Εξαρχής λέω πως αυτό το κείμενο δεν είναι για να κατηγορήσω το EasyWriter.gr, απλώς για να σχολιάσω μια κατάσταση που μου φάνηκε περίεργη. Και το γράφω λίγο καθυστερημένα· σκόπευα να το γράψω πριν από 5 μέρες περίπου, αλλά είχα βαρεθεί. Μετά, έλαβα ένα email το οποίο αναφέρω παρακάτω...

Στις αρχές του χρόνου (2019) είχα στείλει στο EasyWriter.gr δύο βιβλία μου για να δημοσιεύσει – την Πριγκίπισσα της Οργής και τον Άφευκτο. Δεν ήταν τα πρώτα βιβλία μου που έχει δημοσιεύσει. Συνήθως εμφανίζονταν στο site μέσα σε μερικές ημέρες. Αυτή τη φορά αργούσαν... και αργούσαν... και αργούσαν. Στο τέλος, το ξέχασα το θέμα. Μετά, το θυμήθηκα ξανά, επισκέφτηκα το EasyWriter.gr, και είδα ότι δεν είχε γίνει καμία ανανέωση εδώ και πολύ καιρό· δεν είχε δημοσιευτεί κανένα καινούργιο βιβλίο. Τι γίνεται; σκέφτηκα. Το εγκατέλειψαν; Και ρώτησα στο Twitter (το καλοκαίρι, νομίζω) τι συμβαίνει με το EasyWriter.gr. Κανείς δεν απάντησε...

Το άφησα πάλι το θέμα, και το ξέχασα. Τελευταία, το θυμήθηκα γι’ακόμα μια φορά, και είδα ότι τώρα στο EasyWriter.gr είχαν προσθέσει κάποια καινούργια βιβλία. Όχι πολλά, αλλά κάποια. Τα δικά μου δεν ήταν ανάμεσά τους. Ήταν ακόμα σε κατάσταση αναμονής.

Τους έστειλα ένα μήνυμα μέσω της φόρμας επικοινωνίας στο site για να ρωτήσω τι συμβαίνει. Κανείς δεν απάντησε.

Τους έστειλα email, μήπως η φόρμα επικοινωνίας τους δυσλειτουργούσε. Κανείς δεν απάντησε. Ούτε τα βιβλία μου παρουσιάστηκαν στο EasyWriter.gr.

Είπα να περιμένω μερικές ημέρες και μετά να γράψω κάτι δημοσίως μήπως κάποιος, υπεύθυνος του site ή μη, ξέρει να μου απαντήσει τι συμβαίνει. (Κι ακόμα και τώρα, αν κάποιος θέλει να μου πει κάτι, μπορεί να μου στείλει email στο kostasvoulazeris AT yahoo DOT gr, ή μέσω Twitter. Το email το τσεκάρω πολύ πιο συχνά.) Προτού γράψω τίποτα, όμως, έλαβα ένα email το οποίο δεν απευθυνόταν σ’εμένα συγκεκριμένα: ήταν τελείως απρόσωπο και έγραφε ότι το EasyWriter.gr αποδώ και στο εξής ανήκει στις εκδόσεις Rosili.

Τα βιβλία μου ακόμα, ύστερα από έναν χρόνο σχεδόν, δεν έχουν παρουσιαστεί στο EasyWriter.gr... για κάποιο λόγο.

Έριξα μια ματιά στις εκδόσεις Rosili, τις οποίες δεν είχα ξανακούσει μέχρι στιγμής, και είδα ότι εκδίδουν βιβλία μάνατζμεντ, μάρκετινγκ, οικονομικά, αυτοβελτίωσης... Για λογοτεχνία ή εγώ δεν πρόσεξα να υπάρχει κάτι στο site τους ή όντως δεν υπάρχει.

Αλλά στο EasyWriter.gr ένα πολύ μεγάλο μέρος των βιβλίων – ίσως το μεγαλύτερο, αν δεν κάνω λάθος – είναι λογοτεχνικά.

Πραγματικά, αυτή η αλλαγή δεν ξέρω αν μου γεννά την εμπιστοσύνη, καθόλου.

Φαίνεται πως στην Ελλάδα είναι πολύ δύσκολο – για διάφορους λόγους – να υπάρξει ένα ανοιχτό, ουδέτερο ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο.

