Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
26 / 8 / 2021

Αυτό είναι το επίσημο τρέιλερ της καινούργιας ταινίας Dune που θα κυκλοφορήσει προσεχώς.

Μοιάζει με όλα τα σύγχρονα τρέιλερ: ποντάρει στον εντυπωσιασμό με πανοραμικά πλάνα, μεγάλες εκρήξεις, πελώριους στρατούς, και πομπώδεις ατάκες. Δεν μπορείς πραγματικά να κρίνεις και τίποτα για την ταινία από αυτό. Το μόνο που έχω να πω είναι ότι δεν φανταζόμουν τον Πολ Ατρείδη καθόλου έτσι όπως τον παρουσιάζει αυτή η ταινία. Καθόλου έτσι.

Ίσως, όμως, τελικά να είναι καλή· ποτέ δεν ξέρεις. Αν και έχω τις ανησυχίες μου ότι ίσως να μην είναι, όπως έχω ξαναγράψει παλιότερα. Διότι, παρά τον αξιοσημείωτο σάλο γύρω από το όνομά του, προσωπικά δεν εμπιστεύομαι και τόσο τον κύριο Villeneuve. Το καινούργιο Blade Runner που έφτιαξε δεν μου άρεσε καθόλου· δεν είχε καμία σχέση με την ατμόσφαιρα και την αισθητική του αρχικού Blade Runner, που ήταν εκπληκτικό. Ακόμα και σήμερα όταν το βλέπεις παθαίνεις την πλάκα σου. Κι ακόμα μου σηκώνεται η τρίχα ακούγοντας τον Rutger Hauer να μιλά. Ο άνθρωπος ήταν εξωφρενικά καλός στον ρόλο του.

Όπως και νάχει, το Dune είναι ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία (καθώς επίσης και οι άμεσες συνέχειές του) μαζί με το Amber του Zelazny και μερικά άλλα. Ελπίζω να μην το καταστρέψουν τελείως. Η παλιά ταινία Dune δεν ήταν και τόσο άσχημη· είχε κάτι το ανεπανάληπτα ψυχεδελικό που νομίζω ότι ταίριαζε... αν και, ομολογουμένως, ο Βαρόνος Χαρκόνεν ήταν αστείος.

Αλλά, ξέχασα, την καινούργια ταινία Dune μάλλον δεν θα μπορέσουμε να τη δούμε καθόλου στους κινηματογράφους έτσι κι αλλιώς, με τα φασιστικά μέτρα της κορονοκρατίας. Εκτός άμα είσαι πρόθυμος να κάνεις rapid test για να πας μετά να δεις μια ταινία. Πράγμα που δεν είμαι πρόθυμος να κάνω. Γενικά, δεν είμαι πρόθυμος να κάνω κανένα γαμημένο rapid test εκτός αν είναι θέμα ζωής και θανάτου ή κάτι παρόμοια σημαντικό. Από εμένα, οι πορνίατροι της κορονοκρατίας δεν θα βγάλουν ούτε ένα ευρώ.

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Αυγούστου (18/8)


Barry Windsor-Smith και Robert E. Howard & Xerox Hell (αλλοιώστε εικόνες) & Η εκστατική αλήθεια της τέχνης & Chaoclypse & Mâr-Nâmeh, το Βιβλίο των Οιωνών από τα Φίδια & Γεωλογικός χάρτης του φεγγαριού σαν σουρεαλιστικό όνειρο & Morgan Sorensen & Ένα αστεροσκοπείο μέσα στην έρημο & RIP John Crowley & The Greenwood Faun της Nina Antonia & Αντισταθείτε στους τεχνοκράτες και στους «ειδικούς» & πολλά ακόμα έρχονται στο LinX – σύντομα

 

Βιβλιοκριτική: The Dandelion Dynasty: The Grace of Kings· The Wall of Storms· The Veiled Throne· Speaking Bones, του Ken Liu


Αυτή η σειρά (τετραλογία) μού έκανε αίσθηση από διάφορες απόψεις, γι’αυτό κιόλας αποφάσισα να γράψω βιβλιοκριτική. Έπιασα το πρώτο βιβλίο της, The Grace of Kings, σχεδόν τυχαία, και αμέσως κόλλησα. Συνήθως, όταν διαβάζω σειρές φαντασίας, το πρώτο βιβλίο δεν μου αρέσει και τόσο, αλλά, καθώς προχωράω στα επόμενα, η σειρά μού αρέσει ολοένα και περισσότερο. Εδώ – δυστυχώς – συνέβη το ακριβώς αντίθετο...

