Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
5 / 11 / 2020

Τρομοκράτησαν τον κόσμο με τα μέσα μαζικής φλυαρίας. Έβαλαν τον κόσμο να φορά μάσκες σαν φρενοβλαβής μες στους δρόμους. Πήραν χίλια-δύο άλλα παράλογα μέτρα σε διάφορες περιοχές της χώρας, εξαιτίας των οποίων γάμησαν και τον τουρισμό και ένα σωρό μικροεπιτηδευματίες.

Και ο κορονοϊός πήρε χαμπάρι τίποτα;

Τίποτα.

Ύστερα από όλες αυτές τις «επιστημονικές» και τετραπέρατες μαλακίες, φτάσαμε, το λοιπόν, να ξεπεράσουμε τα 2.500 κρούσματα (ή έτσι μας λένε, τουλάχιστον).

Και τώρα τι έχουν βάλει κατά νου να κάνουν οι «επιστήμονες»; Είπαν – ξανά – να κλείσουν τα πάντα! Lockdown, στην καθομιλουμένη αργκό του κορονοϊού. Θυμόνταν εκείνη την τρομερή επιτυχία που είχε το προηγούμενο lockdown και είπαν, τα παλληκάρια, να το επαναλάβουν.

Σου λέει, την προηγούμενη φορά δεν τα είχαν γαμήσει όλα. (Γαμώτο.)

Τώρα αποφάσισαν πια να τα γαμήσουν ΟΛΑ.

Έρχονται και γιορτές, μην ξεχνάμε. Τα Χριστούγεννα είναι κοντά. Κάποιος πρέπει, κάπως, να μπουστάρει την οικονομία, και οι αγαθοί κυβερνώντες σκέφτηκαν να μας κάνουν αυτό το δώρο... Δεν αισθάνεστε ευγνωμοσύνη, βρε κουφάλες; Δεν αισθάνεστε ευγνωμοσύνη που σας σώζουν; Γαμώτο! Τι άνθρωποι είστε εσείς; Αχάριστοι! Ανάγωγοι! Αναρχικοί όλοι κι επαναστάτες σε τούτη τη χώρα! Δεν ακούτε τι σας λένε, βρε; Είδατε; Γι’αυτό φτάσαμε τα 2,5 χιλιάδες κρούσματα: επειδή δεν ακούτε. Να μάθετε να ακούτε άλλη φορά. Και να φοράτε τη μάσκα σας. Ασχέτως αν είναι της πλάκας και δεν προστατεύει από μολύνσεις στον αέρα. Εσείς να τη φοράτε. Και όλα θα πάνε καλά... όταν μπορείτε να ξαναβγείτε από τις κορονοτρύπες σας στον «μολυσμένο» αέρα της Ελλάδας.

*

Και μέσα σ’όλη αυτή την χαρωπή διάθεση, κανένας από τους «ειδικούς» και τους «επιστήμονες» του κώλου δεν σκέφτηκε ότι όλες οι επιδημίες εξαπλώνονται περισσότερο αυτή την εποχή του χρόνου (φθινόπωρο-χειμώνας). Είναι απλά εκείνο που, συνήθως, συμβαίνει. Γιατί με τον κορονοϊό να ίσχυε κάτι άλλο;

Εκτός αν ο κορονοϊός είναι κάτι άλλο και δεν θέλουν να μας το πουν τα μεγάλα έξωθεν αφεντικά.

Αν όμως ο κορονοϊός είναι όντως επιδημία, δεν πρόκειται να σταματήσει αν δεν ολοκληρώσει τον κύκλο του. Ό,τι και να κάνουν, αυτό θα συμβεί. Έτσι γίνεται πάντα με τις επιδημίες. Δεν είναι εύκολο να τις σταματήσεις με το ζόρι – ίσως, μάλιστα, να είναι αδύνατον. Το μίασμα θα βρει τρόπο να περάσει μέσα από τις χαραμάδες του τείχους σου, πάντα. Και, στο τέλος, θα βαρεθεί και θα φύγει.

