Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
24 / 4 / 2026

Τις προάλλες έτυχε να διαβάσω αυτή την ιστορία με τον μαζικό δολοφόνο της Φλώριδας, ο οποίος ρωτούσε το ChatGPT πώς να κάνει τη δολοφονία· και σκέφτηκα να παίξω λίγο με την AI του Google, να δω τι απαντήσεις μπορεί να δώσει σε... σχετικά περίεργα ερωτήματα.

Έκανα αναζήτηση, λοιπόν, για «whats the fastest way to kill someone», και το Google μού έβγαλε links για διάφορα ιστοσελίδες κατά της αυτοκτονίας! Απάντηση από την AI δεν υπήρχε πάνω-πάνω. Πάτησα, οπότε, το «AI Mode», γιατί ήθελα να πάρω απαντήσεις από τεχνητή νοημοσύνη. Αλλά – πάλι – μου έβγαλε και από εκεί τα ίδια αποτελέσματα με οργανισμούς εναντίον της αυτοκτονίας! AI δεν μου απάντησε...

Μπα σε καλό σας, είπα εγώ ότι θέλω να αυτοκτονήσω;

Διευκρινίζω, λοιπόν, καλύτερα το ερώτημα· γράφω: whats the fastest way to kill someone other than yourself. Έτσι για να εξηγούμαστε σωστά, βρε αδελφέ, και να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις.

Ξανά, όμως, έλαβα ακριβώς τα ίδια αποτελέσματα!

ΟΚ... τι στο διάολο συμβαίνει εδώ τώρα; Έχει γίνει κάποιος επαναπρογραμματισμός της AI του Google για να μην απαντά σε πιθανώς επικίνδυνα πράγματα; Ή ήταν έτσι από την αρχή;

Κι αν ναι (σε οποιαδήποτε από τις δύο ερωτήσεις), αυτό πού μας οδηγεί; Στο να γίνουμε τελείως παρανοϊκοί, και κάθε ερώτηση να μας φαίνεται «ύποπτη»;

Δηλαδή, κάποιος που ρωτάει «whats the fastest way to kill someone», πρέπει να το ρωτάει για κακό – ή για πρακτικό – σκοπό; Εγώ μπορεί να είμαι συγγραφέας και να θέλω να το μάθω αυτό για να γράψω κάτι σε μια λογοτεχνική, φανταστική ιστορία· ή σε ένα σενάριο. Ή μπορεί να γράφω μια πραγματεία ή ένα δοκίμιο, και μια τέτοια πληροφορία να μου είναι χρήσιμη. Ή μπορεί να παίζω ένα rpg, και να θέλω να διαπιστώσω αν αυτό που παίζω είναι οριακά αληθοφανές. Ή μπορεί να κάνω αυτή την ερώτηση για να προστατευτώ, ώστε να μην με σκοτώσουν, επειδή βρίσκεται η ζωή μου σε κίνδυνο. Ή μπορεί απλά να είμαι περίεργος, βρε αδελφέ, και να θέλω να μάθω.

Είναι κακό;

Όταν παίρνουμε τέτοια μέτρα «ασφαλείας», δε νομίζω ότι οδηγούμαστε σε καλά μονοπάτια. Δεν είναι σωστό να προσπαθήσεις να αποκρύψεις την πληροφορία. Ναι, ακόμα κι αν κάποιος ζητά να μάθει πώς λειτουργεί ένα όπλο, πρέπει να μπορεί να το μάθει, ελεύθερα. Η γνώση δεν είναι πράξη. Επειδή ξέρεις κάτι, δεν πάει να πει ότι θα το χρησιμοποιήσεις κιόλας για βλαβερό σκοπό. Η πράξη είναι που πρέπει να αποτρέπεται, όχι η γνώση. Αλλιώς, οδηγούμαστε σε σκοταδισμό, όπου... καλύτερα να μην ξέρεις. Μόνο λίγοι πρέπει να ξέρουν. Είναι για το καλό σου. Αλήθεια.

 

 

Επίσης . . .

