Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
25 / 7 / 2021

Σ’αυτή την κορονοχούντα υπάρχει μια συνωμοσία σιωπής. Μπορείς να πεις, μάλιστα, ότι η όλη υπόθεση βασίζεται σε συνωμοσία σιωπής για την ύπαρξή της.

Η συνωμοσία της σιωπής πρέπει να σπάσει.

Κάνουν το παν για να αποκρύπτουν τους θανάτους και τις παρενέργειες από τα μη-εμβόλια τα οποία, προπαγανδιστικά, παρουσιάζουν ως μόνη σωτηρία. Ο κόσμος, όμως, μπορεί να σπάσει αυτή τη σιωπή. Καθετί αρνητικό που συμβαίνει εξαιτίας των εμβολίων πρέπει να αναφέρεται – με στοιχεία, για να μη λένε ότι είναι ψέματα. Και όχι μόνο οι θάνατοι αλλά και οι βαριές παρενέργειες, οι οποίες περιλαμβάνουν παραλύσεις, τυφλώσεις, και άλλα τέτοια «ωραία». Στην Ελλάδα πόσα τέτοια έχουν αναφέρθει; Ελάχιστα, νομίζω, ενώ σίγουρα είναι πολύ περισσότερα. Ορισμένες, μάλιστα, από αυτές τις παρενέργειες θα μπορούσε να ειπωθεί ότι είναι χειρότερες από τον θάνατο. Εκτός αν δεν το θεωρείτε σοβαρό να πρέπει να ζήσει κάποιος τυφλός ή παράλυτος και να μην μπορεί να κουνηθεί, ή το πρόσωπό του να έχει παραμορφωθεί και να είναι σαν να βγήκε από ταινία τρόμου.

Οι ελαφριές παρενέργειες, επίσης, πρέπει κι αυτές να αναφέρονται, γιατί δεν είναι αμελητέες, και είναι πάρα πολλές. Είναι στο 80% των περιπτώσεων, απ’ό,τι ξέρω. Πυρετοί, ζάλες, διάρροιες, κι άλλα. Μπορεί κάποιος να είναι άρρωστος δυο, τρεις μέρες ύστερα από το μη-εμβόλιο. Αυτό δεν είναι αμελητέο· είναι τραγικό. Και οφείλεται στο γεγονός ότι τα «εμβόλια» ουσιαστικά είναι παθογόνα. Σε μολύνουν με τον ιό και αφήνουν τον οργανισμό σου να τον καταπολεμήσει προκειμένου να δημιουργήσει αντισώματα που ίσως – ίσως – να αντιμετωπίσουν τον ιό αν ποτέ τύχει να τον κολλήσεις. Το πρόβλημα είναι ότι αυτό είναι πολύ, πολύ επικίνδυνο. Οι περισσότεροι, βέβαια, θα αντιμετωπίσουν τον ιό και δεν θα πάθουν κάτι τραγικό· αλλά πολλοί θα πάθουν κάτι τραγικό. Δείτε εδώ τον David Martin να εξηγεί τι συμβαίνει με τα μη-εμβόλια.

Η κορονοκρατία κάνει, επίσης, το παν – το έκανε από την αρχή αυτής της «πανδημίας» – για να μπερδεύει τη στατιστική σχετικά με τους θανάτους από Covid και με τα «κρούσματα» (τα οποία, στην πλειονότητά τους, δεν είναι κρούσματα αλλά απλά φορείς του ιού που δεν μπορούν να μεταδώσουν – κάτι το τελείως άκακο). Γνωρίζω ακόμα και ανθρώπους που ξέρουν περιπτώσεις νεκρών που οι γιατροί ήθελαν να τους δηλώσουν «από Covid» παρότι δεν είχαν καν τον ιό. Δεν μιλάω καν για τις περιπτώσεις ανθρώπων που πέθαναν στα νοσοκομεία από άλλες αιτίες και απλά έτυχε να έχουν τον ιό, οπότε κι αυτοί δηλώθηκαν ως νεκροί από Covid.

Και πόσα είναι τα πραγματικά «κρούσματα»; Ποιος να ξέρει; Ένα μέρος είναι false positive των τεστ της πλάκας. Κάποια άλλα περιστατικά έχουν δηλωθεί ως «κρούσματα» τελείως αυθαίρετα.

Όλες αυτές οι περιπτώσεις πρέπει να αναφέρονται από τον κόσμο, με στοιχεία. Η αλήθεια πρέπει να βγαίνει στον αέρα.

Μην τα κρύβετε. Μη φοβάστε.

Όσο τα κρύβετε από φόβο, ενισχύετε τη συνωμοσία της σιωπής του κορονοϊού, και τόσο περισσότερο θα ελέγχουν τις ζωές σας.

Αυτό που έρχεται τον Σεπτέμβριο είναι από τα χειρότερα που έχει κάνει η κορονοκρατία μέχρι στιγμής. Από τραγελαφικοί φασίστες αποφάσισαν να ρίξουν τις δικές τους μάσκες και να μας δείξουν ότι τελικά είναι απάνθρωποι φασίστες.

Μην συμμετέχετε στη συνωμοσία της σιωπής. Σπάστε την.

 

 

Επίσης . . .

Γιατί Δεν μας Αρέσει η Παράδοσή μας;


Οι συγγραφείς φανταστικής λογοτεχνίας, στην Ελλάδα, έχουν αρκετές φορές κατηγορηθεί από διάφορους ότι δεν τους αρέσει η ελληνική παράδοση, ότι δεν τη χρησιμοποιούν μέσα στις ιστορίες τους αλλά χρησιμοποιούν την «ξένη» παράδοση.

Ή, μάλλον, αυτό είναι αρκετά γενικό· δεν ισχύει για όλους τους συγγραφείς φαντασίας στην Ελλάδα. Υπάρχουν και ορισμένοι που, φανατικά μάλιστα, γράφουν ιστορίες με έντονη βάση στην ελληνική παράδοση. Αλλά το κάνουν μόνο ορισμένοι, και καλό είναι αφού τους αρέσει. Όμως δεν το κάνουν όλοι, και όσοι δεν το κάνουν έχουν συχνά μπει στο στόχαστρο. Έχουν ακουστεί διάφορα άσχημα λόγια, ότι δεν είναι «αρκετά ελληνικά» αυτά που γράφουν, ότι «δεν τους αρέσει η Ελλάδα», ότι «είναι ξενόφερτη η θεματολογία τους», και παρόμοια μαργαριτάρια.

Κάποιοι φαίνεται να νομίζουν ότι, αν είσαι Έλληνας, πρέπει συνέχεια να γράφεις για τον Δία και τον Ηρακλή, για την Ελληνική Επανάσταση, ή για την καταστροφή της Σμύρνης· για τη Χούντα, για τον Εμφύλιο, ή για την Αντίσταση. Οτιδήποτε άλλο απαγορεύεται! Αν είσαι Έλληνας. Αν είσαι ξένος, εντάξει, όλα καλά· γράψε ό,τι γουστάρεις, βρε αδελφέ. Αλλά, αν είσαι Έλληνας, πρέπει να έχεις περιορισμένη θεματολογία. Για κάποιο μυστηριώδη λόγο.

Αυτό, βέβαια, πάει κόντρα στη νοοτροπία της φανταστικής λογοτεχνίας που – όπως το βλέπω εγώ, τουλάχιστον – είναι να εξερευνάς συνεχώς καινούργια πράγματα και καινούργιες ιδέες.

Εννοείται πως είναι προκατειλημμένο και κακόηθες να κατηγορεί κανείς τους συγγραφείς φαντασίας ότι αυτά που γράφουν «δεν είναι αρκετά ελληνικά», όμως κανείς δεν φαίνεται να αναρωτιέται γιατί αυτοί οι συγγραφείς δεν χρησιμοποιούν την ελληνική παράδοση στη λογοτεχνία τους.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουλίου (21/7)


αμφιλεγόμενα κινούμενα σχέδια, και The New Northland (του Louis Pope Gratacap – 1915), και Jasmine Becket-Griffith & David Van Gough (παραμυθένια, νεκροσουρεαλιστική τέχνη), και ελληνικοί μύθοι σε ταινίες, και The Cube (του Jim Henson – 1969), και η λεηλασία της επιστημονικής φαντασίας (από τους σύγχρονους τεχνολογικούς γίγαντες), και The Cosmic Dope (φιλμ ΕΦ μικρού μήκους), και Δαιμονικά, Χίμαιρες, & το Γκροτέσκο στη Γαλλική Γοτθική Γλυπτική, και το Ατελιέ Heinrichs & Bachmann (εξώφυλλα για βιβλία φαντασίας: ’60–’80), και Clifford D. Simak (μυθιστορήματα ηρωικής φαντασίας), και Bob Peak (τέχνη από την ταινία Excalibur), και Sweets to the Sweet (ο Robert Bloch στην οθόνη), και Richard Powers (ψυχεδελικοσουρεαλιστική τέχνη εξώφυλλων φαντασίας), και: ακόμα περισσότερα στο LinX...

 

Η Πολιτική της Φανταστικής Λογοτεχνίας


Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη μονάρχες, ευγενείς, και αριστοκρατία. Το ίδιο (παραδόξως;) ισχύει και για την επιστημονική φαντασία (ή, μήπως, θα έπρεπε απλά να την πούμε φαντασία στο διάστημα;), όπως στο Dune του Herbert, ή, για ένα ακόμα πιο παλιό παράδειγμα, όπως στο Princess of Mars και τις συνέχειές του, του Burroughs. Σε όλα αυτά τα βιβλία έχουμε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και κάθε είδους τρελό ή ηρωικό αριστοκράτη.

Πολλοί έχουν – εύλογα, ίσως – αναρωτηθεί γιατί. Γιατί, βρε παιδιά, τόση αριστοκρατία στη φανταστική λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα;

Για το Dune, συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποιον να σχολιάζει ότι η κοινωνία του είναι «οπισθοδρομική». Και ίσως όντως να είναι... Δηλαδή, αναλογιστείτε: αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά ακόμα έχουν δούκες και βαρόνους; Δεν έχουν αντιληφτεί την έννοια της δημοκρατίας; Μαλάκες είναι;

Δε νομίζω, όμως, ότι όσοι σκέφτονται έτσι σκέφτονται σωστά ακριβώς. Η φανταστική λογοτεχνία (περιλαμβάνοντας και αυτή που είναι στο διάστημα, ή σε άλλους πλανήτες) δεν υποτίθεται ότι είναι για να σχολιάσει την κοινωνία, ή για να μεταδώσει κοινωνικές ή πολιτικές αξίες. Ανέκαθεν ο σκοπός της φανταστικής λογοτεχνίας ήταν να μας κάνει να βιώσουμε συναρπαστικές περιπέτειες σε μαγευτικούς κόσμους.

Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό με δημοκρατικό πολίτευμα, ρε άνθρωπε; Γιατί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]