Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
14 / 10 / 2021

Στην Ελλάδα – και ίσως και σε άλλες χώρες, αλλά γι’αυτές δεν μπορώ να είμαι σίγουρος – νομίζω πως υπάρχει μια σχετική προκατάληψη εναντίον του ηλεκτρονικού βιβλίου, ή ίσως και μια άγνοια τού τι ακριβώς είναι αυτό. Πολύς κόσμος φαίνεται να νομίζει ότι δεν είναι «κανονικό» βιβλίο, ή ότι – για κάποιο μυστηριώδη λόγο – είναι λιγότερο σοβαρό από το «κανονικό» βιβλίο. Ορισμένοι λένε πως δεν μπορούν να διαβάζουν στην οθόνη, αλλά μετά κάθονται με τις ώρες και διαβάζουν μηνυματάκια στο Facebook...

Στην αγορά είναι δύσκολο να βρεις ηλεκτρονικούς αναγνώστες – συσκευές για την ανάγνωση ηλεκτρονικού βιβλίου (πχ, μορφές mobi, epub, pdf) – ενώ αντιθέτως δεν είναι και τόσο δύσκολο να βρεις συσκευές που παίζουν μουσική από αρχεία mp3... Παλιότερα, στην αρχή των ηλεκτρονικών βιβλίων, είχαν κυκλοφορήσει κάποιες τέτοιες συσκευές – μάλιστα, ήταν και μία ελληνική (της TurboX, αν δεν κάνω λάθος) – αλλά πολύ γρήγορα αποσύρθηκαν. Δήθεν ότι δεν είχαν ζήτηση. Λες και όλα τ’άλλα πράγματα που φέρνουν τα καταστήματα έχουν ζήτηση 100% κάθε μέρα...

Σήμερα, όπου κι αν ζητήσεις ebook reader, δεν νομίζω ότι πουθενά θα βρεις ετοιμοπαράδοτο. Πρέπει να κάνεις παραγγελία. Μόνο σε κάτι ελάχιστες «τρύπες» που φέρνουν «σπάνια» πράγματα μπορεί να βρεις κανέναν για να τον αγοράσεις κατευθείαν.

Αντιθέτως, αγοράζεις smartphone ακόμα και στους πάγκους της λαϊκής, που λέει ο λόγος...

Αλλά όχι ebook reader.

Εν μέρει πιστεύω ότι φταίνε οι εκδότες – και οι μεγάλοι και ίσως και οι μικρότεροι – που έχουν προσπαθήσει να εξαφανίσουν το ηλεκτρονικό βιβλίο γιατί πιστεύουν ότι τους κλέβει μέρος από τα κέρδη τους. Γι’αυτό κιόλας βλέπεις γενικά τα έντυπα βιβλία να υποστηρίζονται ενώ τα ηλεκτρονικά σχεδόν ποτέ.

Ωστόσο, για τον αναγνώστη, το ηλεκτρονικό βιβλίο έχει, αντικειμενικά, πάρα πολλά πλεονεκτήματα σε σχέση με το έντυπο.

Κατά πρώτον, για όσους ενοχλούνται από τις φωτεινές οθόνες, σας λέω πως οι σωστοί ebook readers δεν έχουν οθόνες με φως· λειτουργούν με ηλεκτρονικό μελάνι, που στο μάτι μπορείς να πεις ότι είναι ακόμα πιο ήπιο από τα γράμματα επάνω στην έντυπη σελίδα.

Εγώ, εδώ και χρόνια – καμιά δεκαετία τουλάχιστον – διαβάζω κυρίως ηλεκτρονικό βιβλίο. Το 90% της ανάγνωσής μου είναι ebooks. Δεν το κάνω εκ πεποιθήσεως. Πραγματικά με βολεύουν περισσότερο. Και θα αναφέρω μερικά από τα πλεονεκτήματά τους.