Η Πολιτική της Φανταστικής Λογοτεχνίας


Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη μονάρχες, ευγενείς, και αριστοκρατία. Το ίδιο (παραδόξως;) ισχύει και για την επιστημονική φαντασία (ή, μήπως, θα έπρεπε απλά να την πούμε φαντασία στο διάστημα;), όπως στο Dune του Herbert, ή, για ένα ακόμα πιο παλιό παράδειγμα, όπως στο Princess of Mars και τις συνέχειές του, του Burroughs. Σε όλα αυτά τα βιβλία έχουμε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και κάθε είδους τρελό ή ηρωικό αριστοκράτη.

Πολλοί έχουν – εύλογα, ίσως – αναρωτηθεί γιατί. Γιατί, βρε παιδιά, τόση αριστοκρατία στη φανταστική λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα;

Για το Dune, συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποιον να σχολιάζει ότι η κοινωνία του είναι «οπισθοδρομική». Και ίσως όντως να είναι... Δηλαδή, αναλογιστείτε: αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά ακόμα έχουν δούκες και βαρόνους; Δεν έχουν αντιληφτεί την έννοια της δημοκρατίας; Μαλάκες είναι;

Δε νομίζω, όμως, ότι όσοι σκέφτονται έτσι σκέφτονται σωστά ακριβώς. Η φανταστική λογοτεχνία (περιλαμβάνοντας και αυτή που είναι στο διάστημα, ή σε άλλους πλανήτες) δεν υποτίθεται ότι είναι για να σχολιάσει την κοινωνία, ή για να μεταδώσει κοινωνικές ή πολιτικές αξίες. Ανέκαθεν ο σκοπός της φανταστικής λογοτεχνίας ήταν να μας κάνει να βιώσουμε συναρπαστικές περιπέτειες σε μαγευτικούς κόσμους.

Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό με δημοκρατικό πολίτευμα, ρε άνθρωπε; Γιατί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουνίου (15/6)


HWdetails, πρόγραμμα που δείχνει τα χαρακτηριστικά του PC — Συνέντευξη με τον John Coulthart (τέχνη) — The Necromancers του Robert Hugh Benson (δωρεάν βιβλίο) — William Brodie, Robert Louis Stevenson, Dr. Jekyll and Mr. Hyde — Συμβουλές από τον Μεσαίωνα — Helmut Wenske (τέχνη ) — Τι σχήμα έχει πραγματικά η Γη; — Karl Edward Wagner (μέρος δεύτερο: πέρα από τον Kane) — Από ψυχεδελική εμπειρία σε μαθηματικό πρόβλημα — John Blanche (τέχνη, Warhammer) — Ένα ντοκιμαντέρ για την «επιδημία» των κατά συρροήν δολοφόνων στις ΗΠΑ (1950-1999) — Πολλά ακόμα ρέουν στο LinX...

 

Επιλογές Ιουνίου (10/6)


Michelle Avery Konczyk (τέχνη) & Έργα τέχνης με μάσκες & Book of the Three Dragons & Τα ζωόφυτα του Μεσαίωνα & Μυστηριακά δάση (φωτογραφίες) & Φανταστική λογοτεχνία το 1928-29 (όχι μία από τα ίδια) & Kane, του Karl Edward Wagner (acid gothic!) & Marilyn Monroe (σε φανταστικές και εξωτικές περιπέτειες!) & Οι «δουλέμποροι της τρίτης χιλιετίας» στον Ιταλικό Νότο («έκαψαν ζωντανούς εργάτες γιατί δεν είχαν χρήματα να πληρώσουν τα μεταφορικά τους») & το PDP-1 (ιστορικό κομπιούτερ από το 1959) & Πώς να Σκοτώνεις: Ένας Οδηγός για Αστικούς Δολοφόνους (1973-1984) & Σπίτια και χωριά που εμφανίζονται και εξαφανίζονται & Ένας σχολιασμός του είδους New Weird & Η κατάρρευση του φουτουρισμού & Ακόμα περισσότερο έρχονται στο LinX!