Το πρώτο βιβλίο με εντυπωσίασε. Σκέφτηκα: Επιτέλους, ένας σύγχρονος συγγραφέας φαντασίας που μου αρέσει! Διότι, τελευταία, δεν βρίσκω και πολλούς σύγχρονους συγγραφείς που να μου αρέσουν. Το Grace of Kings δεν ακολουθεί την κλισέ πλέον, και εμπορική, χρήση της οπτικής γωνίας τρίτου προσώπου που προσκολλιέται κάθε φορά σε έναν χαρακτήρα (όπως, πχ, γίνεται στο A Song of Ice and Fire). Εδώ η οπτική γωνία τρίτου προσώπου είναι πολύ πιο ανοιχτή· μπορεί να γράφει για οτιδήποτε: από τις σκέψεις τριών χαρακτήρων συγχρόνως, μέχρι το τι συμβαίνει σε μια ολόκληρη πόλη. Μια πολύ ευχάριστη αλλαγή στη βαρεμάρα του ύφους που έχει καταντήσει η διεθνής φανταστική λογοτεχνία. Δεν ξέρω αν έχουν αρχίσει να αλλάζουν νοοτροπία (τώρα που η αγορά του βιβλίου χάνει λεφτά διεθνώς) ή αν απλώς ο συγγραφέας είχε κανένα πολύ γερό βύσμα και το πέρασε αυτό σε μεγάλο εκδότη. Και δεν έχει σημασία.

Αυτό δεν είναι το μόνο καλό στο Grace of Kings, φυσικά. Οι χαρακτήρες είναι έξυπνοι και δραστήριοι, ο διάλογος αρκετά έξυπνος και ρεαλιστικός. Η πλοκή ποτέ δεν παύει να κινείται: συνεχώς γίνονται γεγονότα και γεγονότα και γεγονότα. Περιπέτειες μέσα σε περιπέτειες, ατελείωτες. Η ιστορία ξεκινά με μια «κακιά» αυτοκρατορία και διάφορους επαναστάτες εναντίον της αποδώ κι αποκεί· μοιάζει κλισέ, αλλά δεν είναι, έτσι όπως εξελίσσεται. Και ακόμα και οι «κακοί» χαρακτήρες είναι ενδιαφέροντες: κάποιοι τρομαχτικοί, κάποιοι με τη δική τους φιλοσοφία. Ενώ οι «καλοί» είναι ή έξυπνοι ή γενναίοι – μια πολύ ωραία ανάμειξη νοοτροπιών.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Αυγούστου (5/8)


Sibylle Ruppert (βιομηχανικός, σκοτεινός σουρεαλισμός) 10 ταινίες (από την ανατολική Γερμανία) TikTok Farlands (ένας κρυφός κόσμος) Η Google θα κάνει τα smart phones σας ακόμα πιο περιοριστικά (απαγορεύοντας στον οποιονδήποτε να τρέξει δικό του app) Οι Ευρωπαίοι ψηφίζουν (για τις εικόνες στα νέα χαρτονομίσματα) Trompe-L’œil (ένας κρυμμένος κόσμος σκέλεθρων) Solarpunk (μουσική) Η Shell κερδίζει (από τον πόλεμο) Ένας ερημίτης (στις κατακόμβες του Παρισιού) Καρλ Γιουνγκ και συγχρονικότητα (ο μυστικισμός των συμπτώσεων) Ο νεοναζισμός στις ΗΠΑ (βίντεο) Maxfield Parrish (μαγευτική τέχνη) Περίπλοκοι χαρακτήρες (σε Howard, Grell, Wolfe, Dostoevsky) Ars Notoria (και η Άμεση Γνώση) LinX (έρχονται πολλά ακόμα)