Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
5 / 11 / 2020

Τρομοκράτησαν τον κόσμο με τα μέσα μαζικής φλυαρίας. Έβαλαν τον κόσμο να φορά μάσκες σαν φρενοβλαβής μες στους δρόμους. Πήραν χίλια-δύο άλλα παράλογα μέτρα σε διάφορες περιοχές της χώρας, εξαιτίας των οποίων γάμησαν και τον τουρισμό και ένα σωρό μικροεπιτηδευματίες.

Και ο κορονοϊός πήρε χαμπάρι τίποτα;

Τίποτα.

Ύστερα από όλες αυτές τις «επιστημονικές» και τετραπέρατες μαλακίες, φτάσαμε, το λοιπόν, να ξεπεράσουμε τα 2.500 κρούσματα (ή έτσι μας λένε, τουλάχιστον).

Και τώρα τι έχουν βάλει κατά νου να κάνουν οι «επιστήμονες»; Είπαν – ξανά – να κλείσουν τα πάντα! Lockdown, στην καθομιλουμένη αργκό του κορονοϊού. Θυμόνταν εκείνη την τρομερή επιτυχία που είχε το προηγούμενο lockdown και είπαν, τα παλληκάρια, να το επαναλάβουν.

Σου λέει, την προηγούμενη φορά δεν τα είχαν γαμήσει όλα. (Γαμώτο.)

Τώρα αποφάσισαν πια να τα γαμήσουν ΟΛΑ.

Έρχονται και γιορτές, μην ξεχνάμε. Τα Χριστούγεννα είναι κοντά. Κάποιος πρέπει, κάπως, να μπουστάρει την οικονομία, και οι αγαθοί κυβερνώντες σκέφτηκαν να μας κάνουν αυτό το δώρο... Δεν αισθάνεστε ευγνωμοσύνη, βρε κουφάλες; Δεν αισθάνεστε ευγνωμοσύνη που σας σώζουν; Γαμώτο! Τι άνθρωποι είστε εσείς; Αχάριστοι! Ανάγωγοι! Αναρχικοί όλοι κι επαναστάτες σε τούτη τη χώρα! Δεν ακούτε τι σας λένε, βρε; Είδατε; Γι’αυτό φτάσαμε τα 2,5 χιλιάδες κρούσματα: επειδή δεν ακούτε. Να μάθετε να ακούτε άλλη φορά. Και να φοράτε τη μάσκα σας. Ασχέτως αν είναι της πλάκας και δεν προστατεύει από μολύνσεις στον αέρα. Εσείς να τη φοράτε. Και όλα θα πάνε καλά... όταν μπορείτε να ξαναβγείτε από τις κορονοτρύπες σας στον «μολυσμένο» αέρα της Ελλάδας.

*

Και μέσα σ’όλη αυτή την χαρωπή διάθεση, κανένας από τους «ειδικούς» και τους «επιστήμονες» του κώλου δεν σκέφτηκε ότι όλες οι επιδημίες εξαπλώνονται περισσότερο αυτή την εποχή του χρόνου (φθινόπωρο-χειμώνας). Είναι απλά εκείνο που, συνήθως, συμβαίνει. Γιατί με τον κορονοϊό να ίσχυε κάτι άλλο;

Εκτός αν ο κορονοϊός είναι κάτι άλλο και δεν θέλουν να μας το πουν τα μεγάλα έξωθεν αφεντικά.

Αν όμως ο κορονοϊός είναι όντως επιδημία, δεν πρόκειται να σταματήσει αν δεν ολοκληρώσει τον κύκλο του. Ό,τι και να κάνουν, αυτό θα συμβεί. Έτσι γίνεται πάντα με τις επιδημίες. Δεν είναι εύκολο να τις σταματήσεις με το ζόρι – ίσως, μάλιστα, να είναι αδύνατον. Το μίασμα θα βρει τρόπο να περάσει μέσα από τις χαραμάδες του τείχους σου, πάντα. Και, στο τέλος, θα βαρεθεί και θα φύγει.

