Έχεις προσέξει πώς παρουσιάζονται οι μύθοι σε αρκετά βιβλία φαντασίας; Σχεδόν σαν πληροφορίες από το Διαδίκτυο. Αναφέρονται κάπου στην αρχή του βιβλίου και μέχρι το τέλος του έχουν αποδειχτεί αληθινοί και έχουν χρησιμεύσει με συγκεκριμένο τρόπο για να λυθεί η πλοκή.

...Ένα μυθικό ξίφος χαμένο πίσω από τα βουνά, με το οποίο μπορείς να κόψεις την άγρια θάλασσα και να οδηγήσεις έναν λαό προς ένα θαυμαστό νησί όπου αλλιώς είναι αδύνατον να φτάσεις. Και, όντως, η ηρωίδα μας πάει στα βουνά και, ακολουθώντας τον μύθο, βρίσκει το σπαθί, κόβει την άγρια θάλασσα, και οδηγεί τον λαό της στο νησί...

Αλλά οι μύθοι, στην πραγματικότητα, δεν είναι έτσι. Δεν είναι ούτε κάτι ξεκάθαρο ούτε κάτι συγκεκριμένο. Και επειδή γράφεις σε φανταστικούς κόσμους, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ισχύει κάτι άλλο. Βασικά, είναι πολύ πιο ενδιαφέρον όταν οι μύθοι είναι μπλεγμένοι, ανακριβείς, και αντικρουόμενοι. Φυσικά, αφού είναι φανταστική λογοτεχνία, οι μύθοι μπορεί να αποδεικνύονται αληθινοί, όμως όχι απαραίτητα όπως αρχικά παρουσιάζονται.

Οι καλύτεροι μύθοι σε φανταστικούς κόσμους είναι οι ομιχλώδεις.

Και αξίζει να γράψω κανονικό άρθρο γι’αυτό κάποια στιγμή. Αδύνατον να καλυφθεί το θέμα σε μια βιαστική καταχώρηση ιστολόγιου.