Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
6 / 1 / 2024

Τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιείται μια έκφραση από σχεδόν όλους όσους έχουν να κάνουν με τηλέφωνα: Θα σε πάρω πίσω.

Ε; Πώς είπατε; Πίσω θα με πάρετε; Πού πίσω; Γιατί όχι μπροστά; Τι; Αααα... Οοο...

Φυσικά, εννοούν ότι θα σε πάρουν τηλέφωνο αργότερα. Είναι πολύ συνηθισμένο, πχ, κάποιος να σου απαντήσει: Θα το κοιτάξω και θα σας πάρω πίσω.

Αλλά, εντάξει, ρε παιδιά, βγάζει κανένα νόημα το Θα σε πάρω πίσω;

Δηλαδή, σκεφτείτε το δυο λεπτά. Τι θα πει – στα ελληνικά – Θα σε πάρω πίσω;

Το μόνο που μπορεί να σκεφτείς είναι το «Θα σε πάρω από πίσω», δηλαδή θα αρχίσω να σε ακολουθώ. (Για να μην αναφέρουμε και τίποτα πιο αισχρό από την αργκό που, το λιγότερο, δεν είναι δόκιμο.)

Δεν βγάζει νόημα αυτό το πράγμα. Δεν είναι σαν το «Θα σε πάρω τηλέφωνο» που, ναι μεν, δεν είναι κυριολεκτικό (δεν «παίρνεις» κανένα τηλέφωνο) αλλά είναι σχήμα λόγου που βγάζει κάποιο νόημα. Καταλαβαίνεις τι θέλει ο άλλος να πει, και δεν είναι και τελείως λάθος από γλωσσικής άποψης.

Το «Θα σε πάρω πίσω» είναι τελείως λάθος από γλωσσικής άποψης, και ούτε βγάζει και κανένα νόημα. Γιατί να μην πεις «Θα σε πάρω τηλέφωνο αργότερα» ή «Θα σε ξανακαλέσω» ή «Θα σε καλέσω πάλι μετά»;

Γιατί να πεις Θα σε πάρω πίσω; Τι πίσω και μπροστά; Τι είν’ αυτά; Σοβαρά τώρα...

Για να είμαι ειλικρινής, μου φαίνεται να είναι κακή μετάφραση του αγγλικού I will call you back. Και απορώ ποιος τετραπέρατος το ξεκίνησε και έχει εξαπλωθεί σαν meme, που λένε, σαν νοητικό/λεκτικό παράσιτο, μέσα σ’όλη την κοινωνία. Επίτηδες έγινε;

Κατά πρώτον, οι αυτολεξεί μεταφράσεις μερικές φορές δεν είναι καθόλου καλές. Κατά δεύτερον, αυτή δεν είναι καν αυτολεξεί μετάφραση· η αυτολεξεί μετάφραση θα ήταν: Θα σε καλέσω πίσω. Κι αυτό ίσως να έβγαζε περισσότερο νόημα. Αλλά το πίσω πάλι θα ήταν λάθος, αν όχι γελοίο. (Το «Θα σε πάρω πίσω» είναι τελείως γελοίο.) Το πίσω, στα ελληνικά, δεν χρησιμοποιείται όπως το back στα αγγλικά. Το back στα αγγλικά έχει πολλές φορές την έννοια του ξανά· στη γλώσσα μας, όμως, δεν έχει ποτέ αυτή την έννοια.

Στα αγγλικά υπάρχει εκείνος ο τίτλος μιας ταινίας Star Wars, το The Empire Strikes Back. Φανταστείτε κάποιος ιδιοφυής να το είχε μεταφράσει Η Αυτοκρατορία Χτυπά Πίσω! Ευτυχώς το μετέφρασαν Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται. Γιατί στα ελληνικά αυτό σημαίνει strike back.

Παρομοίως, το ξανά δεν χρησιμοποιείται στα αγγλικά πάντα όπως στα ελληνικά. Για παράδειγμα, εδώ μπορείς να πεις «Θα σε ξανακαλέσω» (ως I’ll call you back) αλλά στα αγγλικά δεν μπορείς να πεις I will recall you. Είναι γελοίο. Το recall (re-call, ξανά-καλώ) έχει τελείως άλλο νόημα στα αγγλικά. Είναι σαν να λες, στα ελληνικά, ανακαλώ.

Φαντάσου τώρα κάποιος «θεός του λόγου» όπως αυτός που μας κόλλησε το Θα σε πάρω πίσω να είχε κολλήσει στους αγγλόφωνους το I will recall you. Θα γελούσαν και οι πέτρες!

