Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
12 / 8 / 2025

Ναι, ήρθε και στην Ελλάδα. Ο Ιντερνετικός Φασισμός. Ορισμένοι κάνουν σαν να μην το ξέραμε ήδη. Το ξέραμε, όμως. Και σχεδόν κανένας δεν διαμαρτυρήθηκε· όλοι έκαναν μόκο. (Τι έκπληξη σε τούτη τη χώρα...)

Εντάξει, δεν είμαστε οι μόνοι που έχουμε πέσει στον Ιντερνετικό Φασισμό (750 € πρόστιμο, για όσους δεν ξέρουν, και έχεις bonus αν το ξανακάνεις: 1500 € – μια ευγενική προσφορά του Mitsotakis Foundation – όσοι τον ψηφίσατε να το ξανακάνετε, για να έχει κι άλλα καλούδια), αλλά είμαστε από τους χειρότερους της υφηλίου. Ως συνήθως.

Το βασικό θέμα τώρα είναι ότι κυνηγάνε τους ιδιώτες που κατεβάζουν (και καλά) "παράνομο"/"πειρατικό" υλικό. Πσςςς... Τι λέτε, ρε πούστηδες; Λες και όλη αυτή η χώρα δεν είναι μια μαζική παρανομία και γενικευμένη πειρατεία...

Οπότε, αν σε πιάσουν – εσένα κι εμένα – να κατεβάζεις, ας πούμε, μια ταινία, θα φας 750 € πρόστιμο (και bonus για επανάληψη), γιατί κάπως πρέπει να ζήσει και η Κυβέρνηση, βρε αδελφέ. Κλέφτες να γίνουν;

Και με όλα αυτά αρχίζει η παράνοια, φυσικά. Πώς να κρυφτούμε; Τι να κάνουμε; Και τα λοιπά και τα λοιπά.

(Παρεμπιπτόντως, αν θέλετε να βλέπετε τι γίνεται παγκοσμίως με αυτά τα θέματα κυνηγητού για τα copyright, τα torrents, κτλ, προτείνω το TorrentFreak. Εκεί βλέπεις πολλά έκτροπα ανά τον κόσμο.)

Έχω διάφορα να πω για το θέμα, αλλά θα ξεκινήσω από τα χρηστικά – πώς να κρυφτείς.

(Και εδώ, πριν αρχίσουμε, ένα disclaimer: Αν κάνετε κάτι από τα παρακάτω, το κάνετε με δική σας πρωτοβουλία και δική σας θέληση. Εγώ δεν προτείνω σε κανέναν να κάνει τίποτα· απλώς αναφέρω μερικά πράγματα πληροφοριακά, συζητητικά. Ούτε προτρέπω σε παράνομες ενέργειες, σε καμία περίπτωση.)

Κατά πρώτον, κανένας δεν μπορεί να σου εγγυηθεί απόλυτα ότι θα σε κρύψει. Αυτό είναι μύθος, ο οποίος, μάλιστα, βολεύει διάφορους, πρώτους απ’όλους τους παρόχους VPN, που κι αυτοί, βέβαια, θέλουν να βγάλουν κάνα φράγκο από την όλη υπόθεση της γενικευμένης παράνοιας του κυνηγητού.

Το VPN σίγουρα κρύβει την IP σε όλο το σύστημα και κωδικοποιεί τα δεδομένα που στέλνονται προς/από το σύστημα. Δεν το αμφιβάλλω. Ωστόσο, σε αντίθεση με άλλους, δεν θα πρότεινα το πληρωμένο VPN για τους εξής λόγους: Ο πάροχος του VPN θα έχει τα στοιχεία σου (email και αριθμό τραπεζικής κάρτας, στην καλύτερη περίπτωση – επικίνδυνο: ειδικά ο αριθμός της κάρτας) και, άρα, μπορεί να σε πουλήσει οποιαδήποτε στιγμή. Μα – θα το κάνει; Θα το κάνει αν πάει εκεί η αστυνομία με κάποιο ένταλμα. Θα τα δώσει όλα. Επιπλέον, δεν μπορείς ποτέ να είσαι απόλυτα βέβαιος πώς ακριβώς διαχειρίζεται τα δεδομένα σου ανά πάσα στιγμή.

