Πριν από κάποιο καιρό είχα γράψει ένα κείμενο σ’αυτό το blog για το ρήμα επιτίθεμαι. Και βλέπω ότι ακόμα τραβά αρκετή κίνηση· ίσως να είναι κάτι που ενδιαφέρει αρκετούς. Αλλά από τότε ήξερα ότι αυτό έπρεπε να είναι κανονικό άρθρο, όχι ένα απλό, και σχετικά πρόχειρο, blog post. Αποφάσισα, λοιπόν, να το γράψω – και όχι επειδή αποδείχτηκε δημοφιλές, δεν θα έγραφα κάτι απλά και μόνο επειδή είναι δημοφιλές αλλά, κυρίως, επειδή κι εμένα μ’ενδιαφέρει προσωπικά.
Το έχω έτοιμο, τώρα, ένα άρθρο για το (επι)τίθεμαι και όλες μου τις σκέψεις γι’αυτό. Όμως δεν θα το ανεβάσω αυτό τον μήνα· έχω υπόψη μου να ανεβάσω άλλα πράγματα πρώτα. Αλλά από τον επόμενο μήνα θα ανεβεί στο κεντρικό μου site.
Για εμένα, είναι ένα θέμα εξαιρετικά ενδιαφέρον, όπως και πολλά άλλα γλωσσολογικά θέματα. Αν και δεν ξεκίνησα να γράφω επειδή είμαι από τους φανατικά ενασχολούμενους με τη γλώσσα (αλλά επειδή είμαι από τους φανατικά ενασχολούμενους με τα όνειρα), αυτή είναι μια «αρρώστια» που αργά ή γρήγορα κολλάς όταν γράφεις. Αρχίζεις να αγαπάς τις ίδιες τις λέξεις, το ίδιο το κείμενο. Γιατί είναι μαγεία, εδώ που τα λέμε. Είναι μαγεία.