Αλλά εμείς απλά το έχουμε συνηθίσει.

Και εγώ, προσωπικά, είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι η γλώσσα (πρέπει να) εξελίσσεται, όχι να μένει στατική. Όμως υπάρχουν και κάποια πράγματα που, αν τα κάνεις, είναι τραγικά. Δεν είναι εξέλιξη· είναι βιασμός της γλώσσας.

Αυτά...

...και σύντομα ελπίζω να σας ποστάρω πίσω άλλο κείμενο. Ή μπροστά.

(Τι θέλει τώρα να πει ο ποιητής;)

 

 

Επίσης . . .

Η Πολιτική της Φανταστικής Λογοτεχνίας


Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη μονάρχες, ευγενείς, και αριστοκρατία. Το ίδιο (παραδόξως;) ισχύει και για την επιστημονική φαντασία (ή, μήπως, θα έπρεπε απλά να την πούμε φαντασία στο διάστημα;), όπως στο Dune του Herbert, ή, για ένα ακόμα πιο παλιό παράδειγμα, όπως στο Princess of Mars και τις συνέχειές του, του Burroughs. Σε όλα αυτά τα βιβλία έχουμε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και κάθε είδους τρελό ή ηρωικό αριστοκράτη.

Πολλοί έχουν – εύλογα, ίσως – αναρωτηθεί γιατί. Γιατί, βρε παιδιά, τόση αριστοκρατία στη φανταστική λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα;

Για το Dune, συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποιον να σχολιάζει ότι η κοινωνία του είναι «οπισθοδρομική». Και ίσως όντως να είναι... Δηλαδή, αναλογιστείτε: αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά ακόμα έχουν δούκες και βαρόνους; Δεν έχουν αντιληφτεί την έννοια της δημοκρατίας; Μαλάκες είναι;

Δε νομίζω, όμως, ότι όσοι σκέφτονται έτσι σκέφτονται σωστά ακριβώς. Η φανταστική λογοτεχνία (περιλαμβάνοντας και αυτή που είναι στο διάστημα, ή σε άλλους πλανήτες) δεν υποτίθεται ότι είναι για να σχολιάσει την κοινωνία, ή για να μεταδώσει κοινωνικές ή πολιτικές αξίες. Ανέκαθεν ο σκοπός της φανταστικής λογοτεχνίας ήταν να μας κάνει να βιώσουμε συναρπαστικές περιπέτειες σε μαγευτικούς κόσμους.

Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό με δημοκρατικό πολίτευμα, ρε άνθρωπε; Γιατί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουνίου (15/6)


HWdetails, πρόγραμμα που δείχνει τα χαρακτηριστικά του PC — Συνέντευξη με τον John Coulthart (τέχνη) — The Necromancers του Robert Hugh Benson (δωρεάν βιβλίο) — William Brodie, Robert Louis Stevenson, Dr. Jekyll and Mr. Hyde — Συμβουλές από τον Μεσαίωνα — Helmut Wenske (τέχνη ) — Τι σχήμα έχει πραγματικά η Γη; — Karl Edward Wagner (μέρος δεύτερο: πέρα από τον Kane) — Από ψυχεδελική εμπειρία σε μαθηματικό πρόβλημα — John Blanche (τέχνη, Warhammer) — Ένα ντοκιμαντέρ για την «επιδημία» των κατά συρροήν δολοφόνων στις ΗΠΑ (1950-1999) — Πολλά ακόμα ρέουν στο LinX...

 

Επιλογές Ιουνίου (10/6)


Michelle Avery Konczyk (τέχνη) & Έργα τέχνης με μάσκες & Book of the Three Dragons & Τα ζωόφυτα του Μεσαίωνα & Μυστηριακά δάση (φωτογραφίες) & Φανταστική λογοτεχνία το 1928-29 (όχι μία από τα ίδια) & Kane, του Karl Edward Wagner (acid gothic!) & Marilyn Monroe (σε φανταστικές και εξωτικές περιπέτειες!) & Οι «δουλέμποροι της τρίτης χιλιετίας» στον Ιταλικό Νότο («έκαψαν ζωντανούς εργάτες γιατί δεν είχαν χρήματα να πληρώσουν τα μεταφορικά τους») & το PDP-1 (ιστορικό κομπιούτερ από το 1959) & Πώς να Σκοτώνεις: Ένας Οδηγός για Αστικούς Δολοφόνους (1973-1984) & Σπίτια και χωριά που εμφανίζονται και εξαφανίζονται & Ένας σχολιασμός του είδους New Weird & Η κατάρρευση του φουτουρισμού & Ακόμα περισσότερο έρχονται στο LinX!