Ποιες είναι οι εναλλακτικές, όμως; Υπάρχουν;

Φυσικά και υπάρχουν.

Η καλύτερη λύση, πάντα, για να κρυφτείς είναι να είσαι ευέλικτος. Αυτό είναι παλιά σοφία. Όταν μένεις στην ίδια θέση, εντοπίζεσαι πιο εύκολα. Όταν κινείσαι χαοτικά, εντοπίζεσαι πιο δύσκολα. Αν πληρώνεις για ένα VPN, είσαι σε μία θέση. Είσαι ευάλωτος. Ναι μεν μπορεί να είναι οχυρωμένη θέση (στην καλή περίπτωση) αλλά είναι μία θέση. Είσαι στάσιμος.

Το καλύτερο, κατά τη γνώμη μου, είναι να μετακινείσαι.

Το Firefox (και άλλα browser) έχουν δωρεάν – τονίζω το δωρεάν – extesions με VPN. Βάλε μερικά από αυτά και άλλαζε. Δεν έχουν τα δεδομένα σου, ούτε αριθμό τραπεζικής κάρτας. Αν θες να πας κάπου κρυφά για λίγο, είναι μια χαρά. Αν θες να προσπεράσεις κάποιο μπλοκαρισμένο ιστότοπο, είναι επίσης μια χαρά. Και κανένας δεν ξέρει ποιος είσαι. (Κι αυτές οι υπηρεσίες ίσως να πουλάνε κάποια δεδομένα που πιάνουν, αλλά τουλάχιστον δεν τους έχεις δώσει βασικά στοιχεία όπως το email ή τον αριθμό της τραπεζικής κάρτας. Δεν ξέρουν ποιος μπορεί να είσαι, και δεν τους ενδιαφέρει· χιλιάδες χρήστες μπαινοβγαίνουν σε δωρεάν υπηρεσίες.)

Για torrents προτείνω το ίδιο: δωρεάν VPN. Ναι, υπάρχουν και είναι αρκετά καλά αν δεν σε ενδιαφέρει να κατεβάζεις πράγματα 24/7. Κρύβουν όντως την IP από τη λίστα με τους άλλους peers· το δοκίμασα από περιέργεια, και όντως πιάνει, ενώ, σε αντίθεση, το proxy δεν πιάνει σε περιπτώσεις με magnet link (που είναι και τα περισσότερα πλέον) τα οποία χρησιμοποιούν UDP και DHT. Η IP σου φαίνεται μέσα στη λίστα. Ίσως – ίσως – ο ISP να μη μπορεί να δει τι κάνεις αλλά να βλέπει ότι έρχεσαι σε επαφή με το proxy (τουλάχιστον, sites όπως το IPLeak βγάζουν κενό, όχι την IP σου), αλλά και πάλι δεν είναι βέβαιο: και το να φαίνεσαι μες στη λίστα με τους peers είναι πάντα ριψοκίνδυνο για διάφορους λόγους. Αλλά και το να πληρώνεις για VPN αν δεν κατεβάζεις torrents καθημερινά είναι βλακεία· είναι σαν να πληρώνεις εν μέρει το πρόστιμο του Μητσοτάκη αλλά να το πληρώνεις σε άλλον. Οπότε, η καλύτερη λύση είναι το δωρεάν VPN· ψάξτε τα και θα δείτε ότι υπάρχουν, και είναι αρκετά καλά. Απλώς σε διάφορες ιστοσελίδες προωθούν τα πληρωμένα γιατί ίσως έχουν κάτι να κερδίσουν από αυτό. Εν μέρει μού δίνεται η εντύπωση ότι η όλη παράνοια του σημερινού κυνηγητού έχει δημιουργηθεί για να στραφεί όλος ο κόσμος στα VPN και να πρέπει να πληρώνει κι άλλη ταρίφα μαζί με όλους τους υπόλοιπους λογαριασμούς που ήδη πληρώνει.

