Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
27 / 4 / 2021

Παρατηρώ ότι κάποιοι φτιάχνουν websites έτσι που προσπαθούν να κρύψουν τον κώδικα HTML από πίσω τους. Βάζουν δικλείδες όπως να μη μπορείς να κάνεις δεξί κλικ επάνω στη σελίδα, ή ακόμα και να μη μπορείς να ανοίξεις το menu του browser ή να απενεργοποιούνται κάποια κουμπιά που εμφανίζουν αμέσως τον κώδικα.

Παιδιά, μην το κάνετε αυτό.

Σκεφτείτε: ποιον προσπαθείτε να σταματήσετε;

(α) Τον casual, βαρετό δημοσιογράφο που κάνει copy/paste ό,τι βρει μπροστά του αλλά δεν έχει ιδέα από κώδικα;

(β) Κάποιον που ξέρει από κώδικα και θέλει να δει κάτι στον δικό σου γιατί του χρειάζεται σε κάποια δουλειά του; (Και δεν εννοώ τίποτα το ύποπτο – δεν μιλάω για χάκινγκ.)

Στην περίπτωση (α), το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι να απενεργοποιήσεις την επιλογή του κείμενου· κι αυτό γίνεται με απλή CSS, αν δεν κάνω λάθος, και δεν χρειάζεται κάτι περισσότερο. Αν κάποιος θέλει να σταματήσει τους copypastάδες, τότε αυτή είναι μια καλή επιλογή.

Στην περίπτωση (β), ό,τι και να κάνεις είναι άσκοπο. Απλά τσαντίζεις λίγο αυτόν που θέλει τον κώδικά σου, τον κάνεις να σκεφτεί «Τι ανόητος άνθρωπος!», και μετά πάει και τραβάει τον κώδικά σου ούτως ή άλλως χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα. Δεν υπάρχει browser που να μη μπορεί να δείξει τον κώδικα. Απλά βάζεις ένα μικροεμπόδιο στο δρόμο αυτού που ξέρει τι να κάνει: Αντί να πατήσει δυο κουμπιά και να δει τον κωδικά σου, θα πατήσει τρία κουμπιά και θα χρησιμοποιήσει λίγο και το ποντίκι: και πάλι θα κάνει τη δουλειά του.

Δεν υπάρχει λόγος να τον καθυστερείς τον άνθρωπο.

Και το λέω αυτό και για τον εαυτό μου. Κάποιες φορές θέλω να πάρω, ας πούμε, τον τίτλο από ένα website – τίποτα το ύποπτο – και πρέπει να κάνω μια ανόητη μανούβρα για να το καταφέρω ενώ μπορούσα απλά να ανοίξω τον κώδικα με δυο κουμπιά.

Δείτε το αλλιώς: Το διαδίκτυο είναι βασισμένο στον ανοιχτό κώδικα. Δεν υπάρχουν πραγματικά κρυφοί κώδικες για κάποιον που θέλει να σκαλίσει λίγο. Μην τσαντίζετε τους ανθρώπους που ξέρουν πέντε πράγματα από κώδικα· είναι χαζό.

Το να θέλεις να μπλοκάρεις τον casual copypastά το καταλαβαίνω. Το να προσπαθείς να σταματήσεις αυτόν που ξέρει από κώδικα δεν έχει κανένα νόημα.

Σε τελική ανάλυση, τι έχεις να κρύψεις; Τα μυστικά του κράτους;

 

 

Επίσης . . .

Η Πολιτική της Φανταστικής Λογοτεχνίας


Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη μονάρχες, ευγενείς, και αριστοκρατία. Το ίδιο (παραδόξως;) ισχύει και για την επιστημονική φαντασία (ή, μήπως, θα έπρεπε απλά να την πούμε φαντασία στο διάστημα;), όπως στο Dune του Herbert, ή, για ένα ακόμα πιο παλιό παράδειγμα, όπως στο Princess of Mars και τις συνέχειές του, του Burroughs. Σε όλα αυτά τα βιβλία έχουμε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και κάθε είδους τρελό ή ηρωικό αριστοκράτη.

Πολλοί έχουν – εύλογα, ίσως – αναρωτηθεί γιατί. Γιατί, βρε παιδιά, τόση αριστοκρατία στη φανταστική λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα;

Για το Dune, συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποιον να σχολιάζει ότι η κοινωνία του είναι «οπισθοδρομική». Και ίσως όντως να είναι... Δηλαδή, αναλογιστείτε: αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά ακόμα έχουν δούκες και βαρόνους; Δεν έχουν αντιληφτεί την έννοια της δημοκρατίας; Μαλάκες είναι;

Δε νομίζω, όμως, ότι όσοι σκέφτονται έτσι σκέφτονται σωστά ακριβώς. Η φανταστική λογοτεχνία (περιλαμβάνοντας και αυτή που είναι στο διάστημα, ή σε άλλους πλανήτες) δεν υποτίθεται ότι είναι για να σχολιάσει την κοινωνία, ή για να μεταδώσει κοινωνικές ή πολιτικές αξίες. Ανέκαθεν ο σκοπός της φανταστικής λογοτεχνίας ήταν να μας κάνει να βιώσουμε συναρπαστικές περιπέτειες σε μαγευτικούς κόσμους.

Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό με δημοκρατικό πολίτευμα, ρε άνθρωπε; Γιατί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουνίου (15/6)


HWdetails, πρόγραμμα που δείχνει τα χαρακτηριστικά του PC — Συνέντευξη με τον John Coulthart (τέχνη) — The Necromancers του Robert Hugh Benson (δωρεάν βιβλίο) — William Brodie, Robert Louis Stevenson, Dr. Jekyll and Mr. Hyde — Συμβουλές από τον Μεσαίωνα — Helmut Wenske (τέχνη ) — Τι σχήμα έχει πραγματικά η Γη; — Karl Edward Wagner (μέρος δεύτερο: πέρα από τον Kane) — Από ψυχεδελική εμπειρία σε μαθηματικό πρόβλημα — John Blanche (τέχνη, Warhammer) — Ένα ντοκιμαντέρ για την «επιδημία» των κατά συρροήν δολοφόνων στις ΗΠΑ (1950-1999) — Πολλά ακόμα ρέουν στο LinX...

 

Επιλογές Ιουνίου (10/6)


Michelle Avery Konczyk (τέχνη) & Έργα τέχνης με μάσκες & Book of the Three Dragons & Τα ζωόφυτα του Μεσαίωνα & Μυστηριακά δάση (φωτογραφίες) & Φανταστική λογοτεχνία το 1928-29 (όχι μία από τα ίδια) & Kane, του Karl Edward Wagner (acid gothic!) & Marilyn Monroe (σε φανταστικές και εξωτικές περιπέτειες!) & Οι «δουλέμποροι της τρίτης χιλιετίας» στον Ιταλικό Νότο («έκαψαν ζωντανούς εργάτες γιατί δεν είχαν χρήματα να πληρώσουν τα μεταφορικά τους») & το PDP-1 (ιστορικό κομπιούτερ από το 1959) & Πώς να Σκοτώνεις: Ένας Οδηγός για Αστικούς Δολοφόνους (1973-1984) & Σπίτια και χωριά που εμφανίζονται και εξαφανίζονται & Ένας σχολιασμός του είδους New Weird & Η κατάρρευση του φουτουρισμού & Ακόμα περισσότερο έρχονται στο LinX!