Αλλά ίσως δεν θα έπρεπε να με εκπλήσσει αυτό. Πολλά πράγματα σε τούτη τη χώρα δεν λειτουργούν όπως θα όφειλαν.

Και συγνώμη τώρα αν κάποιοι νομίζουν ότι γίνομαι “αρνητικός”, αλλά ίσως δεν γίνομαι τόσο αρνητικός όσο θα έπρεπε να γίνομαι ορισμένες φορές. Ακόμα είμαι της λογικής: αν θες να γίνει κάτι, κάν’ το μόνος σου. Κι αυτή είναι θετική λογική, γιατί, τουλάχιστον, σου λέει να κάνεις κάτι, ενώ η συμβατική λογική σ’ετούτη τη χώρα σού λέει “κάτσε στ’αβγά σου Καραμήτρο, είσαι σε backwater country, το κεφάλι χαμηλά, μην κάνεις και τίποτα σπουδαίο, σκάσε και super market, κι ό,τι είναι να κάνεις – ακόμα και στην τέχνη – μετρημένο, μάστορα, μετρημένο, κι αφού έχεις λάβει ‘έγκριση’ από τους ‘προύχοντες’ του τόπου που θα έχουν αποφασίσει ότι είσαι αρκετά σκυφτός για να είσαι ΟΚ με την κατάσταση που θέλουν να διατηρούν”. Με το συμπάθιο κιόλας, αλλά αυτή είναι η λογική που φαίνεται να επικρατεί στην Ελλάδα του 2019 – και πιο πριν, φυσικά.

Τι να πιάσουμε, τώρα, να θυμηθούμε;

Τους εκδότες που έχουν μερικούς “ευνοούμενους” Έλληνες συγγραφείς, εκδίδουν ό,τι σαβούρα αυτοί βγάζουν (εντάξει, με κάποια σχετική επιμέλεια), και αγνοούν οποιονδήποτε δεν έρχεται με “συστάσεις”, ειδικά αν φέρνει κάτι το πιο αντισυμβατικό;

Να θυμηθούμε τους διάφορους κύκλους που υποτίθεται ότι ενδιαφέρονται για ορισμένα “είδη” λογοτεχνίας, ή για τη λογοτεχνία γενικά, ενώ στην πραγματικότητα δεν κάνουν αυτό που λένε; Έχουν κι αυτοί μερικούς “ευνοούμενους”, αγνοούν εκείνους που δεν είναι στον κύκλο τους σχεδόν σαν να μην υπάρχουν, συνεχώς τρώγονται αναμεταξύ τους, και την έχουν δει “βαρόνοι” της περιοχής που ο κάθε ανεξάρτητος ενασχολούμενος πρέπει “κανονικά” να ζητήσει την άδειά τους προτού κάνει κάτι. Έχουν αυτές τις αυταπάτες, οι κακομοίρηδες... λες και δεν ζούμε σε δημοκρατική χώρα αλλά σε κάποιο μέρος που καταδυναστεύεται από robber barons και λήσταρχους.

Να θυμηθώ τώρα ένα σιχαμέρο επεισόδιο που συνέβη προ δεκαετίας, τον καιρό που είχα μόλις εκδώσει (σε έντυπη μορφή) τους Πτεράργυρους, το πρώτο βιβλίο των Εξόριστων της Σερανβέλ; Πηγαίνω σε ένα από αυτά τα στέκια που υποτίθεται ότι ενδιαφέρονται για το φανταστικό και ταλιμπάν και ταλιμπάν. Τους δείχνω το βιβλίο, μου λέει αμέσως η κοπέλα που ήταν εκεί ότι σίγουρα θα παραγγείλουν και να φέρω κομμάτια. Την άλλη μέρα τούς φέρνω κομμάτια αλλά μια άλλη τύπισσα που ήταν εκεί δεν ήθελε να τα πάρει, ενώ και η προηγούμενη κοπέλα ήταν παρούσα, και γενικά συμπεριφέρονταν μ’έναν τρόπο άσχημο σαν να είχε πέσει σύρμα για κάποιο μυστηριώδη λόγο. Κι αυτοί υποτίθεται ότι είναι κάποιοι από τους ανθρώπους που ενδιαφέρονται για το “είδος” στην Ελλάδα... Πίπες, με το συμπάθιο.

