Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
6 / 9 / 2021

Από το ξεκίνημα σχεδόν της «πανδημίας» άρχισαν να αποκαλούν συνωμοσιολόγους και ψεκασμένους όσους διαφωνούσαν με οτιδήποτε σχετικά μ’αυτήν ή, απλώς, όσους είχαν μια διαφορετική άποψη. Το συνωμοσιολόγος σταδιακά υποχώρησε και τώρα μας έχει μείνει, κυρίως, το ψεκασμένος – το πιο αστείο από τα δύο.

Και δεν το ακούς μόνο από τίποτα παρακμιακούς δημοσιογράφους, αλλά ακόμα και μέσα στη Βουλή! Βρίζουν ως «ψεκασμένους» όσους τολμάνε να διαφωνήσουν με το οτιδήποτε, ασχέτως αν πρόκειται για έναν άνθρωπο, για χιλιάδες ανθρώπους, ή για εκατομμύρια!

Και ποιοι είναι αυτοί οι ψεκασμένοι, σε τελική ανάλυση; Είναι άνθρωποι που, αντί να δέχονται αμάσητα ό,τι τους λένε τα μεγάλα ΜΜΕ, σκέφτονται από μόνοι τους και ψάχνουν από μόνοι τους και, αναπόφευκτα, διαπιστώνουν – όπως έχουμε διαπιστώσει όλοι πλέον – ότι εδώ κάτι δεν πάει καθόλου καλά.

Αλλά ο όρος ψεκασμένος είναι απλά αστείος. Είναι τόσο αστείος που πρέπει να προσπαθήσεις, γαμώτο, για να τον θεωρήσεις βρισιά. Σου δίνεται η εντύπωση ότι μόνο καραγκιόζηδες θα τον χρησιμοποιούσαν.

Θα μπορούσαν, τουλάχιστον, να χρησιμοποιήσουν τη λέξη συνωμοσιολογός που, αν και κατά βάση υπερβολική ή ακόμα και λάθος, βγάζει κάποιο νόημα.

Η λέξη ψεκασμένος δεν βγάζει κανένα γαμημένο νόημα.

Τι θα πει «ψεκασμένος»; Κυριολεκτικά, προφανώς, κάποιος που τον έχουν ψεκάσει. Τελείως άσχετο με την υπόθεση. Η όλη σύνδεση ξεκίνησε από το γεγονός ότι οι συνωμοσιολόγοι μιλούσαν, εδώ και αρκετό καιρό, για αεροψεκασμoύς. Επομένως, όσοι μιλάνε για αεροψεκασμούς είναι συνωμοσιολόγοι, και όσοι είναι συνωμοσιολόγοι μιλάνε για αεροψεκασμούς: ε, και αυτός που πιστεύει ότι τον ψεκάζουν είναι... «ψεκασμένος». Άρα, ψεκασμένος σημαίνει συνωμοσιολόγος.

Ξέρετε κάτι, όμως; Αυτή η λογική είναι του είδους: ο αστυνόμος είναι όργανο, το μπουζούκι είναι όργανο, άρα ο αστυνόμος είναι μπουζούκι!

Είναι καταφανέστατα μια εσφαλμένη, αστεία λογική. Γιατί ο αστυνόμος είναι όργανο της τάξης ενώ το μπουζούκι είναι μουσικό όργανο – τελείως άλλο πράγμα.

Και αυτή τη γελοία λογική δεν την έχουμε δει, μέσα στην «πανδημία», να χρησιμοποιείται μόνο για τους... ψεκασμένους συμπολίτες μας αλλά και για διάφορα άλλα πράγματα. Όπως το να συγκρίνουν το εμβόλιο με το δίπλωμα οδήγησης ή την ικανότητα του πιλότου να πετά το αεροπλάνο!

Ο παραλογισμός και η παράνοια είναι σημάδια των ημερών. Αυτή είναι, ίσως, η πραγματική σημερινή πανδημία. Να σου λένε μαλακίες, με τρόπο μαλακισμένο, κι εσύ να πρέπει να κάνεις πως τις πιστεύεις... αλλιώς, είσαι μπουζούκι – εεεε, ψεκασμένος· συγνώμη.

 

 

Επίσης . . .

Γιατί Δεν μας Αρέσει η Παράδοσή μας;


Οι συγγραφείς φανταστικής λογοτεχνίας, στην Ελλάδα, έχουν αρκετές φορές κατηγορηθεί από διάφορους ότι δεν τους αρέσει η ελληνική παράδοση, ότι δεν τη χρησιμοποιούν μέσα στις ιστορίες τους αλλά χρησιμοποιούν την «ξένη» παράδοση.

