Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
20 / 11 / 2022

Το Shadow of the Beast ήταν ένα παιχνίδι platform του 1989. Η πλοκή του ήταν απλή αλλά καλή: ένας άνθρωπος, καταραμένος από έναν σκοτεινό θεό να έχει μορφή θηρίου, αφυπνίζεται, θυμάται πως είναι άνθρωπος, κι αρχίζει να αγωνίζεται για να ελευθερωθεί από την κατάρα. Το σκηνικό είναι αναμενόμενα άγριο και ατμοσφαιρικό.

Στο Shadow of the Beast ΙΙ ο ίδιος ήρωας αναζητά την αδελφή του που έχει κλαπεί από έναν κακό μάγο. Διασχίζει πάλι άγριους τόπους και αντιμετωπίζει θηρία και τέρατα. Αυτό θυμάμαι πως ήταν και το αγαπημένο μου Shadow of the Beast.

Μετά, έβγαλαν το Shadow of the Beast ΙΙΙ το οποίο θυμάμαι πως μου άρεσε λιγότερο από τα άλλα δύο.

Τελευταία, το 2016, κυκλοφόρησε ένα καινούργιο Shadow of the Beast, το οποίο είναι remake. Αυτό δεν το έχω παίξει.

Τα θυμάμαι λιγάκι σαν όνειρο αυτά τα παλιά παιχνίδια, και ίσως και με κάποια νοσταλγία. Όμως εκείνο που θυμάμαι επίσης είναι η μουσική τους: ότι ήταν καλή. Την έψαξα, λοιπόν, και τη βρήκα. Και είναι, όντως, τρομερή. Ακόμα και για τα σημερινά δεδομένα. Έχω κολλήσει και την ακούω τακτικότατα.

Έχει γίνει, μάλιστα, και ένα remix του αρχικού soundtrack.

Μπορείτε να την ψάξετε να τη βρείτε κι εσείς. Αναζητήστε «Shadow of the Beast OST». (Για όσους δεν ξέρουν: OST = original soundtrack.) Θα βρείτε διάφορα, και ίσως ακόμα και δωρεάν.

Είναι καταπληκτική μουσική να την ακούς ως ambient ενώ κάνεις οποιαδήποτε άλλη δουλειά, ή αν απλά θες να χαλαρώσεις, ή αν θέλεις κάτι το ατμοσφαιρικό.

(Δεν με εκπλήσσει που πάλι, ακόμα και στη μουσική, το Shadow of the Beast ΙΙ με έχει κερδίσει, ενώ το Shadow of the Beast ΙΙΙ έρχεται τελευταίο.)

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Imaginary Worlds του Lin Carter


Έχοντας διαβάσει (και σχολιάσει) το Wizardry and Wild Romance του Michael Moorcock, είχα κάνει όρεξη να προχωρήσω σε κάτι παρόμοιο· κι αφού κι ο ίδιος ο Moorcock προτείνει το Imaginary Worlds, προχώρησα προς τα εκεί.

Είναι κι αυτό, φυσικά, μια πραγματεία για τη φανταστική λογοτεχνία, αλλά, παρότι έχει ομοιότητες με το Wizardry and Wild Romance, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Ο Moorcock κρίνει, κυρίως, την εποχή του· ο Lin Carter μιλά πιο διαχρονικά και πιο ιστορικά (αν και την κρίνει, εν μέρει, και την εποχή του σ’ένα σημείο). Ξεκινά, μάλιστα, διευκρινίζοντας τι εννοεί λέγοντας «φανταστική λογοτεχνία» – fantasy – ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις:

But what I mean by the word "fantasy" is a narrative of marvels that belong to neither the scientific nor the supernatural. The essence of this sort of story can be summed up in. one word: magic. A fantasy is a book or story, then, in which magic really works-not a fairy­ tale, not a story written for children, like Peter Pan or The Wizard of Oz, but a work of fiction written for adults-a story which challenges the mind, which sets it working.

Και, για να είμαι ειλικρινής, συμφωνώ απόλυτα με αυτό τον ορισμό. Το ίδιο εννοώ κι εγώ, συνήθως, όταν λέω «φανταστική λογοτεχνία».

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Απριλίου (8/4)


~Γκράφιτι από τη νιότη μας & Πώς να σταματάς το κινητό σου απ’το να σε παρακολουθεί & KillerTools & Οι αγορές που ποντάρουν στις καταστροφές & Τα «παράνομα» τραπεζικά δίκτυα & Ένας μαγευτικός κήπος στην Τοσκάνη φτιαγμένος στην Αναγέννηση & Tadami Yamada (παράξενα εξώφυλλα) & Rubáiyát του RS Sherriffs (παραμυθένιες εικονογραφήσεις) & Histoires Prodigieuses (1559 – Pierre Boaistuau) & Olaf Hajek (μαγικορεαλιστικοί πίνακες) & Ψυχεδελικές οντότητες χωρίς επιστημονική εξήγηση & Θαλάσσια τέρατα & A Pictorial History of Horror Stories – 200 Years of Spine Chilling Illustrations from the Pulp Magazines (1985) & Το θαλάσσιο ερπετό του Gloucester & Ken Barr (τέχνη) & Οι εικονογραφήσεις Ðông Hồ & Το πρώτο περιοδικό φαντασίας και τρόμου & άλλα πολλά στο LinX~

 

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]