Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
12 / 2024

Υπαρκτές Ανυπαρξίες

Ένα από τα πιο τρομερά πράγματα που έχω διαπιστώσει γράφοντας φανταστική λογοτεχνία τόσο χρόνια είναι ότι σε βάζει να σκέφτεσαι για πράγματα που δεν υπάρχουν σαν να υπάρχουν.

Όπως λένε στο Ζεν: Τα πράγματα που δεν υπάρχουν, κι αυτά υπάρχουν.

Και δεν εννοώ απλά ότι γράφεις για έναν τόπο που είναι φανταστικός, ή για ανθρώπους που στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν, ή ακόμα και για όντα που στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν. Εννοώ ότι αρκετές φορές γράφεις για φυσικά/παραφυσικά, ή λογικά, ή φιλοσοφικά συστήματα, πράγματα, ή δυνάμεις που στον κόσμο μας δεν υφίστανται. Γράφεις γι’αυτά ακολουθώντας μια συγκεκριμένη εσωτερική συνέπεια, κάποιους κανόνες, που μπορεί μεν εσύ να τους έχεις σκαρφιστεί αλλά, καθώς τους ακολουθείς μέσα στην αφήγηση, αρχίζουν να μοιάζουν ολοένα και πιο αληθινοί και να βγάζουν ολοένα [...]

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (227)

T’αρχίδια μας βγάλανε φτερά
και τα φτερά μας μάτια
σαν γρήγορα σε είδανε
που έγινες κομμάτια

 

(It fucking rhymes!)

Χριστούγεννα 2024

Χρόνια Πολλά και Καλά Χριστούγεννα στους πάντες και στα πάντα.

Αγαπώ τα Windows, μισώ τη Microsoft

Η Microsoft την έκανε τη μαλακία της πάλι. Πριν από ένα χρόνο είχα φορτώσει Windows 11 σε «unsupported» υπολογιστή – έναν υπολογιστή που είχα αγοράσει το 2020, και είναι άψογος. Δεν έχω προσέξει να έχει κανένα πρόβλημα πουθενά. Και είμαι, γενικά, πολύ προσεχτικός με τα μηχανήματα που αγοράζω. Προτιμώ να δώσω παραπάνω λεφτά και να πάρω το μηχάνημα που θεωρώ καλό, παρά να πάρω κάτι κατώτερο. Οι υπάλληλοι με βαριούνται όταν πάω να αγοράσω υπολογιστή – ή καταλαβαίνουν ότι έχουν να κάνουν με κάποιον που καταλαβαίνει και μου προτείνουν κάτι που είναι όντως καλό.

Δεν θέλω, Microsoft, να αλλάξω τον υπολογιστή μου. Όχι από τώρα, τουλάχιστον. Είναι καλός, γαμώ το φελέκι σας· δεν έχει ακόμα φάει τα ψωμιά του.

Τώρα, όμως, τα Windows 11 μού έβγαζαν μια ειδοποίηση στο taskbar ότι έχουν λήξει και πρέπει να τα αναβαθμίσω. Όταν πήγαινα να τα αναβαθμίσω, [...]

Η οδός αμιέται

Πραγματική ιστορία των δρόμων.

Έψαχνα για μια οδό ώστε να στρίψω εκεί και να φτάσω κάπου αλλού. Τη βρήκα στο κινητό μου, στο χάρτη του Google, και είδα ότι λεγόταν «Αμίσου». Με τέτοιο όνομα, αμέσως σκέφτηκα: Αμίσου... γαμήσου. Τι άλλο να σκεφτείς, δηλαδή; Όχι, πες μου.

Φτάνω, μετά, στον δρόμο και αντικρίζω φάτσα-κάρτα αυτή την πινακίδα...

Μάλλον, δεν ήμουν ο μόνος που το είχα σκεφτεί!

Γαμήσου... Θα τρελαθούμε.

Πάω λίγο παρακάτω και, προς το τέλος του δρόμου, βλέπω αυτή την πινακίδα:

Ε, λοιπόν, ένα είναι το σίγουρο: Κάποιοι δρόμοι στην Αθήνα, αναμφίβολα, _αμιούνται...

 

(Και εγώ είχα τόσο καιρό πια να γράψω κάτι στα Σκιώδη Παραλειπόμενα που αισθανόμουν κάτι να έχει αρχίσει να μου λείπει.)

Χώστε τους όλους στη στενή!

Δείτε τι γράφει το Torrent Freak για την Ελλάδα...

Αν βαριέστε – που δεν θα έπρεπε – αυτή είναι η περίληψη: Υποτίθεται πως κάποιος (ανώνυμος, όμως) πιάστηκε να κατεβάζει «πειρατικές» ταινίες. Το δικαστήριο σκοπεύει να του ρίξει φυλακή μερικών μηνών. Τα media λένε, προπαγανδιστικά και μισθοφορικά, για «θρίαμβο της δικαιοσύνης». Αμφίβολο είναι αν πραγματικά θα «πιάσει» αυτή η ποινή, ή ακόμα και αν το πρόσωπο αυτό είναι αληθινό: πιθανώς να πρόκειται απλώς για μια τρομοκρατία από τα μέσα μαζικής αποβλάκωσης ώστε να αποθαρρύνουν τον κόσμο από το να επισκέπτεται ιστότοπους με πειρατικό υλικό. Και στο τέλος του άρθρου, το κερασάκι: φαίνεται πως στη χώρα μας σκέφτονται να αρχίσουν να ρίχνουν πρόστιμο 600 € σε όποιον πιαστεί να κατεβάζει «πειρατικό υλικό».

