Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση
Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
26 / 8 / 2021

Αυτό είναι το επίσημο τρέιλερ της καινούργιας ταινίας Dune που θα κυκλοφορήσει προσεχώς.

Μοιάζει με όλα τα σύγχρονα τρέιλερ: ποντάρει στον εντυπωσιασμό με πανοραμικά πλάνα, μεγάλες εκρήξεις, πελώριους στρατούς, και πομπώδεις ατάκες. Δεν μπορείς πραγματικά να κρίνεις και τίποτα για την ταινία από αυτό. Το μόνο που έχω να πω είναι ότι δεν φανταζόμουν τον Πολ Ατρείδη καθόλου έτσι όπως τον παρουσιάζει αυτή η ταινία. Καθόλου έτσι.

Ίσως, όμως, τελικά να είναι καλή· ποτέ δεν ξέρεις. Αν και έχω τις ανησυχίες μου ότι ίσως να μην είναι, όπως έχω ξαναγράψει παλιότερα. Διότι, παρά τον αξιοσημείωτο σάλο γύρω από το όνομά του, προσωπικά δεν εμπιστεύομαι και τόσο τον κύριο Villeneuve. Το καινούργιο Blade Runner που έφτιαξε δεν μου άρεσε καθόλου· δεν είχε καμία σχέση με την ατμόσφαιρα και την αισθητική του αρχικού Blade Runner, που ήταν εκπληκτικό. Ακόμα και σήμερα όταν το βλέπεις παθαίνεις την πλάκα σου. Κι ακόμα μου σηκώνεται η τρίχα ακούγοντας τον Rutger Hauer να μιλά. Ο άνθρωπος ήταν εξωφρενικά καλός στον ρόλο του.

Όπως και νάχει, το Dune είναι ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία (καθώς επίσης και οι άμεσες συνέχειές του) μαζί με το Amber του Zelazny και μερικά άλλα. Ελπίζω να μην το καταστρέψουν τελείως. Η παλιά ταινία Dune δεν ήταν και τόσο άσχημη· είχε κάτι το ανεπανάληπτα ψυχεδελικό που νομίζω ότι ταίριαζε... αν και, ομολογουμένως, ο Βαρόνος Χαρκόνεν ήταν αστείος.

Αλλά, ξέχασα, την καινούργια ταινία Dune μάλλον δεν θα μπορέσουμε να τη δούμε καθόλου στους κινηματογράφους έτσι κι αλλιώς, με τα φασιστικά μέτρα της κορονοκρατίας. Εκτός άμα είσαι πρόθυμος να κάνεις rapid test για να πας μετά να δεις μια ταινία. Πράγμα που δεν είμαι πρόθυμος να κάνω. Γενικά, δεν είμαι πρόθυμος να κάνω κανένα γαμημένο rapid test εκτός αν είναι θέμα ζωής και θανάτου ή κάτι παρόμοια σημαντικό. Από εμένα, οι πορνίατροι της κορονοκρατίας δεν θα βγάλουν ούτε ένα ευρώ.

 

 

Επίσης . . .

Χαλκοπρόσωπος (Οι Εξόριστοι της Σερανβέλ, βιβλίο 2ο)


Τώρα μπορείτε να κατεβάζετε δωρεάν και το δεύτερο βιβλίο των Εξόριστων της Σερανβέλ,

Χαλκοπρόσωπος

Και όσοι προαιρείσθε μπορείτε να μου κάνετε μια δωρεά μέσω Paypal.

Σχετικά με τους λόγους που με έκαναν να αποφασίσω να δίνω την τριλογία Οι Εξόριστοι της Σερανβέλ δωρεάν σε μορφή pdf διαβάστε αυτό το άρθρο.

 

Επιλογές Οκτωβρίου (12/10)


:: ένα νησί της Ελλάδας σε σχήμα σπαθιού με κόκκινη λίμνη και μυστηριώδεις γραφές & ένας πιστός του Στίβεν Κινγκ εξομολογείται & το πειραματικό αυτοκίνητο που ποτέ δεν φτιάχτηκε & το teaser του Mad God & «Ηρακλήδες» από ταινίες περιόδου 1960-1965 & το κρυφό παρελθόν της δερματοστιξίας & πανούκλα στα μεσαιωνικά Βαλκάνια & 45 μεσαιωνικά εμβλήματα μαζί με λατινικούς στίχους & Σύνδρομο Αβάνας και Μπάιντεν & ένα ερπετό μέσα στην καρδιά ανθρώπου που πέθανε το 1637 & Γοργόνες και Τρίτωνες στην Εποχή της Λογικής & το κίνημα και η θεωρία του Νέου Αφηγήματος (New Narrative) —> COVID-19 —> ΗΠΑ και Φάουτσι μετατρέπουν σε πειραματόζωα τους Ισραηλινούς στρατιώτες + Ένα ρεπορτάζ στο οποίο, με χρήση κρυφών καμερών, στελέχη της Pfizer προβαίνουν σε άβολες παραδοχές + Η ιατρική τυραννία στη Λιθουανία εναντίον των ανεμβολίαστων ::

