αυτοκίνητα, και ορμούσαν τα τάγματα κρούσης από δίπλα και πυροβολούσαν κατά βούληση.)

Αλλά σήμερα φαίνεται πως κάποιοι έχουν φαγωθεί να υποδαυλίσουν τον πόλεμο. Δεν τους αρέσει να γίνει ειρήνη στην Ουκρανία, επειδή δεν θα είναι η δική τους ειρήνη – δηλαδή, δεν θα έχουν συμφέρον. Φανταστείτε: τόσο πολύ τους ενδιαφέρει αν άνθρωποι σκοτώνονται εκεί ή αν χάνουν τις περιουσίες τους... Ε, αν είναι δυνατόν πια. Έχουμε μπλέξει με Ευρωμαφία. Και οι πράκτορές της δρουν τελείως αμολητά και μέσα στη χώρα μας, εξαπλώνοντας φόβο, πανικό, μίσος – όλα εκείνα τα «ευγενή» συναισθήματα που εξαπλώνουν πάντα οι γλοιώδεις προβοκάτορες σε τέτοιες καταστάσεις.

Και σαν χώρα τι κάνουμε; Τίποτα το αξιοσημείωτο, φυσικά. Όπως και τις προάλλες, θα στείλουμε προς την Ουκρανία τίποτα πολεμικούς εξοπλισμούς και μισθοφόρους σαν καλά τσιράκια της Γερμανίας.

Αλλά η Ελλάδα θα μπορούσε να παίξει πολύ πιο σημαντικό ρόλο σε όλα αυτά. Εξαιτίας της θέσης της, η οποία είναι κεντρική στην περιοχή. Θα μπορούσαμε να τα έχουμε καλά και με την ΕΕ και με τη Ρωσία, και να παίρνουμε όλο το όφελος για τον εαυτό μας. Αυτό όμως χρειάζεται έξυπνους και διπλωματικούς χειρισμούς. Σας μοιάζει η κυβέρνηση που έχουμε για έξυπνη και διπλωματική;

Οπότε, ας καθόμαστε να τρώμε την προπαγάνδα «ο κακός Πούτιν», «ο ήρωας Ζελένσκι», «ο μπαμπούλας Τραμπ», και άλλα τέτοια παραμύθια. (Ευτυχώς, εγώ την τηλεόρασή μου την έχω σπάσει από καιρό.) Ε, κάπου εδώ τώρα θα κάνει και «ο δαίμων κορονοϊός» το comeback του για να δέσει το γλυκό...