Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
11 / 1 / 2022

Παρακολουθώ αυτά που λέει ο κύριος Φαρσαλινός από τις αρχές της πανδημίας, από τότε που είχαμε τα πρώτα lockdown. Ήταν εναντίον τους, και γενικά συμφωνούσα μαζί του, και ακόμα συμφωνώ με τις περισσότερες απόψεις του. Και νομίζω πως έχω ακούσει, αν όχι όλες του τις ομιλίες, τουλάχιστον τις μισές σε ραδιόφωνα, τηλεοπτικούς σταθμούς, και στην τελευταία μεγάλη διαδήλωση των υγειονομικών. Εξακολουθώ να συμφωνώ με τα περισσότερα από αυτά που λέει, αλλά ένα πράγμα με παραξενεύει: Αν και είναι εναντίον του υποχρεωτικού εμβολιασμού και υπέρ ο κάθε άνθρωπος να ορίζει το σώμα του όπως ο ίδιος νομίζει, φαίνεται να θεωρεί τα εμβόλια για Covid αποτελεσματικά και δεν αναφέρεται στους υπαρκτούς τους κινδύνους.

Δεν το θεωρώ κατακριτέο που ο ίδιος έχει εμβολιαστεί. Δεν ακολουθώ λογικές στρατοπέδων «εμείς αποδώ – εσείς αποκεί». Είμαι υπέρ του ο καθένας να κάνει ό,τι νομίζει με τον εαυτό του, είτε αυτό είναι ένα εμβόλιο, είτε να παίρνει ναρκωτικά, να πίνει, να καπνίζει, να τρώει κρέας ή λαχανικά, να μασάει μαστίχες, να βάζει μικροτσίπ μέσα στην παλάμη του, ή οτιδήποτε άλλο. Μόνο έτσι μπορεί να λειτουργήσει μια ελεύθερη κοινωνία.

Αλλά αναρωτιέμαι γιατί ο κ. Φαρσαλινός δεν αναφέρεται στα αρνητικά των εμβολίων για Covid. Και δεν είναι ο μόνος που αποφεύγει να αναφερθεί σε τέτοια θέματα· νομίζω πως και ο κ. Ιωαννίδης κάνει ακριβώς το ίδιο, παρότι κι εκείνος είναι ταγμένος υπέρ του μη υποχρεωτικού εμβολιασμού.

Γιατί δεν λένε τίποτα για τα πιο... επικίνδυνα θέματα των εμβολίων;

Και, για να μη θεωρηθεί ότι προσπαθώ να χτυπήσω κανέναν πισώπλατα – που δεν είναι καθόλου τέτοια η πρόθεσή μου – αναφέρω τον κ. Φαρασλινό στο Twitter ώστε αν θέλει να απαντήσει ευθέως και να μου πει τι δεν έχω καταλάβει καλά ή πού κάνω λάθος, ή τέλος πάντων ποιο είναι το σκεπτικό του.

Διότι, αν και εγώ δεν είμαι «ειδικός», νομίζω πως είναι κάποια θέματα των εμβολίων που δεν μπορείς να τα παραβλέψεις και να πεις ότι όλα είναι καλά μαζί τους. Δηλαδή, είμαστε εναντίον του υποχρεωτικού εμβολιασμού αλλά υπέρ της απόκρυψης τού τι πραγματικά είναι αυτά τα «εμβόλια»;

Τα θέματα στα οποία αναφέρομαι είναι τα εξής ακόλουθα, που νομίζω πως είναι πλέον γενικά γνωστά – δεν είναι τίποτα το «απόκρυφο».

Πρώτον: δεν είναι εμβόλια ακριβώς· είναι γονιδιακές θεραπείες, γι’αυτό κιόλας πρέπει να επαναλαμβάνονται κάθε τόσο, όπως, πχ, οι θεραπείες για τον καρκίνο.

Δεύτερον: έχουν αναφερθεί πολλές παρενέργειες, ακόμα κι εδώ, στην Ελλάδα – βλ., για παράδειγμα, διάφορα ρεπορτάζ του Τριανταφυλλόπουλου, όπου έχει βγάλει να μιλήσουν άνθρωποι οι οποίοι όντως είχαν πάθει πολύ άσχημα πράγματα από αυτά τα μη-εμβόλια.