 

Περί Γραφής: Υπενθυμίζοντας την Όψη


Υπάρχει τρόπος να ωθήσουμε τον αναγνώστη να θυμάται την εμφάνιση των λογοτεχνικών χαρακτήρων, όταν, μέσα στις σελίδες, είναι τόσο εύκολο να την ξεχάσει;

Μετά από 100 σελίδες που έχεις διαβάσει, θυμάσαι πια αν ο τάδε χαρακτήρας έχει καστανά ή μαύρα μαλλιά, ή αν τα μάτια της ηρωίδας είναι πράσινα ή γαλανά;

Αν είσαι σαν τους περισσότερους αναγνώστες, η απάντηση που πρέπει να δώσεις είναι Όχι. Πολύ λίγοι είναι αυτοί που θυμούνται λεπτομέρειες για έναν χαρακτήρα ύστερα από την αρχική περιγραφή που κάνει ο συγγραφέας γι’αυτόν.

Και οι συγγραφείς, συνήθως, περιγράφουν μία και μόνο φορά τον κάθε χαρακτήρα: όταν πρωτοεμφανίζεται μέσα στην αφήγηση. Μετά, σπάνια τον ξαναπεριγράφουν. Θα ήταν και άσκοπη επανάληψη, δεν θα ήταν;

Στο θέαμα (τηλεόραση, κινηματογράφος, θέατρο), αντιθέτως, δεν υπάρχει τέτοιο πρόβλημα. Ούτε και στα κόμιξ υπάρχει τέτοιο πρόβλημα. Εκεί, ο θεατής (ή ο αναγνώστης) βλέπει άμεσα τι χρώμα μαλλιά έχει ο χαρακτήρας και τι χρώμα μάτια έχει η ηρωίδα. Δεν υπάρχει κανένας λόγος για σύγχυση.

Γι’αυτό κιόλας στη λογοτεχνία υποτίθεται ότι πρέπει να δίνεις περισσότερο βάρος στον ψυχισμό των χαρακτήρων παρά στην εξωτερική τους εμφάνιση.

Κι αυτό, όμως, έχει τα όριά του. Όταν το παρακάνεις, γίνεται γραφικό. Έχουμε τους χαρακτήρες με τα χίλια-δύο ψυχολογικά θέματα (πράγμα που έχω παρατηρήσει, μάλιστα, και σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές! Όταν μιλάνε, όλο για τα ψυχολογικά τους λένε). Ορισμένες φορές, απλά θέλεις να αισθανθείς σαν να έβλεπες τους χαρακτήρες μπροστά σου, να μιλάνε και να δρουν σαν ζωντανοί άνθρωποι. Αλλά χάνεις την εικόνα από το μυαλό σου γιατί δεν είσαι σίγουρος πώς να τους φανταστείς.

Σύμφωνα με μια λογοτεχνική σχολή, η απάντηση είναι: Φαντάσου τους όπως θέλεις. Και η συμβουλή που δίνεται στους συγγραφείς είναι να μην περιγράφουν ποτέ τους χαρακτήρες τους – να μη μας λένε αν έχουν ξανθά ή καστανά μαλλιά, αν είναι λεπτοί ή χοντροί, αν έχουν γαλανά ή πράσινα μάτια – γιατί, έτσι κι αλλιώς, ο αναγνώστης αυτά τα ξεχνά ύστερα από μερικές σελίδες.

Δεν είμαι τελείως εναντίον αυτής της σχολής, αλλά ούτε και τελείως υπέρ της. Δε νομίζω ότι είναι μια τακτική που πρέπει να ακολουθείται για όλους τους χαρακτήρες μέσα σε μια ιστορία, αλλά είναι μια τακτική που μπορείς να ακολουθήσεις για ορισμένους χαρακτήρες ίσως – ειδικά, δευτερεύοντες.

Τι γίνεται, όμως, αν θέλεις ο αναγνώστης να θυμάται πάντα πώς είναι η εμφάνιση ενός χαρακτήρα; Να είναι σαν να τον βλέπει μπροστά του; Μπορεί αυτό να επιτευχθεί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]