Κοντολογίς, έχουμε, γι’ακόμα μια φορά, γίνει διεθνώς καραγκιόζηδες. [...]

 

Επίσης . . .

Επιλογές Ιουνίου (15/6)


HWdetails, πρόγραμμα που δείχνει τα χαρακτηριστικά του PC — Συνέντευξη με τον John Coulthart (τέχνη) — The Necromancers του Robert Hugh Benson (δωρεάν βιβλίο) — William Brodie, Robert Louis Stevenson, Dr. Jekyll and Mr. Hyde — Συμβουλές από τον Μεσαίωνα — Helmut Wenske (τέχνη ) — Τι σχήμα έχει πραγματικά η Γη; — Karl Edward Wagner (μέρος δεύτερο: πέρα από τον Kane) — Από ψυχεδελική εμπειρία σε μαθηματικό πρόβλημα — John Blanche (τέχνη, Warhammer) — Ένα ντοκιμαντέρ για την «επιδημία» των κατά συρροήν δολοφόνων στις ΗΠΑ (1950-1999) — Πολλά ακόμα ρέουν στο LinX...

 

Επιλογές Ιουνίου (10/6)


Michelle Avery Konczyk (τέχνη) & Έργα τέχνης με μάσκες & Book of the Three Dragons & Τα ζωόφυτα του Μεσαίωνα & Μυστηριακά δάση (φωτογραφίες) & Φανταστική λογοτεχνία το 1928-29 (όχι μία από τα ίδια) & Kane, του Karl Edward Wagner (acid gothic!) & Marilyn Monroe (σε φανταστικές και εξωτικές περιπέτειες!) & Οι «δουλέμποροι της τρίτης χιλιετίας» στον Ιταλικό Νότο («έκαψαν ζωντανούς εργάτες γιατί δεν είχαν χρήματα να πληρώσουν τα μεταφορικά τους») & το PDP-1 (ιστορικό κομπιούτερ από το 1959) & Πώς να Σκοτώνεις: Ένας Οδηγός για Αστικούς Δολοφόνους (1973-1984) & Σπίτια και χωριά που εμφανίζονται και εξαφανίζονται & Ένας σχολιασμός του είδους New Weird & Η κατάρρευση του φουτουρισμού & Ακόμα περισσότερο έρχονται στο LinX!

 

Τι Είναι, Τελικά, Φανταστική Λογοτεχνία;


Νοείται φανταστική λογοτεχνία χωρίς το υπερβατικό στοιχείο;

Τι είναι εκείνο που κάνει τη φανταστική λογοτεχνία φανταστική; Έχετε ποτέ αναρωτηθεί; Είναι απλώς το να είναι μια αφήγηση ευφάνταστη; Είναι το να περιλαμβάνει υπερφυσικά στοιχεία; Είναι το να διαδραματίζεται σε άλλους κόσμους (και μόνο αυτό, ίσως); Είναι το να έχει ορκ και ξωτικά; Είναι το να έχει μάγους και δράκους; Είναι το να έχει ανθρώπους με εξωφρενικές δυνάμεις (κάποιου είδους);

Πρέπει να έχει κάτι από τα παραπάνω, ή και τίποτα;

Τελευταία, λοιπόν, διαβάζω την Dandelion Dynasty, την τετραλογία του Ken Liu (τίτλοι: The Grace of Kings· The Wall of Storms· The Veiled Throne· Speaking Bones). Είμαι τώρα στο τελευταίο βιβλίο, και με έχει ήδη κάνει να σκεφτώ κάποια πράγματα που μάλλον περισσότερο σε γενικό άρθρο ταιριάζουν παρά σε βιβλιοκριτική. Θα κάνω και βιβλιοκριτική όταν τελειώσω την τετραλογία· αλλά αυτό το άρθρο δεν θα χωρά εκεί σε καμία περίπτωση. Στέκεται από μόνο του.

Περιληπτικά, για την Dandelion Dynasty, θα πω ότι τα δύο πρώτα βιβλία μού άρεσαν πολύ (όπως έχω ήδη γράψει στα αναγνώσματά μου του 2025), αλλά από το τρίτο άρχισε να με απογοητεύει σφοδρά. Και συνεχίζει έτσι στο τέταρτο. Με το ζόρι το διαβάζω, απλά και μόνο γιατί έχω μια περιέργεια να δω πώς θα τελειώσει αλλά και για να μην πω ότι το άφησα στη μέση. Κρίμα που έχασε τον δυναμισμό του...

Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα τούτου του άρθρου.

[Συνέχισε να διαβάζεις]