Δεν κάνω μικρές βόλτες. Όταν κάνω βόλτα βαδίζω 10+ χλμ με τυχαίο τρόπο μέσα στην πόλη. Αυτό σημαίνει ότι ουσιαστικά βαδίζω στη μισή Αθήνα πάνω-κάτω. (Αν δεν κάνω λάθος το Λεκανοπέδιο Αττικής είναι ~30 χλμ απ’άκρη σ’άκρη.) Περνάω από πολλούς δρόμους, και βλέπω διάφορα πράγματα. (Από πού νομίζεις ότι πήρα και τόσες ιδέες για τις Θυγατέρες της Πόλης; Εντάξει, δεν βλέπω και «πολεοσημάδια» – όχι όταν είμαι νηφάλιος· κι όταν βαδίζεις, πάντα πρέπει να είσαι νηφάλιος. Έχω υπόψη μου να γράψω κι ένα άρθρο για την αστική περιπλάνηση: το έχω υπόψη μου εδώ και 2-3 χρόνια, και όλο κάτι άλλο προκύπτει κι ακόμα να το γράψω.) Γνωρίζω περίεργα «μονοπάτια», παρατηρώ πώς κινείται ο κόσμος, ξέρω πού μπορείς να βρεις πιο φτηνά τσιγάρα, πού έχουν την καλύτερη σπανακόπιτα, ποιες λαϊκές είναι πιο πλούσιες σε καλά προϊόντα. Αναρωτιέμαι αν αυτοί οι μαλάκες που παίρνουν τις αποφάσεις για να κλείνουν καταστήματα και να απαγορεύουν τη μετακίνηση έχουν ποτέ στη ζωή τους βαδίσει πάνω από 2-3 χλμ από το σπίτι τους. Πάω στοίχημα ότι ξέρω τους δρόμους της Αθήνας πολύ πιο καλά από αυτούς.

Σκέφτηκα, λοιπόν, να αναφέρω τι είχα δει τις ημέρες προτού πέσει η Χούντα της Μεγάλης Πανούκλας, δηλαδή ξεκινώντας πριν από κανένα μήνα περίπου. Μιλάμε για συνολικά τρεις περιπάτους, αν δεν με γελά η μνήμη.

Πρώτος Περίπατος

Ήταν οι μέρες που είχε αρχίσει ν’ακούγεται ο κορονοϊός αλλά η παράνοια δεν ήταν ακόμα εξαπλωμένη. Λέγανε πως υπήρχαν 2-3 θύματα και στην Ελλάδα. Η κίνηση ήταν φυσιολογική, αν και κάπου-κάπου έβλεπες και κάνα ζόμπι με μάσκα και γάντια. Αλλά ούτως ή άλλως ακόμα και παλιά μπορεί να έβλεπες κάνα ζόμπι με μάσκα και γάντια. Οπότε, το συμπέρασμα είναι: τίποτα το τρομερά αξιοσημείωτο, πέρα από μερικές τυχαίες κουβέντες που μπορεί να άκουγες στον δρόμο σχετικά με τον παράξενο ιό.

Δεύτερος Περίπατος

Τώρα η παράνοια ήταν εξαπλωμένη σε μεγάλο βαθμό. Δεν ήταν ακόμα κλειστά τα μαγαζιά, λειτουργούσαν κανονικά, αλλά ο κόσμος ήταν τρομερά λίγος απ’όπου κι αν περνούσες. Πέρασα από αρκετές συνοικίες της Αθήνας και πουθενά δεν είχε κόσμο. Συνωστισμός δεν υπήρχε ούτε κατά διάνοια παρά μόνο στα ΜΜΜ, κι ακόμα κι εκεί σε μικρό βαθμό. Μπορεί να έβλεπες κανέναν άνθρωπο στις καφετέριες, αλλά δεν ήταν ο ένας κοντά στον άλλο. Και, για να είμαι ειλικρινής, η πόλη ήταν αρκετά έρημη. Τότε νομίζω τράβηξα και αυτή τη φωτογραφία. Η ενημέρωση (τρομοκρατία;) των ΜΜΕ τούς είχε επηρεάσει βαθιά και οι περισσότεροι προτιμούσαν να μένουν κλεισμένοι στα σπίτια τους.