Καλό είναι να αλλάζεις το VPN, να μην είσαι σταθερός.

Επίσης, το IPLeak είναι ένα καλό site που τσεκάρει αν είναι κρυμμένη η IP σου σου. (Υπάρχουν κι άλλα παρόμοια, φυσικά.) Και αυτό το site παρακολουθεί όλα τα torrents και δείχνει ποιες IP τα κατεβάζουν. Και όμως είναι αλήθεια. Τρομαχτικό, αλλά ισχύει. Ευτυχώς δεν φαίνεται να κρατά μεγάλο log.

Και γενικά μια καλή τακτική, εκτός από την κίνηση, είναι, αν θέλεις οπωσδήποτε να κάνεις κάτι «απαγορευμένο», να μην το κάνεις για πολλή ώρα. Μπες, κάνε τη δουλειά σου, στρίψε α λα γαλλικά· τέλος. Ο χρόνος μετρά εναντίον σου άμα σε κυνηγάνε.

Μερικές συμβουλές bonus:

Μην εμπιστεύεσαι ΠΟΤΕ τυχαία websites που σου ζητάνε τα στοιχεία σου – αριθμούς τραπεζικών καρτών συνήθως – για να δεις ταινίες ή να κατεβάσεις πράγματα. Το 90% από αυτά είναι απάτες: ή από λαμόγια που προσπαθούν να πάρουν λεφτά, ή από μυστικές υπηρεσίες που προσπαθούν να μαγκώσουν κόσμο. ΠΟΤΕ δεν δίνουμε τα στοιχεία μας σε ΚΑΝΕΝΑΝ στο διαδίκτυο, εκτός αν είναι το site της τράπεζάς μας, η Εφορία, ή κάποιος άλλος που εμπιστευόμαστε. (Εντάξει, την Εφορία του Μητσοτάκη δεν είναι να την εμπιστεύεσαι κιόλας, αλλά είναι αναγκαίο κακό.)

Υπάρχουν κάποια άλλα websites που σου λένε να κατεβάσεις το τάδε πρόγραμμα (με προέκταση .exe) προκειμένου να κατεβάσεις άλλα πράγματα, όπως τραγούδια ή ταινίες... ΠΟΤΕ μην το κάνεις αυτό. Ποτέ μην φορτώνεις μες στο σύστημά σου τα προγράμματα του καθενός. Αν φορτώσεις μες στο σύστημά σου ένα αρχείο .exe, μπορεί να κάνει οτιδήποτε: υποκλοπές δεδομένων, υποκλοπές από πληκτρολόγιο, διαγραφές αρχείων – τα πάντα. Και δεν είναι δύσκολο να γράψεις τέτοιο πρόγραμμα που κάνει ζημιές: κι εγώ μπορώ να σου γράψω ένα. Δεν είναι κάτι το σπάνιο. Το app αυτό μπορεί από τη μια να σε αφήνει να κατεβάζεις πράγματα, και από την άλλη να σε κλέβει. Μπορεί ακόμα και να είναι της αστυνομίας. Μπορεί να είναι οτιδήποτε. ΠΟΤΕ δεν φορτώνουμε άγνωστα προγράμματα (κατάληξη .exe συνήθως για τα Windows) στον Η/Υ μας.

Σε ορισμένα website μπορεί να σου λέει «κάνε κλικ εδώ για να κατεβάσεις την τάδε ταινία», αλλά, αν κάνεις κλικ, βλέπεις ότι το αρχείο προς κατέβασμα δεν είναι κάτι με κατάληξη αρχείου βίντεο (όπως .avi ή .mp4)· είναι κάτι με κατάληξη .exe, ή τίποτα το τελείως άγνωστο. ΠΟΤΕ δεν το κατεβάζουμε αυτό. Αμέσως διακόπτουμε τη σύνδεση. Κατά πάσα πιθανότητα είναι απάτη. Αν το αρχείο είναι συμπιεσμένο, όπως τύπου .zip, τότε μπορείς να το κατεβάσεις απλά και μόνο για να δεις τι περιέχει. Αν περιέχει κάτι ύποπτο (όπως .exe), ΠΟΤΕ δεν το κλικάρουμε. Σβήνουμε αμέσως τα πάντα από το σύστημα.

