Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
23 / 8 / 2020

Έχω διαβάσει κάποιους να γράφουν ότι είναι φυσικό σε εποχές πανδημίας ο κόσμος να αισθάνεται αβεβαιότητα και φόβο, και να πανικοβάλλεται, και να στρέφεται σε θεωρίες συνωμοσίας και άλλους παραλογισμούς. Αν και νομίζω πως αυτό δεν είναι λάθος – όντως, μπορεί να ισχύει σε πολλές καταστάσεις που προκαλούν γενικευμένο φόβο – δεν νομίζω ότι ισχύει παρά μόνο εν μέρει στην περίπτωση του κορονοϊού.

Ναι, το παραδέχομαι, έχουν ακουστεί διάφορες συνωμοσιολογικές αρλούμπες και τρελές υποθέσεις για τον Covid-19. Αλλά, ασχέτως αν αυτές έχουν καμία σοβαρότητα ή όχι (και συνήθως δεν έχουν), δεν μπορείς παρά να παραδεχτείς ότι η περίπτωση αυτής της πανδημίας, από μόνη της, και βλέποντάς την ουδέτερα και αντικειμενικά, έχει κάτι το περίεργο.

Εμένα προσωπικά μ’ενδιαφέρει και από σουρεαλιστικής άποψης. Είναι σαν κακό όνειρο που γλίστρησε κατά λάθος μέσα σ’αυτή την πραγματικότητα.

Ασχέτως της σουρεαλιστικής της προσέγγισης όμως η υπόθεση του κορονοϊού δεν είναι μόνο επικίνδυνη αλλά μοιάζει και ύποπτη.

Εγώ δεν είμαι συνωμοσιολόγος. Ψάξε σ’αυτό το blog, ή στο κεντρικό μου site κι άμα βρεις τίποτα το συνωμοσιολογικό σφύρα μου. Ναι, έχω γράψει για κάποια μυστικιστικά/σουρεαλιστικά θέματα, και έχω γράψει κάποια «αντιδραστικά» κείμενα γιατί νομίζω πως η κοινωνία μας υποφέρει από πολλά κακώς κείμενα. Αλλά τίποτα από αυτά δεν είναι εκείνο που χαρακτηρίζουμε «συνωμοσιολογικό». Η συνωμοσιολογία μ’ενδιαφέρει κυρίως από σουρελιαστικής άποψης, χωρίς να θέλω να μειώσω τη σοβαρότητα κάποιων θεωριών που έχουν όντως αληθινό ενδιαφέρον.

Όμως δεν χρειάζεται να είσαι συνωμοσιολόγος για να καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καλά μ’αυτή την κορονοπανούκλα. Απλά χρειάζεται να τη δεις αντικειμενικά και με καθαρό μυαλό.

Κάποιοι έχω δει να λένε ότι οι «συνωμοσιολόγοι» που αμφισβητούν την όλη κατάσταση με τον κορονοϊό είναι «ανεγκέφαλοι». Μάλλον το αντίθετο ισχύει. Όσοι το πιστεύουν αυτό μού φαίνονται πραγματικά ανεγκέφαλοι, αν όχι και μισαλλόδοξοι.

Στάσου λίγο και δες κάποια απλά δεδομένα που μοιάζουν ύποπτα με την περίπτωση του Covid-19 (τα οποία δεν έχουν ούτε σχέση με εξωγήινους, ούτε με τους Ιλουμινάτι, ούτε με φιδανθρώπους):

1. Γιατί, από την αρχή κιόλας, έγινε τόση μεγάλη φασαρία μ’αυτή την πανδημία; Είναι η πρώτη φορά που πανδημία παρουσιάζεται στον κόσμο; Όχι. Άλλες, μάλιστα, ήταν πιο επικίνδυνες, και στην εξάπλωσή τους και στην πιθανότητα να πεθάνεις από αυτές. (Στην Ελλάδα, η πιθανότητα να κολλήσεις τώρα είναι μόλις 0,075%.) Κι όμως για την πανδημία του Covid-19 χάλασε ο κόσμος από την πρώτη μέρα κιόλας. Έφτασαν μέχρι και στο σημείο να κλείσουν τα πάντα (lockdown) χωρίς πραγματικά καλή δικαιολογία. Γιατί; Η εξάπλωση δεν ήταν τόσο μεγάλη που να το δικαιολογεί αυτό. Θα έπρεπε να ήταν ο Μαύρος Θάνατος για να το δικαιολογεί αυτό. Ποτέ ξανά δεν έχει γίνει. Παρουσίαζαν εξαρχής την πανδημία Covid-19 ως κάτι το «πρωτόφαντο» ενώ, καταφανώς, δεν ήταν κάτι το πρωτόφαντο. Το μόνο πρωτόφαντο ήταν η αντίδραση των ΜΜΕ και των κυβερνήσεων.