Αυτό ήταν μια κανονική καραντίνα. Δε νομίζω ότι χρειαζόταν τίποτ’ άλλο πέρα από αυτό. Και να ήθελες να κολλήσεις τον ιό – ή οποιονδήποτε ιό – πάω στοίχημα ότι θα ήταν φοβερά δύσκολο.

Το μόνο μέτρο που λογικά θα μπορούσε να παρθεί επιπλέον ήταν να γίνονται κάποιες περιπολίες ώστε να εντοπίζονται πιθανές συγκεντρώσεις όπου συνωστίζεται ο κόσμος και τότε κάποιος να σπεύδει να τις διαλύει – υπό την έννοια τού να τους πει να κρατάνε κάποιες αποστάσεις, όχι να ρίχνει ροπαλιές. Επιπλέον, στα καταστήματα θα μπορούσε να μπει το μέτρο για τον μέγιστο αριθμό πελατών στο εσωτερικό, και οι υπάλληλοι να φοράνε μάσκες και γάντια.

Τίποτα περισσότερο δεν υπήρχε κανένας λόγος να υφίσταται.

Αλλά αυτό δεν έφτανε για τους παρανοϊκούς κορονοβλαβείς...

Τρίτος Περίπατος

Οι παλαβοί που μας διοικούν είχαν μόλις κλείσει όλα τα εμπορικά καταστήματα πέρα από αυτό που είναι για είδη πρώτης ανάγκης. Η ερημιά ήταν τρομερή: βάδιζα από συνοικία σε συνοικία και μου σηκωνόταν η τρίχα. Το σκηνικό σαν να είχε βγει από μεταποκαλυπτική ταινία. Ευτυχώς, όσοι έτυχε να μπανίσω δεν κυκλοφορούσαν όλοι με μάσκες και γάντια. Μπήκα καθοδόν σε μια, δυο τράπεζες, γιατί είχα μια δουλειά, και ήταν νεκρά – εγώ και ένας, δυο άλλοι άνθρωποι.

Ο δρόμος τελικά με οδήγησε και στο κέντρο της Αθήνας, όπου φρίκαρα ακόμα περισσότερο. Ούτε το Πάσχα δεν είναι έτσι. Ούτε μες στο καλοκαίρι, τον Αύγουστο. Μιλάμε για νέκρα και διάλυση. Καταλήγω στην Αθηνάς (όχι τελείως τυχαία· ήθελα κάποια πράγματα) και αυτός ήταν ίσως ο πιο ζωντανός δρόμος. Που σημαίνει ότι ήταν 80% πιο ήσυχος απ’ό,τι συνήθως. Νέκρα, δηλαδή, για τα δεδομένα της Αθηνάς. Άρχισα να τσαντίζομαι. Άγρια. Αισθανόμουν σαν ένας χουντικός θεός του σκότους να έχει κλέψει την πόλη μου.

Αλλά δεν το έκανε χουντικός θεός του σκότους· το έκαναν ένα τσούρμο από 300 βλαμμένους πειρατές που έχουν τα μυαλά τους παίξει από την πολλή κοροναμαστούρα.

Σε μια εφημερίδα διάβασα τυχαία να γράφει ένας φρενοβλαβής ότι κάποιος κουλός είπε πως πιθανώς να υπάρξει σύντομα γενική απαγόρευση μετακινήσεων αν ο κόσμος δεν δείξει πειθαρχία. Και σκέφτηκα: Πειθαρχία; Στο στρατό νομίζουν ότι είμαστε; Σε σχόλη μπάτσων; Πού; Επιπλέον, πόση περισσότερη πειθαρχία να δείξει ο κόσμος; Όλοι οι γαμημένοι δρόμοι είναι έρημοι, κι όλα τα μαγαζιά είναι κλειστά! Τι να κάνουν – να σκάψουν λαγούμι και να μπουν μέσα; Αδύνατον, είπα, να συμβεί τέτοιο πράγμα. Θα γίνει επανάσταση.

Μετά από δυο μέρες, συνέβη.