Τρίτον: η EudraVigilance και ο αντίστοιχος οργανισμός φαρμακοεπαγρύπνησης των ΗΠΑ (δεν θυμάμαι τώρα το όνομα και βαριέμαι να το ψάξω) έχουν ήδη αναφέρει πολλούς θανάτους και παρενέργειες από αυτά τα σκευάσματα (πράγματα που ο Κλεάνθης Γρίβας έχει γράψει πολλές φορές στα άρθρα του), και δεν νομίζω ότι μπορούν να αμφισβητηθούν. Επιπλέον, πάλι σύμφωνα με αντίστοιχες στατιστικές, αυτά τα εμβόλια έχουν προκαλέσει μέσα στους λίγους μήνες χρήσης τους, περισσότερους θανάτους απ’ό,τι όλα τα άλλα εμβόλια μαζί τα τελευταία χρόνια!

Τέταρτον: η προστασία που προσφέρουν τα «εμβόλια» είναι αμφίβολη στην καλύτερη περίπτωση, γιατί, πρώτον, πρώτη φορά χρησιμοποιούνται και δεν ξέρουμε κατά πόσο, πχ, κάποιος που νόσησε ελαφρά ήταν από το εμβόλιο ή απλά επειδή ούτως ή άλλως θα νοσούσε ελαφρά, και, δεύτερον, έχουμε ήδη πολλές αναφορές ανθρώπων που, παρότι τριπλά τρυπημένοι από αυτές τις βελόνες, νόσησαν και μάλιστα βαριά και πήγαν σε ΜΕΘ, ή μπορεί ακόμα και να πέθαναν.

Πέμπτο: έχει παρατηρηθεί αύξηση θανάτων στον γενικό πληθυσμό από τότε που ξεκίνησαν οι εμβολιασμοί (πράγμα που δεν είχε παρατηρηθεί πριν, παρότι είχαμε πανδημία), κι αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα αλλά παγκοσμίως (έχουν γίνει μελέτες στην Αγγλία, πχ).

Ύστερα από όλα αυτά τα παραπάνω (τα οποία νομίζω πως είναι αρκετά αντικειμενικά θέματα, όχι αμφισβητήσιμα), δεν μπορώ παρά να αναρωτιέμαι γιατί ορισμένοι άνθρωποι, όπως ο κ. Φαρσαλινός και ο κ. Ιωαννίδης, παρότι ενάντιοι στον υγειονομικό ολοκληρωτισμό που έχει απλωθεί παντού, δεν αναφέρονται σε αυτά τα θέματα των μη-εμβολίων της Μεγάλης Φάρμας.

Και, προς αποφυγή παρεξήγησης, λέω δύο πράγματα: Εξακολουθώ να εκτιμώ αυτούς τους δύο ανθρώπους για το έργο τους. Και δεν ισχυρίζονται ότι τα εμβόλια (είτε είναι γονιδιακές θεραπείες είτε όχι) είναι τελείως άχρηστα. Προφανώς κάποιο επίπεδο προστασίας θα το προσφέρουν. Δε νομίζω ότι η Μεγάλη Φάρμα θα έβγαζε κάτι που δεν θα πρόσφερε καμία προστασία. (Αν και δεν θα το απέκλεια κιόλας, το θεωρώ λιγάκι απίθανο.) Αλλά η προστασία που προσφέρουν πιστεύω ότι είναι αμφίβολη βάσει των δεδομένων που έχουμε (βλ. παραπάνω).

Το επίπεδο της παραπληροφόρησης είναι σίγουρα μεγαλύτερο από το επίπεδο της προστασίας που προσφέρουν αυτά τα σκευάσματα.