Ή, μάλλον, αυτό είναι αρκετά γενικό· δεν ισχύει για όλους τους συγγραφείς φαντασίας στην Ελλάδα. Υπάρχουν και ορισμένοι που, φανατικά μάλιστα, γράφουν ιστορίες με έντονη βάση στην ελληνική παράδοση. Αλλά το κάνουν μόνο ορισμένοι, και καλό είναι αφού τους αρέσει. Όμως δεν το κάνουν όλοι, και όσοι δεν το κάνουν έχουν συχνά μπει στο στόχαστρο. Έχουν ακουστεί διάφορα άσχημα λόγια, ότι δεν είναι «αρκετά ελληνικά» αυτά που γράφουν, ότι «δεν τους αρέσει η Ελλάδα», ότι «είναι ξενόφερτη η θεματολογία τους», και παρόμοια μαργαριτάρια.

Κάποιοι φαίνεται να νομίζουν ότι, αν είσαι Έλληνας, πρέπει συνέχεια να γράφεις για τον Δία και τον Ηρακλή, για την Ελληνική Επανάσταση, ή για την καταστροφή της Σμύρνης· για τη Χούντα, για τον Εμφύλιο, ή για την Αντίσταση. Οτιδήποτε άλλο απαγορεύεται! Αν είσαι Έλληνας. Αν είσαι ξένος, εντάξει, όλα καλά· γράψε ό,τι γουστάρεις, βρε αδελφέ. Αλλά, αν είσαι Έλληνας, πρέπει να έχεις περιορισμένη θεματολογία. Για κάποιο μυστηριώδη λόγο.

Αυτό, βέβαια, πάει κόντρα στη νοοτροπία της φανταστικής λογοτεχνίας που – όπως το βλέπω εγώ, τουλάχιστον – είναι να εξερευνάς συνεχώς καινούργια πράγματα και καινούργιες ιδέες.

Εννοείται πως είναι προκατειλημμένο και κακόηθες να κατηγορεί κανείς τους συγγραφείς φαντασίας ότι αυτά που γράφουν «δεν είναι αρκετά ελληνικά», όμως κανείς δεν φαίνεται να αναρωτιέται γιατί αυτοί οι συγγραφείς δεν χρησιμοποιούν την ελληνική παράδοση στη λογοτεχνία τους.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουλίου (21/7)


αμφιλεγόμενα κινούμενα σχέδια, και The New Northland (του Louis Pope Gratacap – 1915), και Jasmine Becket-Griffith & David Van Gough (παραμυθένια, νεκροσουρεαλιστική τέχνη), και ελληνικοί μύθοι σε ταινίες, και The Cube (του Jim Henson – 1969), και η λεηλασία της επιστημονικής φαντασίας (από τους σύγχρονους τεχνολογικούς γίγαντες), και The Cosmic Dope (φιλμ ΕΦ μικρού μήκους), και Δαιμονικά, Χίμαιρες, & το Γκροτέσκο στη Γαλλική Γοτθική Γλυπτική, και το Ατελιέ Heinrichs & Bachmann (εξώφυλλα για βιβλία φαντασίας: ’60–’80), και Clifford D. Simak (μυθιστορήματα ηρωικής φαντασίας), και Bob Peak (τέχνη από την ταινία Excalibur), και Sweets to the Sweet (ο Robert Bloch στην οθόνη), και Richard Powers (ψυχεδελικοσουρεαλιστική τέχνη εξώφυλλων φαντασίας), και: ακόμα περισσότερα στο LinX...

 

Η Πολιτική της Φανταστικής Λογοτεχνίας


Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη μονάρχες, ευγενείς, και αριστοκρατία. Το ίδιο (παραδόξως;) ισχύει και για την επιστημονική φαντασία (ή, μήπως, θα έπρεπε απλά να την πούμε φαντασία στο διάστημα;), όπως στο Dune του Herbert, ή, για ένα ακόμα πιο παλιό παράδειγμα, όπως στο Princess of Mars και τις συνέχειές του, του Burroughs. Σε όλα αυτά τα βιβλία έχουμε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και κάθε είδους τρελό ή ηρωικό αριστοκράτη.

Πολλοί έχουν – εύλογα, ίσως – αναρωτηθεί γιατί. Γιατί, βρε παιδιά, τόση αριστοκρατία στη φανταστική λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα;

Για το Dune, συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποιον να σχολιάζει ότι η κοινωνία του είναι «οπισθοδρομική». Και ίσως όντως να είναι... Δηλαδή, αναλογιστείτε: αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά ακόμα έχουν δούκες και βαρόνους; Δεν έχουν αντιληφτεί την έννοια της δημοκρατίας; Μαλάκες είναι;

Δε νομίζω, όμως, ότι όσοι σκέφτονται έτσι σκέφτονται σωστά ακριβώς. Η φανταστική λογοτεχνία (περιλαμβάνοντας και αυτή που είναι στο διάστημα, ή σε άλλους πλανήτες) δεν υποτίθεται ότι είναι για να σχολιάσει την κοινωνία, ή για να μεταδώσει κοινωνικές ή πολιτικές αξίες. Ανέκαθεν ο σκοπός της φανταστικής λογοτεχνίας ήταν να μας κάνει να βιώσουμε συναρπαστικές περιπέτειες σε μαγευτικούς κόσμους.

Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό με δημοκρατικό πολίτευμα, ρε άνθρωπε; Γιατί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]