2. Τρομερή μισαλλοδοξία, εκφοβισμός, και λογοκρισία. Οι πάντες προσπαθούσαν να κάνουν να το βουλώσουν όσους διαμαρτύρονταν, σαν ξαφνικά να είχαμε πάψει να έχουμε δημοκρατία και ελευθερία του λόγου επειδή το θέμα ήταν υγειονομικό. Και τι έγινε αν ήταν το θέμα υγειονομικό; Καταλύεται η δημοκρατία; Ακόμα και το Facebook και το YouTube έσβηναν κείμενα και βίντεο που αντιδρούσαν στα μέτρα για τον κορονοϊό. Παράλογο μέχρι αηδίας. Ακραία φασιστικό για μια τέτοια περίπτωση. Δεν δικαιολογείται με τίποτα.

3. Ο κορονοϊός αρχικά φαινόταν επιλεκτικός. Χτυπούσε μόνο τις πιο εξελιγμένες χώρες του κόσμου· τις άλλες δεν τις άγγιζε. Γιατί; Έμοιαζε σχεδόν στοχευμένο. Δεν είχε κανένα κεντρικό σημείο εξάπλωσης. Ήταν σαν να ρίχνεις βόμβες αποδώ κι αποκεί σε διάφορα επιλεγμένα σημεία του παγκόσμιου χάρτη.

4. Πολλές διασημότητες επηρεάστηκαν πολύ γρήγορα από τον κορονοϊό... Σκέψου τώρα: Ποιες είναι οι πιθανότητες να συμβεί αυτό; Το να κολλήσεις κορονοϊο είναι, αντικειμενικά, πολύ μικρή πιθανότητα. Το να είσαι διασημότητα είναι επίσης πολύ μικρή πιθανότητα· ένα πολύ μικρό μέρος του πληθυσμού είναι διασημότητες. Κάνε τώρα τον πολλαπλασιασμό και δες πόσο τραγικά μικρή είναι η πιθανότητα να κολλήσουν κορονοϊό οι διασημότητες. Κι όμως, κόλλησαν αρκετές διασημότητες, κι αμέσως βγήκαν στα ΜΜΕ και έλεγαν πόσο φριχτό είναι και προσέχετε μην κολλήσετε κι εσείς... Στημένο; Έλεγαν ψέματα; Κάποιος τούς είχε δηλητηριάσει εσκεμμένα με κορονοϊό; Τίποτα από αυτά; Δεν ξέρω. Απλά οι πιθανότητες εδώ είναι κουλές. Τελείως κουλές.

5. Οι επιδημίες γενικά κολλάνε εκεί όπου συνωστίζεται πολύς κόσμος. Αυτό σημαίνει ότι στις σύγχρονες πόλεις, λογικά, τα περισσότερα κρούσματα κορονοϊού θα έπρεπε να προέρχονται από τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Θυμήσου ότι, κατά πρώτον, στην αρχή δεν ήταν καν υποχρεωτικό να φοράς μάσκα στα ΜΜΜ – λάθος, φυσικά. Αλλά, και τώρα, που είναι υποχρεωτικό να φοράς μάσκα, νομίζεις ότι πραγματικά αυτή η πάνινη μάσκα σε προστατεύει; Δεν σε προστατεύει, ειδικά όταν είναι πολύς κόσμος μέσα στο όχημα. (Έχω γράψει σε προηγούμενα post για τις μάσκες.) Κανονικά, θα έπρεπε να κολλάνε το μικρόβιο σαν τρελοί από τα ΜΜΜ περισσότερο απ’οπουδήποτε αλλού. Κι όμως αυτό δεν συμβαίνει. Πού ακούμε ότι κόλλησαν Covid-19; Σ’έναν γάμο κάπου σ’ένα χωριό, σε μια συναυλία σε μια περιοχή. Σε τέτοια πράγματα. Ναι, και εκεί υπάρχει συνωστισμός· αλλά πόσες είναι οι περιπτώσεις συνωστισμών σε ΜΜΜ και πόσες σε γάμους και συναυλίες; Προφανώς, μιλάμε για μια τεράστια διαφορά. Γιατί, λοιπόν, συμβαίνει αυτό; Δεν γνωρίζω, φυσικά. Όμως είναι παράξενο· και, ξέρεις... ίσως επειδή σε γάμους και συναυλίες τρώνε και πίνουν. Απλά λέω... Βγάλε τα δικά σου συμπεράσματα.

6. Αρχικά, μας έλεγαν ότι ο κορονοϊός πλήττει περισσότερο τους ηλικιωμένους. Λογικό, βέβαια, γιατί έχουν κι άλλα προβλήματα και κινδυνεύουν πιο πολύ από επιδημίες. Τώρα τελευταία, όμως – όλως τυχαίως – τελείως ξαφνικά – ο κορονοϊός άρχισε να επηρεάζει τις πιο μικρές ηλικίες! Τι γίνεται τελικά μ’αυτό τον κορονοϊό; Έχει νοημοσύνη μήπως; Είναι κάποιος δαίμονας; Τι είναι; Γιατί, έτσι όπως μας τα παρουσιάζουν τα πράγματα, δεν βγάζουν νόημα. Είναι τη μια έτσι, την άλλη αλλιώς.