Εν τω μεταξύ, αν έχεις αυτοκτονήσει από τον πανικό σου, αυτό είναι δικό σου πρόβλημα φυσικά.

Όσοι θέλουν να προστατεύονται περισσότερο (μάσκες, γάντια, κουκούλες, μπότες, γυαλιά, στολές αστροναύτη, κλείσιμο στο σπίτι, θάψιμο κάτω από το έδαφος, ή ό,τι άλλο θέλουν) θα έπρεπε να προστατεύονται. Οι άλλοι θα έπρεπε να κάνουν ό,τι νομίζουν, αφού έχουν ενημερωθεί σωστά για το τι συμβαίνει. Τα αποτελέσματα πάλι ίδια θα ήταν–

Ψέματα – καλύτερα θα ήταν.

Τώρα, ποιες θα είναι οι οικονομικές επιπτώσεις; Πόσοι άνθρωποι θα υποφέρουν, ή ακόμα και θα αυτοκτονήσουν, από αυτό; Θέλει, μήπως, να απαντήσει κανένας;

*

Αυτή η πλακατζήδικη εικόνα είχε κυκλοφορήσει στο Διαδίκτυο στο προηγούμενο lockdown. Την έχω κρατήσει και είπα να την αναρτήσω για να κλαψογελάσουμε:

 

 

Επίσης . . .

Το Σκοτάδι Γελά — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 2


Έχοντας πάρει την πόλη της Όσβελακ από τα χέρια των ανθρώπων της Σφετερίστριας, ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ, η Κόμισσα Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, και οι σύντροφοί τους βλέπουν ξεκάθαρα ότι ο πόλεμός τους για την ανάκτηση του Βασιλείου τώρα αρχίζει – ένας πόλεμος άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια τους την επιβίωση. Στρέφουν το βλέμμα τους προς τη Βορσίραθ, στις Κάτω Ακτές, και επιδιώκουν να επιστρατεύσουν συμμάχους προκειμένου να αντιμετωπίσουν την απειλή που αντιπροσωπεύει.

Ο Κάλνεντουρ ταξιδεύει με τον Έλκερθιν τον Θανατογέννητο για να συναντήσει ένα χαμένο παιδί του και για να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει μαχητές από τους παρανόμους του Βασιλείου... ένας από τους οποίους αποδεικνύεται παλιός γνωστός του Πρίγκιπα και του δίνει κάποιες απαντήσεις για το αινιγματικό παρελθόν του.

Η Λοτρίνθα ωλ Νάλδεκερ, μαζί με τον Ραμάλθιν αλ Ένερκαβ και τη Σιράλια’χοκ ωλ Κίριβεμ, οδηγείται στη γενέτειρά της από τον Αρχικαλεστή του Πεπρωμένου και τους ακόλουθούς του, όπου κίνδυνος καραδοκεί για εκείνη πίσω από κάθε σκιά. Ο πραγματικός κίνδυνος, όμως, που πρέπει να φοβάται δεν είναι αυτός που νομίζει...

Και η Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, η Κόμισσα των Σκιών, ερευνά το παρελθόν της Κομητείας της προκειμένου να ανακαλύψει τα μυστικά των Σκοτεινών Ακόλουθων: και καταλήγει σε μέρη που δεν φανταζόταν ότι μπορεί να υπήρχαν.

Ενώ ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ και οι σύμμαχοί του παλεύουν για την απελευθέρωση του Βασιλείου από τα δεσμά της Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, πίσω από τον αγώνα τους μια δύναμη που έχει τραφεί από το μίσος και την απόγνωση απλώνεται σαν μόλυνση που αποσκοπεί να τους καταστρέψει όλους...