  • Η συσκευή ανάγνωσης είναι πολύ πιο ελαφριά και δεν κουράζει το χέρι.
  • Δεν χρειάζεται να κρατάς ανοιχτές τις σελίδες.
  • Μπορείς να έχεις όσα βιβλία θέλεις μέσα σε μία και μόνο συσκευή.
  • Δεν υπάρχει περίπτωση το ηλεκτρονικό βιβλίο να σκιστεί ή να βρομίσει. Και μπορείς να κάνεις όσα αντίγραφά του θέλεις.
  • Μπορείς και να το εκτυπώσεις αν επιμένεις, με πολύ μικρό κόστος.
  • Με τα ηλεκτρονικά βιβλία, αν ψάξεις στο Διαδίκτυο, μπορείς να βρεις ακριβώς εκείνο που θέλεις να διαβάσεις· δεν είσαι περιορισμένος από τα ράφια κανενός βιβλιοπωλείου, ούτε χρειάζεται να παραγγέλνεις κάτι και να περιμένεις να έρθει.
  • Τα ηλεκτρονικά βιβλία δεν πιάνουν χώρο μες στο σπίτι (και ήδη οι βιβλιοθήκες μου είναι γεμάτες. Αν όλα αυτά τα χρόνια διάβαζα έντυπα βιβλία οι βιβλιοθήκες μου δεν θα τα χωρούσαν. Γιατί, ναι, συνεχίζω να αγοράζω και έντυπα, ειδικά από παλαιοβιβλιοπωλεία.)
  • Αν σ'ενδιαφέρει αυτό, το ηλεκτρονικό βιβλίο είναι και πιο φιλικό προς το περιβάλλον.
  • Τα ηλεκτρονικά βιβλία δεν περιορίζονται από τον φυσικό χώρο. Αυτό σημαίνει ότι δεν χρειάζεται κανείς, για παράδειγμα, να υποχρεωθεί να γράψει ένα μικρότερο βιβλίο, ή να πετσοκόψει ένα μεγαλύτερο βιβλίο, προκειμένου να βγουν λιγότερες οι σελίδες επειδή είναι θέμα κόστους. Κάτι που πολύ συχνά συνέβαινε, και συμβαίνει, στα έντυπα βιβλία. Το ηλεκτρονικό βιβλίο μπορεί να είναι 5.000 σελίδες, που λέει ο λόγος, και δεν αλλάζει τίποτα. Ο συγγραφέας γραφεί πραγματικά αυτό που θέλει να γράψει, κι εσύ το διαβάζεις. (Όσο για τις θεωρίες «βαριέμαι να διαβάσω μεγάλα βιβλία», δεν τις δέχομαι. Το μέγεθος δεν παίζει ρόλο. Το μόνο που παίζει ρόλο είναι πόσο σού αρέσει το βιβλίο. Έχω διαβάσει πολύ γρήγορα βιβλία που είναι μεγάλα, και πολύ αργά βιβλία που είναι μικρά. Μαντέψτε γιατί.)
  • Τα ηλεκτρονικά βιβλία έχουν πολύ μικρότερο κόστος παραγωγής. Ο καθένας που έχει μεράκι και κάποια τεχνογνωσία μπορεί να φτιάξει ένα ηλεκτρονικό βιβλίο και να το δημοσιεύσει. Τι χρειάζεται; Ένας Η/Υ και μια σύνδεση στο Διαδίκτυο. Ούτε τυπογραφεία με υπέρογκα κόστη ή να τρέχεις αποδώ κι αποκεί για να κάνεις διακίνηση. Αυτός κιόλας ίσως να είναι ο λόγος που ορισμένοι εκδότες αντιπαθούν τα ηλεκτρονικά βιβλία: επειδή τους καθιστούν λιγότερο απαραίτητους για τους συγγραφείς. Επομένως, προσπαθούν πλαστά να δείξουν ότι είναι απαραίτητοι δυσφημώντας τα ηλεκτρονικά βιβλία. Αν ξέρεις τι κάνεις, μπορείς πολύ εύκολα να φτιάξεις το ίδιο ηλεκτρονικό βιβλίο που θα σου έφτιαχνε κι ένας εκδότης.
  • Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, θα έλεγα πως στον αναγνώστη φτάνει ένα κείμενο που έχει υποστεί λιγότερη λογοκρισία, αν μη τι άλλο.

Δεν έχω παρατηρήσει τα ηλεκτρονικά βιβλία να υστερούν σε ποιότητα γραφής, σε σχέση με τα έντυπα. Θα ήταν τρελό να υποθέσουμε κάτι τέτοιο, άλλωστε. Αυτό εξαρτάται καθαρά από την ικανότητα του συγγραφέα.

Δεν είμαι εναντίον των έντυπων βιβλίων.

Και το ξαναλέω: Δεν είμαι εναντίον των έντυπων βιβλίων.

Μου αρέσουν και αυτά. Αλλά δεν μπορώ να καταλάβω την προκατάληψη εναντίον των ηλεκτρονικών βιβλίων, δεδομένου, μάλιστα, πως είναι το 90% των βιβλίων που διαβάζω.

Θα αναφέρω και μερικά πλεονεκτήματα των έντυπων:

  • Δεν χρειάζονται ενέργεια – ούτε μπαταρίες ούτε τίποτα.
  • Δεν υπάρχει κίνδυνος να τα πάρεις ακόμα και σε μέρη όπου θα μπορούσαν να βραχούν ή να τσακιστούν. (Πχ, κι εγώ στην παραλία προτιμώ το έντυπο βιβλίο.)
  • Έχουν μια κάποια φετιχιστή αξία ως φυσικά αντικείμενα.
  • Χρησιμεύουν ακόμα και ως διακόσμηση δωματίου! (Έλα τώρα που δεν το ξέρετε ότι πολλοί αγοράζουν βιβλία απλά και μόνο για να στολίζουν τη βιβλιοθήκη τους χωρίς ποτέ να τα διαβάζουν.)
  • Ορισμένα από αυτά μυρίζουν ωραία. Είναι θέμα πρέζας.

