Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
11 / 8 / 2021

Στο προηγούμενο post είχα υποσχεθεί ότι θα ανέφερα ορισμένα από τα βιβλία που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια τα οποία θεώρησα συναρπαστικά και πραγματικά ενδιαφέροντα. Από εκείνα τα μυθιστορήματα που, όταν φτάσεις στο τέλος, λες: Γαμώτο! Γιατί τελείωσε;;

Είναι τα εξής:

Fire & Blood. Δεν περίμενα ότι θα ήταν τόσο καλό, κρίνοντας από τα δύο τελευταία του Song of Ice and Fire τα οποία μου είχαν φανεί ανιαρά και άσκοπα. Έχω γράψει βιβλιοκριτική.

The Pearl Saga (The Ring of Five Dragons, The Veil of A Thousand Tears, The Cage of Nine Banestones). Και γι’αυτό έχω γράψει βιβλιοκριτική. Είναι μια τριλογία που παρουσιάζει αξιοσημείωτη προσπάθεια πρωτοτυπίας στη διεθνή φανταστική λογοτεχνία.

Sea of Ghosts και The Art of Hunting. Το ένα είναι συνέχεια του άλλου. Θα ακολουθήσει και τρίτο, αλλά ακόμα ο συγγραφέας δεν το έχει γράψει (την τελευταία φορά που κοίταξα, τουλάχιστον), αλλιώς θα το είχα ήδη διαβάσει. Ακόμα μια ιστορία πέρα από τα συμβατικά, βαρετά πλαίσια της φανταστικής λογοτεχνίας. Έχει κάτι τελείως τρελές ιδέες που σε κρατάνε κολλημένο στην αφήγηση, και κάτι τελείως τρελούς και παλαβούς χαρακτήρες. Πλοκή γεμάτη εκπλήξεις. Δεν έχω γράψει βιβλιοκριτική αλλά λέω κάποια πράγματα εδώ.

The Great Book of Amber. Εντάξει, αυτό δεν το διάβασα τώρα για πρώτη φορά αλλά έκανα επανάληψη, και δεν το μετάνιωσα καθόλου. Ρίξτε μια ματιά και στη βιβλιοκριτική μου. Πραγματικά, σκέφτομαι να το ξαναδιαβάσω κάποια στιγμή σύντομα. Δε νομίζω ότι μπορώ να το βαρεθώ ή να πάψω να το ερωτεύομαι ολοένα και περισσότερο με κάθε ανάγνωση.

A Voyage to Arcturus. Πολύ παράξενο βιβλίο. Ακόμα και γι’αυτό μόνο αξίζει.

Desolation Road. Ακόμα ένα ανεπανάληπτο βιβλίο (και το λέω αυτό και το εννοώ – ανεπανάληπτο – έχοντας διαβάσει και άλλα του συγγραφέα) που διάβασα το 2017.

Αξιοσημείωτη, επίσης, είναι η σειρά του Dray Prescot, που με έχει συνεπάρει, ειδικά μετά τους πρώτους 5 τίτλους, και κάθε χρονιά τελευταία διαβάζω και μερικά από αυτά τα βιβλία. (Το καθένα είναι πολύ μικρό, αλλά είναι πάρα πολλά στο σύνολό τους.)

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Νοεμβρίου (18/11)


ταινίες βασισμένες σε ανολοκλήρωτα βιβλία — συγγραφέας του διαφωτισμού που νόμιζε ότι ήταν λυκάνθρωπος — η μυστικιστική βιβλιοθήκη του dennis wheatley — δίκες για τα ζώα — εικόνες όντων με τρία μάτια (και άνω) — wally wood (τέχνη) — «πόλεμος κατά της ομορφιάς» στην τέχνη; — εικονογραφήσεις τρόμου από παλιά pulp περιοδικά — οι x-men του john bolton — ένα δωρεάν ελληνικό παιχνίδι τρόμου — marian wawrzeniecki (τέχνη) (1891–1923) — séverine pineaux (τέχνη) — jack williamson — & περισσότερα στο linx...

 

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX