Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
28 / 2 / 2019

Πρόσφατα έλαβα από δύο διαφορετικά media ένα παρόμοιο μήνυμα. Ήταν κάποιος που μου ζητούσε να διαβάσω αυτά που γράφει και να του δώσω συγγραφικές συμβουλές. Ίσως να ήταν το ίδιο άτομο με διαφορετικά ψευδώνυμα, ίσως να ήταν διαφορετικά άτομα· συμβαίνουν και παράξενες συμπτώσεις μέσα σε μικρά χρονικά διαστήματα, είναι γνωστό.

Δεν ξέρω πόσοι ακριβώς διαβάζουν Σκιώδη Παραλειπόμενα, αλλά, όπως και νάχει, σκέφτηκα ότι ίσως θα ήταν καλά να γράψω εδώ μια διευκρίνιση για οποιονδήποτε ενδιαφερόμενο:

Έχω γράψει κάποια άρθρα για τη λογοτεχνική γραφή τα οποία μπορεί να φανούν χρήσιμα σε συγγραφείς. Μπορείτε να τα βρείτε όλα εδώ. Και κάθε καινούργιο άρθρο "Περί Γραφής" που θα γράφω, πάλι εκεί θα εμφανίζεται· οπότε, αυτή είναι γενικά μια πλήρης λίστα. Τα άρθρα αυτά τα γράφω απλά επειδή αισθάνομαι πως ξέρω κάτι το οποίο θα ήθελα να μοιραστώ. Διότι... γιατί όχι; Αν μπορείς να μοιραστείς κάτι χρήσιμο, μοιράσου το. Αυτή είναι η νοοτροπία μου.

Αλλά δεν δίνω προσωπικές συμβουλές σε συγγραφείς. Δυστυχώς, δεν μπορώ να διαβάσω το βιβλίο σου και να σου πω την άποψή μου γι’αυτό. Ούτε μπορώ να δεχτώ βιβλία σταλμένα ταχυδρομικά ή να κάνω ανταλλαγές τύπου διάβασέ-με-για-να-σε-διαβάσω. Αν κάποιος με διαβάζει, με διαβάζει επειδή γουστάρει, χωρίς καμία "υποχρέωση" από οποιαδήποτε μεριά.

Αν θέλεις να μου στείλεις κάποιο link για να κατεβάσω το βιβλίο σου από κάπου στο Διαδίκτυο, μπορείς πάντα να μου το στείλεις. Μάλλον θα το κατεβάσω (εκτός αν είναι virus ή τίποτα άλλο ύποπτο). Όμως δεν μπορώ να υποσχεθώ ότι θα το διαβάσω κιόλας. Ίσως να το διαβάσω, ίσως όχι. Τίποτα δεν αποκλείεται.

Μπορεί να σου γράψω και "συμβουλές" για το βιβλίο; Η πιθανότητα να συμβεί αυτό είναι γύρω στο 0,0012%. Δηλαδή, ψιλοαποκλείεται.

Όταν με έριξαν σ’αυτό τον κόσμο δεν μου έδωσαν άπειρο χρόνο, επομένως έχω την ανώμαλη τάση να κάνω κυρίως τα πράγματα που μου αρέσουν περισσότερο.

Επιπλέον, αν είσαι συγγραφέας, δεν νομίζω πως ο καλύτερος τρόπος να μάθεις να γράφεις είναι με το να σου δίνουν "συμβουλές". Ο καλύτερος τρόπος να μάθεις είναι γράφοντας και διαβάζοντας διάφορα πράγματα, λογοτεχνικά και μη. Μπορείς, επίσης, να διαβάζεις άρθρα για τη συγγραφή που ίσως να σε βοηθήσουν, αλλά πάντα πρέπει να έχεις υπόψη σου τι θέλεις να κάνεις εσύ, όχι ο αρθρογράφος. Είναι πολύ καλύτερο αυτό απ’το να έχεις από πάνω σου κάποιον που να σου λέει τι είναι "σωστό" και τι είναι "λάθος". Το σωστό και το λάθος είναι κάτι που πρέπει να το ανακαλύψεις.

 

 

Επίσης . . .

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]