Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
15 / 5 / 2023

Πλησιάζει η μέρα των εκλογών και, ειλικρινά, ακόμα δεν ξέρω τι διάολο θα ψηφίσω (όπως, νομίζω, και πολύς άλλος κόσμος). Αισθάνομαι ότι όλοι μάς έχουν απογοητεύσει οικτρά – ειδικά τα δύο μεγάλα κόμματα. Πριν από αυτούς εδώ τους ΝεοΔουλευτές, είχαμε τους τΣυριζαίους από τους οποίους, αρχικά, άλλα περιμέναμε και, τελικά, άλλα λάβαμε. Έκαναν την κατάσταση χάλια, κόσμος έχασε τις συντάξεις του και άλλα τέτοια ωραία – και ίσως όλα αυτά να προέκυψαν από τραγικά λάθη, ή ίσως να οφείλονταν στην τραγικότητα της κατάστασης που κανείς δεν μπορούσε να αντιστρέψει – δεν ξέρω, και δεν σκοπεύω να κάνω υποθέσεις.

Μετά, ήρθαν οι ΝεοΔουλευτές και, όχι μόνο δεν έφτιαξαν αυτά που οι άλλοι είχαν χαλάσει, αλλά απλά τα έκαναν όλα χειρότερα! Η κυβέρνηση της υγειονομικής χούντας, η κυβέρνησης της διάλυσης, η κυβέρνηση των προστίμων, η κυβέρνηση του πολέμου, η κυβέρνηση της ακρίβειας, που τελευταία προσπάθησε να αυξήσει λιγάκι τις συντάξεις μήπως πάρει τίποτα ψήφους από τους παππούδες. (Αίσχος.) Εμένα το ΕΦΚΑ μού το αύξησε (ενώ οι τΣυριζαίοι το είχαν μειώσει) και μια φορά που άργησα να το πληρώσω δυο μέρες έφαγα πρόστιμο 2-3 ευρώ! Αν είναι δυνατόν να τρως πρόστιμο επειδή άργησες δυο μέρες να πληρώσει για την ασφάλεια. Η τιμωρία του οποιουδήποτε αν δεν πληρώνει ασφάλεια είναι ότι δεν θα έχει ασφάλεια. Η ασφάλεια είναι κάτι που ανήκει στον λαό. Ποιος θα μπορούσε να σκεφτεί να βάλει πρόστιμο εκεί;

Ε, μόνο αυτοί οι ανώμαλοι – η κυβέρνηση των προστίμων και της υγειονομικής χούντας.

Οι οποίοι τώρα έχουν γεμίσει τους δρόμους με αφίσες που λένε ότι θα μας οδηγήσουν μπροΣτά... Πού μπροΣτά, ρε; Σ’ένα χαντάκι μπροΣτά; Κι έχει το θράσος ο τύπος να βάζει και την υπογραφή του από κάτω, μην τη χάσουμε, και να γράφει Κυριάκος Μητσοτάκης. Ε, δεν ξέρετε πόσες φορές, όταν περνάω αποκεί δίπλα, έχω δελεαστεί να βγάλω μαύρο μαρκαδόρο και κάτω από το Κυριάκος Μητσοτάκης να γράψω ΓΑΜΙΕΤΑΙ...

Πραγματικά, δεν ξέρω τι να ψηφίσω, αλλά ΕΝΑ πράγμα ξέρω: αυτή η κυβέρνηΣη δεν πρέπει να ξαναβγεί την επόμενη τετραετία. Αν ξαναβγεί οφείλουμε να αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε αν ο λαός της χώρας μας έχει τελικά σώας τας φρένας στην πλειοψηφία του.

Σ’έναν γνωστό μου είχα πει το εξής (και γελούσε): Η κατάσταση είναι σαν να ήταν από πάνω σου, επί τέσσερα χρόνια, κάποιος και να σε κοπανούσε μ’ένα ραβδί στην πλάτη, και μετά σταματά λίγο και σε ρωτά αν θες να συνεχίσει να σε κοπανά στην πλάτη και για τα επόμενα τέσσερα χρόνια...

Ε, αυτό είναι μαζοχισμός!

Το πρόβλημα είναι ότι γενικά δεν ξέρεις τι να ψηφίσεις, έτσι όπως είναι τα πράγματα, και δεν θα ήθελα να προτείνω τίποτα, γιατί δεν έχω και κανέναν ιδιαίτερο λόγο να προτείνω κάτι. (Όπως ξέρετε, όσοι τακτικά με διαβάζετε εδώ, είμαι αριστερόφρων δεξιός και ολίγον αναρχικός – κάνοντας παράφραση του «βασιλόφρων δημοκράτης και ολίγον κουκουές».)

Όμως οι ΝεοΔουλευτές δεν πρέπει να ξαναβγούν· αυτό είναι το μόνο που πιστεύω. Δεν είναι δυνατόν να τρώμε τέτοια κοροϊδία και καταπίεση επί τέσσερα χρόνια από κάποιους και μετά να τους δίνουμε εντολή να μας διοικήσουν ξανά!

Αλλά εδώ τώρα υπάρχει ένας κίνδυνος...