7. Αρνούνται να παραδεχτούν ότι οι πάνινες μάσκες δεν προσφέρουν παρά την πιο στοιχειώδη προστασία. Ουσιαστικά μηδενική σχεδόν. Δε λέω να πουν να μην τις φοράμε, πχ, στα ΜΜΜ όπου μπορεί κάτι να προσφέρουν. Αλλά γιατί τέτοια μανία να φοράμε άχρηστες μάσκες ακόμα και στον φούρνο, ενώ είναι αρκετό να μη μπαίνουν πάνω από 2-3 πελάτες μέσα στο κατάστημα; Άκουσες εσύ κανείς να κολλήσει Covid-19 από φούρνο;

8. Τι είναι αυτοί οι ασυμπτωματικοί που φέρουν το μικρόβιο χωρίς να το δείχνουν; Δεν υπάρχει καμιά ουσιαστική απόδειξη ότι όντως υπάρχουν, ή ότι όντως κανένας κολλάει από αυτούς. Απλά λένε ότι λογικά πρέπει να υπάρχουν. Είναι σαν να πιστεύεις σε φαντάσματα. Δεν έχει καμιά βάση. Οτιδήποτε άλλο θα μπορούσες να υποθέσεις έτσι ότι «υπάρχει».

9. Δε θα καθίσω τώρα να μπω σε λεπτομέρειες γι’αυτό το θέμα, γιατί υπάρχουν πολλές πληροφορίες ήδη στο Διαδίκτυο που αν ψάξει κανείς μπορεί να τις βρει, αλλά πολύ σύντομα ύστερα από την εμφάνιση του Covid-19 άρχισαν να κυκλοφορούν διάφορες βρόμες για τον Μπιλ Γκέιτς, τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, τις φαρμακοβιομηχανίες, και όλους αυτούς τους καλόκακους ανθρώπους που θέλουν το καλόκακο μας. Δεν μπορεί όλα να είναι αβάσιμα. Όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά.

11. Τώρα ο πρωθυπουργός μας δηλώνει πως θα μοιράζει δωρεάν εμβόλια. Πότε ξανά είχε δείξει καμιά ελληνική κυβέρνηση τέτοια «γενναιοδωρία»; Γιατί δεν δείχνει την ίδια γενναιοδωρία και για άλλα προβλήματα – όπως για τους αστέγους, ας πούμε;

12. Πού πήγε το 10;

*

Η όλη κατάσταση φέρνει ύποπτα στο μυαλό μεθόδους βασανιστηρίων.

Πάρε κάποιον, κλείσε τον σ’ένα μπουντρούμι, μην του επιτρέπεις να κάνει τίποτα, λέγε του συνέχεια διάφορες μαλακίες για να τον τρομοκρατείς, ρίχνε του και κάνα χέρι ξύλο κάπου-κάπου. Λέγε του, επίσης, ότι είναι άρρωστος, πολύ άρρωστος, ασχέτως αν το καταλαβαίνει ή όχι.

Βγάλε τον μετά από κάποιο καιρό από εκεί και δώσε του ένα «μαγικό φίλτρο» που θα τον θεραπεύσει από την αρρώστια του. Αν το πάρει, όλα εντάξει, μπορεί να φύγει. Αν όχι, θα πρέπει να τον ξαναβάλουμε μέσα γιατί θα είναι ακόμα πολύ άρρωστος...

Η ψυχιατρική από χρόνια χρησιμοποιούσε τέτοιες «ευγενείς μεθόδους». Για το καλό των υποτιθέμενων ασθενών πάντα, φυσικά... Τώρα η πρακτική αυτή φαίνεται σαν νάχει εξαπλωθεί και προς τη γενική ιατρική.

Οι γιατροί είναι επικίνδυνοι. Και προτού αρχίσει κάποιος να λέει για «επιστήμονες» και «ειδικούς» και τέτοιες φανφάρες, ή να με βρίζει, ένα θα πω: Ο πατέρας μου είναι γιατρός (αν και συνταξιούχος πλέον). Οπότε, δεν εννοώ ότι όλοι οι γιατροί είναι καθάρματα. Οι γιατροί, όμως, έχουν τη δυνατότητα να είναι επικίνδυνοι. Και περισσότερα γι’αυτό ίσως να γράψω σε επόμενο post.

 

(Τυχόν τυπογραλφικά λάλθη, λόγω μεγέθους κειμένου, θεωρήστε τα απλά εσκεμμένα. Εγώ δεν κάνω λάθη – είμαι αλάνθαστος – πάντα ο δαίμων του πληκτρολογίου φταίει.)

 

 

Επίσης . . .

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]