Τις προάλλες μιλούσα μ’έναν υγειονομικό που είναι τριπλά εμβολιασμένος και τα θεωρεί «ασφαλή». Και τον ρωτάω: «Πώς εξηγείς, τότε, τις τόσες παρενέργειες που έχουν αναφερθεί;»

Και μου λέει: «Αυτό είναι από τον κακό και ανθυγιεινό τρόπο ζωής που ακολουθούμε. Όλα αυτά είναι επακόλουθα του τρόπου ζωής μας – και η πανδημία επίσης. Οι παρενέργειες συμβαίνουν σε ανθρώπους που είναι παχύσαρκοι ή κάνουν ανθυγιεινό τρόπο ζωής.»

«Μα δεν είναι έτσι,» του λέω. «Έχεις ακούσει ανθρώπους να μιλάνε γι’αυτά που έχουν πάθει; Για παράδειγμα, αυτούς που έχει βγάλει ο Τριανταφυλλόπουλος;»

«Όχι.»

«Δεν ήταν παχύσαρκοι, ούτε φαίνεται να έκαναν κανέναν πιο ανθυγιεινό τρόπο ζωής απ’ό,τι κάνουμε εσύ ή εγώ.»

Αυτό δεν μπορούσε να το εξηγήσει.

Γι’αυτό λέω ότι δεν υπάρχει καλή πληροφόρηση για το τι συμβαίνει. Και γι’αυτό αναρωτιέμαι γιατί κάποιοι, οι οποίοι είναι πολέμιοι της κορονοκρατίας, δεν αναφέρονται πλήρως στο τι γίνεται πραγματικά με τα εμβόλια της Μεγάλης Φάρμας.

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Imaginary Worlds του Lin Carter


Έχοντας διαβάσει (και σχολιάσει) το Wizardry and Wild Romance του Michael Moorcock, είχα κάνει όρεξη να προχωρήσω σε κάτι παρόμοιο· κι αφού κι ο ίδιος ο Moorcock προτείνει το Imaginary Worlds, προχώρησα προς τα εκεί.

Είναι κι αυτό, φυσικά, μια πραγματεία για τη φανταστική λογοτεχνία, αλλά, παρότι έχει ομοιότητες με το Wizardry and Wild Romance, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Ο Moorcock κρίνει, κυρίως, την εποχή του· ο Lin Carter μιλά πιο διαχρονικά και πιο ιστορικά (αν και την κρίνει, εν μέρει, και την εποχή του σ’ένα σημείο). Ξεκινά, μάλιστα, διευκρινίζοντας τι εννοεί λέγοντας «φανταστική λογοτεχνία» – fantasy – ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις:

But what I mean by the word "fantasy" is a narrative of marvels that belong to neither the scientific nor the supernatural. The essence of this sort of story can be summed up in. one word: magic. A fantasy is a book or story, then, in which magic really works-not a fairy­ tale, not a story written for children, like Peter Pan or The Wizard of Oz, but a work of fiction written for adults-a story which challenges the mind, which sets it working.

Και, για να είμαι ειλικρινής, συμφωνώ απόλυτα με αυτό τον ορισμό. Το ίδιο εννοώ κι εγώ, συνήθως, όταν λέω «φανταστική λογοτεχνία».

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Απριλίου (8/4)


~Γκράφιτι από τη νιότη μας & Πώς να σταματάς το κινητό σου απ’το να σε παρακολουθεί & KillerTools & Οι αγορές που ποντάρουν στις καταστροφές & Τα «παράνομα» τραπεζικά δίκτυα & Ένας μαγευτικός κήπος στην Τοσκάνη φτιαγμένος στην Αναγέννηση & Tadami Yamada (παράξενα εξώφυλλα) & Rubáiyát του RS Sherriffs (παραμυθένιες εικονογραφήσεις) & Histoires Prodigieuses (1559 – Pierre Boaistuau) & Olaf Hajek (μαγικορεαλιστικοί πίνακες) & Ψυχεδελικές οντότητες χωρίς επιστημονική εξήγηση & Θαλάσσια τέρατα & A Pictorial History of Horror Stories – 200 Years of Spine Chilling Illustrations from the Pulp Magazines (1985) & Το θαλάσσιο ερπετό του Gloucester & Ken Barr (τέχνη) & Οι εικονογραφήσεις Ðông Hồ & Το πρώτο περιοδικό φαντασίας και τρόμου & άλλα πολλά στο LinX~

 

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]