*

Αγοράστε έναν καλό ebook reader· δεν είναι και τόσο ακριβοί. Πολύ φτηνότεροι από το smarthphone σου. Αλήθεια.

Αρχίστε να διαβάζετε ηλεκτρονικά βιβλία.

Ψάξτε παντού στο Διαδίκτυο γι’αυτά.

Μην ασχολείστε με websites που σου λένε ότι μπορείς να διαβάσεις τα βιβλία τους μόνο μέσα από τα ίδια τα websites αυτά. Τα ηλεκτρονικά βιβλία πρέπει να μπορείς να τα διαβάζεις οπουδήποτε, από όποια συσκευή θέλεις.

Μην ακούτε δυσφημιστικές μαλακίες για τα ηλεκτρονικά βιβλία. Δεν ισχύουν.

Και για τους συγγραφείς: Μην πληρώνετε λεφτά για να σας εκδίδουν τα βιβλία σας, είτε έντυπα είτε ηλεκτρονικά – έχω δει να σε βάζουν να πληρώνεις ακόμα και για το ISBN, που είναι τελείως δωρεάν κανονικά! Αυτό είναι εκμετάλλευση. Αν ο εκδότης θέλει το βιβλίο σου, πρέπει να είναι πρόθυμος να πάρει κάποιο ρίσκο γι’αυτό. Αν δεν είναι πρόθυμος, αν δεν μπορεί να είναι πρόθυμος λόγω των συνθηκών της αγοράς (και το καταλαβαίνω πολύ καλά αυτό), τότε αναρωτηθείτε τι δεν πάει καθόλου καλά σε τούτη τη χώρα.

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Imaginary Worlds του Lin Carter


Έχοντας διαβάσει (και σχολιάσει) το Wizardry and Wild Romance του Michael Moorcock, είχα κάνει όρεξη να προχωρήσω σε κάτι παρόμοιο· κι αφού κι ο ίδιος ο Moorcock προτείνει το Imaginary Worlds, προχώρησα προς τα εκεί.

Είναι κι αυτό, φυσικά, μια πραγματεία για τη φανταστική λογοτεχνία, αλλά, παρότι έχει ομοιότητες με το Wizardry and Wild Romance, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Ο Moorcock κρίνει, κυρίως, την εποχή του· ο Lin Carter μιλά πιο διαχρονικά και πιο ιστορικά (αν και την κρίνει, εν μέρει, και την εποχή του σ’ένα σημείο). Ξεκινά, μάλιστα, διευκρινίζοντας τι εννοεί λέγοντας «φανταστική λογοτεχνία» – fantasy – ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις:

But what I mean by the word "fantasy" is a narrative of marvels that belong to neither the scientific nor the supernatural. The essence of this sort of story can be summed up in. one word: magic. A fantasy is a book or story, then, in which magic really works-not a fairy­ tale, not a story written for children, like Peter Pan or The Wizard of Oz, but a work of fiction written for adults-a story which challenges the mind, which sets it working.

Και, για να είμαι ειλικρινής, συμφωνώ απόλυτα με αυτό τον ορισμό. Το ίδιο εννοώ κι εγώ, συνήθως, όταν λέω «φανταστική λογοτεχνία».

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Απριλίου (8/4)


~Γκράφιτι από τη νιότη μας & Πώς να σταματάς το κινητό σου απ’το να σε παρακολουθεί & KillerTools & Οι αγορές που ποντάρουν στις καταστροφές & Τα «παράνομα» τραπεζικά δίκτυα & Ένας μαγευτικός κήπος στην Τοσκάνη φτιαγμένος στην Αναγέννηση & Tadami Yamada (παράξενα εξώφυλλα) & Rubáiyát του RS Sherriffs (παραμυθένιες εικονογραφήσεις) & Histoires Prodigieuses (1559 – Pierre Boaistuau) & Olaf Hajek (μαγικορεαλιστικοί πίνακες) & Ψυχεδελικές οντότητες χωρίς επιστημονική εξήγηση & Θαλάσσια τέρατα & A Pictorial History of Horror Stories – 200 Years of Spine Chilling Illustrations from the Pulp Magazines (1985) & Το θαλάσσιο ερπετό του Gloucester & Ken Barr (τέχνη) & Οι εικονογραφήσεις Ðông Hồ & Το πρώτο περιοδικό φαντασίας και τρόμου & άλλα πολλά στο LinX~

 

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]