Αν ο κόσμος έχει όντως ξυπνήσει – και θέλω να πιστεύω πως στην πλειονότητά του έχει ξυπνήσει – υπάρχει ένας κίνδυνος:

Αν ψηφίσουν πολλά και διάφορα μικρά κόμματα, τότε μπορεί πάλι κάποιο από τα δύο μεγάλα κόμματα (ίσως και η ΝΔ) να διοικήσει. Εκτός αν η διάσπαση είναι τόσο μεγάλη που να μη μπορεί να σχηματιστεί καθόλου κυβέρνηση και, άρα, αποκεί και πέρα βλέπουμε τι γίνεται...

Αν οι δυσαρεστημένοι διασπαστούν, ίσως πάλι να έχουμε τα ίδια. Αλλά θα μπορούσαν να ενωθούν όλοι σ'ένα μικρό κόμμα; Μάλλον όχι – γιατί υπάρχει πολύ «διαίρει και βασίλευε» (ίσως εσκεμμένα). Οπότε, η άλλη λύση είναι, αντί να διασπαστούν, να πάνε οι περισσότεροι να ψηφίσουν Σύριζα για έναν και μόνο λόγο: ότι είναι ο πιο ισχυρός αντίπαλος της ΝΔ και μπορεί όντως να τη νικήσει αν οι δυσαρεστημένοι τον ενισχύσουν.

Αλλά μετά θα έχουμε Σύριζα για κυβέρνηση... που κι αυτό δεν ξέρω αν θα ήταν καλό, γιατί, όπως έχει αποδείξει, σε πολλά την ίδια πολιτική ακολουθεί, και κυρίως εντολοδόχοι εξωτερικών δυνάμεων φαίνονται να είναι και οι δύο. Όμως, παρά να έχεις πάλι ΝεοΔουλευτές....

Όπως καταλαβαίνετε, δεν καταλήγω σε κανένα συμπέρασμα. Εδώ, ή πρέπει να έχεις μια τεράστια διάσπαση ώστε να μη μπορούν να σχηματίσουν κυβέρνηση και, ίσως, μέσα από το χάος να γεννηθεί κάτι καινούργιο· ή πρέπει να ενισχύσεις τον τΣύριζα για να πετάξει έξω τους προηγούμενους που είναι σαν αρρώστια αυτή τη στιγμή.

Όπως και νάχει, ψηφίστε κάτι. Γιατί, αν δεν ψηφίσετε τίποτα, αυτό συμφέρει τους ισχυρότερους ή εκείνους που μπορεί να προσπαθήσουν να νοθεύσουν το αποτέλεσμα... το οποίο μη θεωρείτε ότι είναι τόσο απίθανο να συμβεί, εν μέρει τουλάχιστον.

 

 

Επίσης . . .

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Οκτωβρίου (21/10)


Sanjulián (τέχνη) & Rudolf Kalvach (παράξενες κάρτες – 1907) & Hannah Flowers (τέχνη) & Το σπίτι που εξαφανίστηκε & Michael Kaluta (τέχνη) & Οι εικονογράφοι του Poe & Η γηραιότερη χελώνα της γης (αθάνατη;) & 221 Camera Obscuras & Infinite Jungle (στον browser σας) & Robin F. Williams (τέχνη) & Rottweilin (τέχνη) & Στα ίχνη των Shonokin (του Manly Wade Wellman) & Κόμιξ με τον Elric (1970) & περισσότερα στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ παύλα


Σε ελληνικά κείμενα (λογοτεχνικά και μη) είναι αρκετά συχνό να συναντήσουμε το εξής συντακτικό φαινόμενο το οποίο θα δείξω με ένα απλό παράδειγμα γιατί έτσι είναι πολύ πιο εύκολο:

Οι καβαλάρηδες έρχονταν μέσα από το λιόγερμα, πάνω από τους λόφους –μια ντουζίνα φιγούρες σε ψηλά άλογα, γκρίζα και λευκά, με μανδύες να τινάζονται πίσω τους–, αλλά δεν είχαν προσέξει ότι στο κατόπι τους ήταν τέσσερις απειλητικές κατάμαυρες σκιές...

Αυτό το κείμενο μοιάζει καλό, γενικά· και είναι, ουσιαστικά. Αλλά προσέξτε πώς χρησιμοποιούνται οι παύλες. Σαν παρενθέσεις! Η πρώτη παύλα κολλάει επάνω στο μια και η δεύτερη (που κλείνει την παρένθεση) κολλάει επάνω στο τους· και μετά απ’αυτή τη δεύτερη παύλα έρχεται κι ένα κόμμα.

Εδώ το πρόβλημα είναι διπλό.

Πρόβλημα πρώτο: Γιατί οι παύλες να κολλάνε επάνω στις λέξεις σαν να είναι παρενθέσεις; Η παύλα δεν είναι παρένθεση· είναι τελείως διαφορετικό σημείο στίξης.

Πρόβλημα δεύτερο: Τι δουλειά έχει το κόμμα μετά την παύλα; Δεν έχει καμία δουλειά εκεί· η παύλα, κανονικά, το αντικαθιστά. Δεν είναι παρένθεση.

[Συνέχισε να διαβάζεις]