Ακόμα μία καλή πρακτική για να ακολουθείς: Κάθε φορά που τελειώνεις τις δουλειές στο διαδίκτυο να σβήνεις τα πάντα από το browser – κωδικούς, ιστορικό, cookies, κτλ. Όλα τα browser σού δίνουν αυτή τη δυνατότητα (κι αν κάποιο δεν σ’τη δίνει είναι ύποπτο· μην το χρησιμοποιείς). Συνήθως, πατώντας Shift + Ctrl + Del μπορείς να σβήσεις τα πάντα. Και να τα σβήνεις. Πάντα να σβήνεις τα πάντα μετά από μια χρήση του διαδικτύου· και ορισμένες φορές να τα σβήνεις και εν μέσω χρήσης, αν νομίζεις ότι έχεις μπει σε «ευαίσθητες» ιστοσελίδες. Έτσι κανείς δεν μπορεί να σου κλέψει κωδικούς ή να δει το ιστορικό σου ή να σε παρακολουθήσει για πολύ με cookies. Σε τέτοια θέματα, είναι καλό να είσαι τελείως παρανοϊκός.

Κι αν θες ακόμα περισσότερη ιδιωτικότητα, τότε Tor Browser. Όμως αυτό σε καθυστερεί γιατί πάει πάντα μέσω proxy. Δεν είναι καλό για απλές καθημερινές δουλειές. Είναι καλό μόνο για ιδιαίτερες περιπτώσεις.

Αν συστηματικά σβήνεις τα δεδομένα από το browser σου, είσαι αρκετά καλυμμένος. Σβήνεις τα ίχνη σου.

*

Σε επόμενη ανάρτηση θα συνεχίσω με κάποιες γενικές σκέψεις για το θέμα του Ιντερνετικού Φασισμού.

 

 

Επίσης . . .

Γιατί Δεν μας Αρέσει η Παράδοσή μας;


Οι συγγραφείς φανταστικής λογοτεχνίας, στην Ελλάδα, έχουν αρκετές φορές κατηγορηθεί από διάφορους ότι δεν τους αρέσει η ελληνική παράδοση, ότι δεν τη χρησιμοποιούν μέσα στις ιστορίες τους αλλά χρησιμοποιούν την «ξένη» παράδοση.

Ή, μάλλον, αυτό είναι αρκετά γενικό· δεν ισχύει για όλους τους συγγραφείς φαντασίας στην Ελλάδα. Υπάρχουν και ορισμένοι που, φανατικά μάλιστα, γράφουν ιστορίες με έντονη βάση στην ελληνική παράδοση. Αλλά το κάνουν μόνο ορισμένοι, και καλό είναι αφού τους αρέσει. Όμως δεν το κάνουν όλοι, και όσοι δεν το κάνουν έχουν συχνά μπει στο στόχαστρο. Έχουν ακουστεί διάφορα άσχημα λόγια, ότι δεν είναι «αρκετά ελληνικά» αυτά που γράφουν, ότι «δεν τους αρέσει η Ελλάδα», ότι «είναι ξενόφερτη η θεματολογία τους», και παρόμοια μαργαριτάρια.

Κάποιοι φαίνεται να νομίζουν ότι, αν είσαι Έλληνας, πρέπει συνέχεια να γράφεις για τον Δία και τον Ηρακλή, για την Ελληνική Επανάσταση, ή για την καταστροφή της Σμύρνης· για τη Χούντα, για τον Εμφύλιο, ή για την Αντίσταση. Οτιδήποτε άλλο απαγορεύεται! Αν είσαι Έλληνας. Αν είσαι ξένος, εντάξει, όλα καλά· γράψε ό,τι γουστάρεις, βρε αδελφέ. Αλλά, αν είσαι Έλληνας, πρέπει να έχεις περιορισμένη θεματολογία. Για κάποιο μυστηριώδη λόγο.