Κατεβάστε το

 

Επιλογές Αυγούστου (18/8)


Barry Windsor-Smith και Robert E. Howard & Xerox Hell (αλλοιώστε εικόνες) & Η εκστατική αλήθεια της τέχνης & Chaoclypse & Mâr-Nâmeh, το Βιβλίο των Οιωνών από τα Φίδια & Γεωλογικός χάρτης του φεγγαριού σαν σουρεαλιστικό όνειρο & Morgan Sorensen & Ένα αστεροσκοπείο μέσα στην έρημο & RIP John Crowley & The Greenwood Faun της Nina Antonia & Αντισταθείτε στους τεχνοκράτες και στους «ειδικούς» & πολλά ακόμα έρχονται στο LinX – σύντομα

 

Βιβλιοκριτική: The Dandelion Dynasty: The Grace of Kings· The Wall of Storms· The Veiled Throne· Speaking Bones, του Ken Liu


Αυτή η σειρά (τετραλογία) μού έκανε αίσθηση από διάφορες απόψεις, γι’αυτό κιόλας αποφάσισα να γράψω βιβλιοκριτική. Έπιασα το πρώτο βιβλίο της, The Grace of Kings, σχεδόν τυχαία, και αμέσως κόλλησα. Συνήθως, όταν διαβάζω σειρές φαντασίας, το πρώτο βιβλίο δεν μου αρέσει και τόσο, αλλά, καθώς προχωράω στα επόμενα, η σειρά μού αρέσει ολοένα και περισσότερο. Εδώ – δυστυχώς – συνέβη το ακριβώς αντίθετο...

Το πρώτο βιβλίο με εντυπωσίασε. Σκέφτηκα: Επιτέλους, ένας σύγχρονος συγγραφέας φαντασίας που μου αρέσει! Διότι, τελευταία, δεν βρίσκω και πολλούς σύγχρονους συγγραφείς που να μου αρέσουν. Το Grace of Kings δεν ακολουθεί την κλισέ πλέον, και εμπορική, χρήση της οπτικής γωνίας τρίτου προσώπου που προσκολλιέται κάθε φορά σε έναν χαρακτήρα (όπως, πχ, γίνεται στο A Song of Ice and Fire). Εδώ η οπτική γωνία τρίτου προσώπου είναι πολύ πιο ανοιχτή· μπορεί να γράφει για οτιδήποτε: από τις σκέψεις τριών χαρακτήρων συγχρόνως, μέχρι το τι συμβαίνει σε μια ολόκληρη πόλη. Μια πολύ ευχάριστη αλλαγή στη βαρεμάρα του ύφους που έχει καταντήσει η διεθνής φανταστική λογοτεχνία. Δεν ξέρω αν έχουν αρχίσει να αλλάζουν νοοτροπία (τώρα που η αγορά του βιβλίου χάνει λεφτά διεθνώς) ή αν απλώς ο συγγραφέας είχε κανένα πολύ γερό βύσμα και το πέρασε αυτό σε μεγάλο εκδότη. Και δεν έχει σημασία.

Αυτό δεν είναι το μόνο καλό στο Grace of Kings, φυσικά. Οι χαρακτήρες είναι έξυπνοι και δραστήριοι, ο διάλογος αρκετά έξυπνος και ρεαλιστικός. Η πλοκή ποτέ δεν παύει να κινείται: συνεχώς γίνονται γεγονότα και γεγονότα και γεγονότα. Περιπέτειες μέσα σε περιπέτειες, ατελείωτες. Η ιστορία ξεκινά με μια «κακιά» αυτοκρατορία και διάφορους επαναστάτες εναντίον της αποδώ κι αποκεί· μοιάζει κλισέ, αλλά δεν είναι, έτσι όπως εξελίσσεται. Και ακόμα και οι «κακοί» χαρακτήρες είναι ενδιαφέροντες: κάποιοι τρομαχτικοί, κάποιοι με τη δική τους φιλοσοφία. Ενώ οι «καλοί» είναι ή έξυπνοι ή γενναίοι – μια πολύ ωραία ανάμειξη νοοτροπιών.

[Συνέχισε να διαβάζεις]