Το άσχημο φαινόμενο, δυστυχώς, είναι εν μέρει – αλλά, ευτυχώς, μόνο εν μέρει – εξαπλωμένο και στο Διαδίκτυο, που δεν θα έπρεπε να παρατηρείται καθόλου. Αλλά ακόμα κι εδώ μπορεί να δεις sites που λένε ότι “είμαστε υπέρ του ελληνικού ebook” αλλά γενικά δημοσιεύουν μόνο μερικούς ευνοούμενους, θυμίζοντας τους παλιούς, κακούς εκδότες της θλιβερής ελληνικής αγοράς του βιβλίου.

Και μετά έρχεται κάποιος και σου λέει “Μα γιατί, ρε φίλε, δεν ασχολείσαι περισσότερο με το ελληνικό βιβλίο αλλά διαβάζεις όλο ξενόγλωσσα και τα μοστράρεις και στο site σου;” Ε, να γιατί, βρε μαλάκα· αυτός είναι ένας από τους λόγους – όχι ο μοναδικός, αλλά καθόλου αμελητέος.

Ναι, το ξέρω, ίσως να παραέχω γίνει “αρνητικός”, καθώς έλεγα παραπάνω. Αλλά, από την άλλη, ίσως και να μην έχω γίνει τόσο αρνητικός όσο θα έπρεπε, καθώς επίσης έλεγα παραπάνω. Όπως και νάχει, το κλίμα, ρε χαβαλέ, εδώ πέρα σε εμπνέει, δε σε εμπνέει; Γι’αυτό όλοι τριγυρίζουν με τις μούρες κατεβασμένες και οι ψυχολόγοι πλουτίζουν.

Λάθος τακτικές, αδελφέ μου. Τραγικά λάθος. Και ένας από τους πολλούς λόγους γιατί η χώρα δεν μπορεί να πάρει τα πάνω της. Μα με τίποτα, γαμώτο.

(Σημείωση εδώ – και πολύ βασική σημείωση – ότι, όταν προωθούσα τα βιβλία των Εξόριστων της Σερανβέλ προ δεκαετίας, δεν ήταν όλοι όσοι συνάντησα σ’αυτά τα χάλια. Αρκετοί ήταν πολύ φιλικοί και έβαλαν, μάλιστα, κατευθείαν και τα βιβλία στη βιτρίνα τους. Ωστόσο, οι αρνητικές περιπτώσεις ήταν τόσες πολλές που δεν μπορείς να τις αγνοήσεις ως μια παράπλευρη μαλακία που έγινε κατά τύχη. Ορισμένα άτομα πήγαινες να τους δώσεις βιβλία και συμπεριφέρονταν σαν να πήγαινες να τους προτείνεις να πάρουν χασίς.)

Βλέποντας, λοιπόν, πώς όδευε το EasyWriter.gr, και προτού λάβω αυτό το απρόσωπο email περί εκδόσεων Rosili, είχα αρχίσει να αναρωτιέμαι αν το EasyWriter.gr, το οποίο αρχικά θεωρούσα αρκετά υποσχόμενο site, άρχισε ν’ακολουθεί την κλειστή τακτική εκδίδουμε-μόνο-ευνοούμενους. Ίσως να μην είναι έτσι, φυσικά. Απλά αναρωτιόμουν τι συμβαίνει.

Τώρα, που έλαβα την ενημέρωση περί Rosili, δεν ξέρω τι να υποθέσω. Μου άρεσε, πάντως, καλύτερα ως ανεξάρτητο site παρά ως παράπλευρη δραστηριότητα ενός εκδότη που βγάζει βιβλία για μάρκετινγκ και αυτοβελτίωση...

Και πάλι, συγνώμη για τον γενικό “αρνητισμό”, αλλά σκέψου πόσο πραγματικά πρόκειται για αρνητισμό. Κατά βάθος, σου λέω: αν θες να γίνει κάτι, κάν’ το μόνος σου, και μην κουμαντάρεσαι από κανέναν. Κανένας δεν είναι αληθινά πρόθυμος να βοηθήσει, ειδικά στις τέχνες. Ειδικά στις όχι mainstream τέχνες.