Αυτό, βέβαια, πάει κόντρα στη νοοτροπία της φανταστικής λογοτεχνίας που – όπως το βλέπω εγώ, τουλάχιστον – είναι να εξερευνάς συνεχώς καινούργια πράγματα και καινούργιες ιδέες.

Εννοείται πως είναι προκατειλημμένο και κακόηθες να κατηγορεί κανείς τους συγγραφείς φαντασίας ότι αυτά που γράφουν «δεν είναι αρκετά ελληνικά», όμως κανείς δεν φαίνεται να αναρωτιέται γιατί αυτοί οι συγγραφείς δεν χρησιμοποιούν την ελληνική παράδοση στη λογοτεχνία τους.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουλίου (21/7)


αμφιλεγόμενα κινούμενα σχέδια, και The New Northland (του Louis Pope Gratacap – 1915), και Jasmine Becket-Griffith & David Van Gough (παραμυθένια, νεκροσουρεαλιστική τέχνη), και ελληνικοί μύθοι σε ταινίες, και The Cube (του Jim Henson – 1969), και η λεηλασία της επιστημονικής φαντασίας (από τους σύγχρονους τεχνολογικούς γίγαντες), και The Cosmic Dope (φιλμ ΕΦ μικρού μήκους), και Δαιμονικά, Χίμαιρες, & το Γκροτέσκο στη Γαλλική Γοτθική Γλυπτική, και το Ατελιέ Heinrichs & Bachmann (εξώφυλλα για βιβλία φαντασίας: ’60–’80), και Clifford D. Simak (μυθιστορήματα ηρωικής φαντασίας), και Bob Peak (τέχνη από την ταινία Excalibur), και Sweets to the Sweet (ο Robert Bloch στην οθόνη), και Richard Powers (ψυχεδελικοσουρεαλιστική τέχνη εξώφυλλων φαντασίας), και: ακόμα περισσότερα στο LinX...

 

Η Πολιτική της Φανταστικής Λογοτεχνίας


Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη μονάρχες, ευγενείς, και αριστοκρατία. Το ίδιο (παραδόξως;) ισχύει και για την επιστημονική φαντασία (ή, μήπως, θα έπρεπε απλά να την πούμε φαντασία στο διάστημα;), όπως στο Dune του Herbert, ή, για ένα ακόμα πιο παλιό παράδειγμα, όπως στο Princess of Mars και τις συνέχειές του, του Burroughs. Σε όλα αυτά τα βιβλία έχουμε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και κάθε είδους τρελό ή ηρωικό αριστοκράτη.

Πολλοί έχουν – εύλογα, ίσως – αναρωτηθεί γιατί. Γιατί, βρε παιδιά, τόση αριστοκρατία στη φανταστική λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα;

Για το Dune, συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποιον να σχολιάζει ότι η κοινωνία του είναι «οπισθοδρομική». Και ίσως όντως να είναι... Δηλαδή, αναλογιστείτε: αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά ακόμα έχουν δούκες και βαρόνους; Δεν έχουν αντιληφτεί την έννοια της δημοκρατίας; Μαλάκες είναι;

Δε νομίζω, όμως, ότι όσοι σκέφτονται έτσι σκέφτονται σωστά ακριβώς. Η φανταστική λογοτεχνία (περιλαμβάνοντας και αυτή που είναι στο διάστημα, ή σε άλλους πλανήτες) δεν υποτίθεται ότι είναι για να σχολιάσει την κοινωνία, ή για να μεταδώσει κοινωνικές ή πολιτικές αξίες. Ανέκαθεν ο σκοπός της φανταστικής λογοτεχνίας ήταν να μας κάνει να βιώσουμε συναρπαστικές περιπέτειες σε μαγευτικούς κόσμους.

Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό με δημοκρατικό πολίτευμα, ρε άνθρωπε; Γιατί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]