Στο προηγούμενο post είχα υποσχεθεί ότι θα ανέφερα ορισμένα από τα βιβλία που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια τα οποία θεώρησα συναρπαστικά και πραγματικά ενδιαφέροντα. Από εκείνα τα μυθιστορήματα που, όταν φτάσεις στο τέλος, λες: Γαμώτο! Γιατί τελείωσε;;

Είναι τα εξής:

Fire & Blood. Δεν περίμενα ότι θα ήταν τόσο καλό, κρίνοντας από τα δύο τελευταία του Song of Ice and Fire τα οποία μου είχαν φανεί ανιαρά και άσκοπα. Έχω γράψει βιβλιοκριτική.

The Pearl Saga (The Ring of Five Dragons, The Veil of A Thousand Tears, The Cage of Nine Banestones). Και γι’αυτό έχω γράψει βιβλιοκριτική. Είναι μια τριλογία που παρουσιάζει αξιοσημείωτη προσπάθεια πρωτοτυπίας στη διεθνή φανταστική λογοτεχνία.

Sea of Ghosts και The Art of Hunting. Το ένα είναι συνέχεια του άλλου. Θα ακολουθήσει και τρίτο, αλλά ακόμα ο συγγραφέας δεν το έχει γράψει (την τελευταία φορά που κοίταξα, τουλάχιστον), αλλιώς θα το είχα ήδη διαβάσει. Ακόμα μια ιστορία πέρα από τα συμβατικά, βαρετά πλαίσια της φανταστικής λογοτεχνίας. Έχει κάτι τελείως τρελές ιδέες που σε κρατάνε κολλημένο στην αφήγηση, και κάτι τελείως τρελούς και παλαβούς χαρακτήρες. Πλοκή γεμάτη εκπλήξεις. Δεν έχω γράψει βιβλιοκριτική αλλά λέω κάποια πράγματα εδώ.

The Great Book of Amber. Εντάξει, αυτό δεν το διάβασα τώρα για πρώτη φορά αλλά έκανα επανάληψη, και δεν το μετάνιωσα καθόλου. Ρίξτε μια ματιά και στη βιβλιοκριτική μου. Πραγματικά, σκέφτομαι να το ξαναδιαβάσω κάποια στιγμή σύντομα. Δε νομίζω ότι μπορώ να το βαρεθώ ή να πάψω να το ερωτεύομαι ολοένα και περισσότερο με κάθε ανάγνωση.

A Voyage to Arcturus. Πολύ παράξενο βιβλίο. Ακόμα και γι’αυτό μόνο αξίζει.

Desolation Road. Ακόμα ένα ανεπανάληπτο βιβλίο (και το λέω αυτό και το εννοώ – ανεπανάληπτο – έχοντας διαβάσει και άλλα του συγγραφέα) που διάβασα το 2017.

Αξιοσημείωτη, επίσης, είναι η σειρά του Dray Prescot, που με έχει συνεπάρει, ειδικά μετά τους πρώτους 5 τίτλους, και κάθε χρονιά τελευταία διαβάζω και μερικά από αυτά τα βιβλία. (Το καθένα είναι πολύ μικρό, αλλά είναι πάρα πολλά στο σύνολό τους.)