Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
17 / 4 / 2023

Τις προάλλες έγραψα για το Honor Among Thieves, την τελευταία ταινία του Dungeons & Dragons, και εκεί ανέφερα ότι δεν μου άρεσε η μετάφραση της πόλης Neverwinter ώς «το Ποτεχείμωνο». Εκτός του ότι δεν μου φαίνεται και τόσο καλόγουστο, δεν νομίζω ότι είναι και γραμματικά σωστό. Υπάρχουν σύνθετες λέξεις με τον χειμώνα, – όπως αποχείμωνο, καταχείμωνο, διαχειμάζω – αλλά δεν υπάρχουν σύνθετες λέξεις με το ποτέ ως πρώτο συνθετικό. Το ποτέ δεν κάνει σύνθετες λέξεις. Είναι απλά ένα επίρρημα.

Και έτυχε να σκέφτομαι τώρα, για πλάκα, πώς θα μπορούσε να μεταφραστεί η Neverwinter στα ελληνικά. Είναι κάτι τέτοιο καν εφικτό; Ή θα έπρεπε να της δώσεις μια τελείως άλλη ονομασία;

Στην αρχή, δεν μου ερχόταν καμιά ιδέα. Μετά σκέφτηκε πώς μεταφράζουμε διάφορες άλλες αγγλικές λέξεις που περιλαμβάνουν το never.

To Neverland το λέμε Χώρα του Ποτέ. Αλλά τέτοια μετάφραση δεν μας κάνει για τη Neverwinter. Πώς θα την πούμε; «Πόλη Που Δεν Έχει Ποτέ Χειμώνα;» Παραείναι μακροσκελές.

Μετά, μου ήρθε το neverending tale. Πώς το λέμε αυτό; Ατελείωτη ιστορία.

Εδώ είμαστε, λοιπόν!

Το never ο καλύτερος τρόπος για να το μεταφράσεις μέσα σε μια σύνθετη λέξη είναι ως στερητικό α-. Το στερητικό α- δείχνει ότι κάτι λείπει, ή κάτι δεν είναι εκεί το οποίο θα μπορούσε να είναι (ή μη).

Το Neverwinter ως όνομα πόλης υπονοεί ότι (και καλά) δεν πιάνει ποτέ χειμώνας εκεί. Άρα, α- στερητικό + χειμώνας.

Αχείμωνη θα την πεις. Είναι γραμματικά σωστό (αν και, βέβαια, καινούργια λέξη), και, αν και μοιάζει λίγο περίεργο στο αφτί αρχικά, αν το σκεφτείς βλέπεις ότι μπορείς να το συνηθίσεις.

Μια πόλη που ονομάζεται Αχείμωνη δεν είναι τόσο παράξενο. Θα μπορούσε να υπάρχει. Εδώ υπάρχει λέξη χειμωνανθός – λουλούδι του χειμώνα. (Ψάξτε το, να δείτε ότι όντως υπάρχει.)

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Αυγούστου (18/8)


Barry Windsor-Smith και Robert E. Howard & Xerox Hell (αλλοιώστε εικόνες) & Η εκστατική αλήθεια της τέχνης & Chaoclypse & Mâr-Nâmeh, το Βιβλίο των Οιωνών από τα Φίδια & Γεωλογικός χάρτης του φεγγαριού σαν σουρεαλιστικό όνειρο & Morgan Sorensen & Ένα αστεροσκοπείο μέσα στην έρημο & RIP John Crowley & The Greenwood Faun της Nina Antonia & Αντισταθείτε στους τεχνοκράτες και στους «ειδικούς» & πολλά ακόμα έρχονται στο LinX – σύντομα

 

Βιβλιοκριτική: The Dandelion Dynasty: The Grace of Kings· The Wall of Storms· The Veiled Throne· Speaking Bones, του Ken Liu


Αυτή η σειρά (τετραλογία) μού έκανε αίσθηση από διάφορες απόψεις, γι’αυτό κιόλας αποφάσισα να γράψω βιβλιοκριτική. Έπιασα το πρώτο βιβλίο της, The Grace of Kings, σχεδόν τυχαία, και αμέσως κόλλησα. Συνήθως, όταν διαβάζω σειρές φαντασίας, το πρώτο βιβλίο δεν μου αρέσει και τόσο, αλλά, καθώς προχωράω στα επόμενα, η σειρά μού αρέσει ολοένα και περισσότερο. Εδώ – δυστυχώς – συνέβη το ακριβώς αντίθετο...

Το πρώτο βιβλίο με εντυπωσίασε. Σκέφτηκα: Επιτέλους, ένας σύγχρονος συγγραφέας φαντασίας που μου αρέσει! Διότι, τελευταία, δεν βρίσκω και πολλούς σύγχρονους συγγραφείς που να μου αρέσουν. Το Grace of Kings δεν ακολουθεί την κλισέ πλέον, και εμπορική, χρήση της οπτικής γωνίας τρίτου προσώπου που προσκολλιέται κάθε φορά σε έναν χαρακτήρα (όπως, πχ, γίνεται στο A Song of Ice and Fire). Εδώ η οπτική γωνία τρίτου προσώπου είναι πολύ πιο ανοιχτή· μπορεί να γράφει για οτιδήποτε: από τις σκέψεις τριών χαρακτήρων συγχρόνως, μέχρι το τι συμβαίνει σε μια ολόκληρη πόλη. Μια πολύ ευχάριστη αλλαγή στη βαρεμάρα του ύφους που έχει καταντήσει η διεθνής φανταστική λογοτεχνία. Δεν ξέρω αν έχουν αρχίσει να αλλάζουν νοοτροπία (τώρα που η αγορά του βιβλίου χάνει λεφτά διεθνώς) ή αν απλώς ο συγγραφέας είχε κανένα πολύ γερό βύσμα και το πέρασε αυτό σε μεγάλο εκδότη. Και δεν έχει σημασία.

Αυτό δεν είναι το μόνο καλό στο Grace of Kings, φυσικά. Οι χαρακτήρες είναι έξυπνοι και δραστήριοι, ο διάλογος αρκετά έξυπνος και ρεαλιστικός. Η πλοκή ποτέ δεν παύει να κινείται: συνεχώς γίνονται γεγονότα και γεγονότα και γεγονότα. Περιπέτειες μέσα σε περιπέτειες, ατελείωτες. Η ιστορία ξεκινά με μια «κακιά» αυτοκρατορία και διάφορους επαναστάτες εναντίον της αποδώ κι αποκεί· μοιάζει κλισέ, αλλά δεν είναι, έτσι όπως εξελίσσεται. Και ακόμα και οι «κακοί» χαρακτήρες είναι ενδιαφέροντες: κάποιοι τρομαχτικοί, κάποιοι με τη δική τους φιλοσοφία. Ενώ οι «καλοί» είναι ή έξυπνοι ή γενναίοι – μια πολύ ωραία ανάμειξη νοοτροπιών.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Αυγούστου (5/8)


Sibylle Ruppert (βιομηχανικός, σκοτεινός σουρεαλισμός) 10 ταινίες (από την ανατολική Γερμανία) TikTok Farlands (ένας κρυφός κόσμος) Η Google θα κάνει τα smart phones σας ακόμα πιο περιοριστικά (απαγορεύοντας στον οποιονδήποτε να τρέξει δικό του app) Οι Ευρωπαίοι ψηφίζουν (για τις εικόνες στα νέα χαρτονομίσματα) Trompe-L’œil (ένας κρυμμένος κόσμος σκέλεθρων) Solarpunk (μουσική) Η Shell κερδίζει (από τον πόλεμο) Ένας ερημίτης (στις κατακόμβες του Παρισιού) Καρλ Γιουνγκ και συγχρονικότητα (ο μυστικισμός των συμπτώσεων) Ο νεοναζισμός στις ΗΠΑ (βίντεο) Maxfield Parrish (μαγευτική τέχνη) Περίπλοκοι χαρακτήρες (σε Howard, Grell, Wolfe, Dostoevsky) Ars Notoria (και η Άμεση Γνώση) LinX (έρχονται πολλά ακόμα)