Διαβάζω αυτές τις μέρες το Birthgrave της Tanith Lee. Έχω τελειώσει περίπου τα 3/4 του βιβλίου, και καταλαβαίνω γιατί κάποιοι το θεωρούν ψιλοκλασικό. Έχει μια ονειρική αίσθηση που δεν συναντάς συχνά, και είναι και αρκετά μεγάλο για την εποχή του – μια εποχή που τα βιβλία φαντασίας ήταν, κατά κανόνα, μικρά, όπως τώρα είναι, κατά κανόνα, μεγάλα. Μου θυμίζει επίσης το Kushiel’s Dart της Jacqueline Carey... για κάποιο λόγο· γιατί, ουσιαστικά, δεν μοιάζουν, ούτε στη θεματολογία ούτε στο ύφος. Οι μόνες ομοιότητες είναι ότι είναι και τα δύο γραμμένα από γυναίκες, ότι είναι σε πρώτο πρόσωπο, και ότι η ηρωίδα είναι επίσης γυναίκα. Αλλά δεν είμαι από εκείνους που πιστεύουν ότι υπάρχει “θηλυκή” γραφή ή “αντρική” γραφή.
Το Birthgrave είναι πολύ καλό, γεμάτο παράξενες περιπέτειες και μυστήρια· από εκείνα τα μυθιστορήματα που παρουσιάζουν μια ολόκληρη ζωή – και έχει και δύο συνέχειες.
Το μόνο μου παράπονο είναι ότι θα ήθελα και οι δευτερεύοντες χαρακτήρες να έχουν περισσότερη ζωή. Όχι πως δεν έχουν αρκετή ζωή, αλλά κάπου-κάπου μοιάζουν σαν σκιές. Σαν να μην τους δίνεται αρκετή σημασία ώστε να τονιστεί η προσωπικότητά τους.
Μέχρι στιγμής δεν είχα διαβάσει Tanith Lee· μόνο κανένα διήγημα, ίσως – αν και ούτε γι’αυτό είμαι σίγουρος· δεν θυμάμαι. Το μετανιώνω. Γράφει πολύ καλά.