Ακόμα να κάνετε επανάσταση, ρε κοιμισμένοι;

Μέχρι και ο καιρός αυτές τις μέρες μοιάζει να συνωμοτεί για να κρατήσει τον κόσμο μέσα. Σαν χειμώνας είναι, Απρίλης μήνας! Πάω στοίχημα ότι ο Κούλης ο Κουλός κάλεσε τους μάγους του (όλοι οι καθωσπρέπει δικτάτορες έχουν κι έναν κύκλο μυστικιστών από πίσω – δες τον Χίλτερ, για παράδειγμα) και τους έβαλε να γαμήσουν τον καιρό για να μη διανοείται κανείς να ξεμυτίσει από την τρύπα του. Έτσι – πάρτε τα, πούστηδες, μείνετε όλοι χωμένοι!

Και τι έχει καταφέρει με τα μέτρα του; Έχει καταφέρει τίποτα;

Ας δούμε τι λένε τα σημερινά στατιστικά δεδομένα της κορονομαστούρας για την Ελλάδα. Φτάσαμε τα 1,643 θύματα, αν είναι να πιστέψεις αυτό το εκλεκτό site. Κι αν δεν κάνω λάθος, είχαμε ξεκινήσει από ~500 όταν έγινε γενικό κλείσιμο καταστημάτων και απαγόρευση μετακίνησης. Ύστερα από σχεδόν δύο βδομάδες με αυτή τη γελοία, παρανοϊκή καραντίνα, τα θύματα έχουν τριπλασιαστεί!

Όταν έγραψα σ’ένα προηγούμενο post «ας πούμε πως τα θύματα είναι 1.500», ήταν ακόμα λίγο πιο πάνω από 1.000 – πριν από 3-4 μέρες. Ήλπιζα πως ήμουν λιγάκι υπερβολικός και δεν θα έφταναν τα 1.500, ειδικά τόσο γρήγορα. Αλλά τα ξεπέρασαν.

Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Ότι τα Κουλά Μέτρα έχουν ΑΠΟΤΥΧΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣ. Δεν μπορούν να σταματήσουν τον κορονοϊό μ’αυτές τις μπούρδες, απλά περιορίζουν την ελευθερία του κόσμου και συνεχίζουν να καταπατούν το Σύνταγμα.

Τώρα, μπορεί κάποιος να πει ότι ίσως τα θύματα να ήταν ακόμα περισσότερα αν δεν είχαν παρθεί αυτά τα παρανοϊκά μέτρα. Αλλά αυτό ποτέ δεν θα το μάθουμε, έτσι; Είναι σαν τη γάτα του Schrödinger: όταν τελικά ανοίξεις το κουτί, είναι ή νεκρή ή ζωντανή· δεν μπορεί να είναι και τα δύο.

Εγώ λέω πως η γάτα ψόφησε από τον πολύ εγκλεισμό...

Και τώρα πλησιάζει 6 Απριλίου. Και θυμάστε τι υποτίθεται πως θα γίνει τότε... Θυμάστε; Υποτίθεται πως θα άρουν τα μέτρα για την απαγόρευση των μετακινήσεων, αν και ακόμα θ’αφήσουν τα μαγαζιά κλειστά. Αν... αλλάξουν γνώμη λόγω αύξησης των θυμάτων του COVID-19, το σίγουρο είναι ότι θα συνεχίζουν να χρησιμοποιούν μέτρα που δεν είχαν κανένα γαμημένο αποτέλεσμα εκτός απ’το να μας κάνουν όλους να αισθανόμαστε λιγότεροι ελεύθεροι μέσα στην ίδια μας την πατρίδα.

Αν έχουν έστω και λίγο φιλότιμο – ή απλά λογική – επάνω τους, πρέπει όχι μόνο να άρουν τα μέτρα για την απαγόρευση των μετακινήσεων αλλά και τα μέτρα για το κλείσιμο των καταστημάτων.

*

Ευτυχώ, διεθνώς, φαίνεται πως κάποιοι έχουν αρχίσει δειλά-δειλά να ξυπνάνε από την κορονομαστούρα. Παραθέτω τρία links: ένα, δύο, τρία. (Και όχι δεν είναι από αυτά που είχα βάλει πρόσφατα στις Επιλογές.)

STAY SANE

and

Viva la revolución!