Εν τω μεταξύ, αν έχεις αυτοκτονήσει από τον πανικό σου, αυτό είναι δικό σου πρόβλημα φυσικά.

Όσοι θέλουν να προστατεύονται περισσότερο (μάσκες, γάντια, κουκούλες, μπότες, γυαλιά, στολές αστροναύτη, κλείσιμο στο σπίτι, θάψιμο κάτω από το έδαφος, ή ό,τι άλλο θέλουν) θα έπρεπε να προστατεύονται. Οι άλλοι θα έπρεπε να κάνουν ό,τι νομίζουν, αφού έχουν ενημερωθεί σωστά για το τι συμβαίνει. Τα αποτελέσματα πάλι ίδια θα ήταν–

Ψέματα – καλύτερα θα ήταν.

Τώρα, ποιες θα είναι οι οικονομικές επιπτώσεις; Πόσοι άνθρωποι θα υποφέρουν, ή ακόμα και θα αυτοκτονήσουν, από αυτό; Θέλει, μήπως, να απαντήσει κανένας;

*

Αυτή η πλακατζήδικη εικόνα είχε κυκλοφορήσει στο Διαδίκτυο στο προηγούμενο lockdown. Την έχω κρατήσει και είπα να την αναρτήσω για να κλαψογελάσουμε:

 

 

Επίσης . . .

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Οκτωβρίου (21/10)


Sanjulián (τέχνη) & Rudolf Kalvach (παράξενες κάρτες – 1907) & Hannah Flowers (τέχνη) & Το σπίτι που εξαφανίστηκε & Michael Kaluta (τέχνη) & Οι εικονογράφοι του Poe & Η γηραιότερη χελώνα της γης (αθάνατη;) & 221 Camera Obscuras & Infinite Jungle (στον browser σας) & Robin F. Williams (τέχνη) & Rottweilin (τέχνη) & Στα ίχνη των Shonokin (του Manly Wade Wellman) & Κόμιξ με τον Elric (1970) & περισσότερα στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ παύλα


Σε ελληνικά κείμενα (λογοτεχνικά και μη) είναι αρκετά συχνό να συναντήσουμε το εξής συντακτικό φαινόμενο το οποίο θα δείξω με ένα απλό παράδειγμα γιατί έτσι είναι πολύ πιο εύκολο:

Οι καβαλάρηδες έρχονταν μέσα από το λιόγερμα, πάνω από τους λόφους –μια ντουζίνα φιγούρες σε ψηλά άλογα, γκρίζα και λευκά, με μανδύες να τινάζονται πίσω τους–, αλλά δεν είχαν προσέξει ότι στο κατόπι τους ήταν τέσσερις απειλητικές κατάμαυρες σκιές...

Αυτό το κείμενο μοιάζει καλό, γενικά· και είναι, ουσιαστικά. Αλλά προσέξτε πώς χρησιμοποιούνται οι παύλες. Σαν παρενθέσεις! Η πρώτη παύλα κολλάει επάνω στο μια και η δεύτερη (που κλείνει την παρένθεση) κολλάει επάνω στο τους· και μετά απ’αυτή τη δεύτερη παύλα έρχεται κι ένα κόμμα.

Εδώ το πρόβλημα είναι διπλό.

Πρόβλημα πρώτο: Γιατί οι παύλες να κολλάνε επάνω στις λέξεις σαν να είναι παρενθέσεις; Η παύλα δεν είναι παρένθεση· είναι τελείως διαφορετικό σημείο στίξης.

Πρόβλημα δεύτερο: Τι δουλειά έχει το κόμμα μετά την παύλα; Δεν έχει καμία δουλειά εκεί· η παύλα, κανονικά, το αντικαθιστά. Δεν είναι παρένθεση.

[Συνέχισε να διαβάζεις]