Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
15 / 5 / 2023

Πλησιάζει η μέρα των εκλογών και, ειλικρινά, ακόμα δεν ξέρω τι διάολο θα ψηφίσω (όπως, νομίζω, και πολύς άλλος κόσμος). Αισθάνομαι ότι όλοι μάς έχουν απογοητεύσει οικτρά – ειδικά τα δύο μεγάλα κόμματα. Πριν από αυτούς εδώ τους ΝεοΔουλευτές, είχαμε τους τΣυριζαίους από τους οποίους, αρχικά, άλλα περιμέναμε και, τελικά, άλλα λάβαμε. Έκαναν την κατάσταση χάλια, κόσμος έχασε τις συντάξεις του και άλλα τέτοια ωραία – και ίσως όλα αυτά να προέκυψαν από τραγικά λάθη, ή ίσως να οφείλονταν στην τραγικότητα της κατάστασης που κανείς δεν μπορούσε να αντιστρέψει – δεν ξέρω, και δεν σκοπεύω να κάνω υποθέσεις.

Μετά, ήρθαν οι ΝεοΔουλευτές και, όχι μόνο δεν έφτιαξαν αυτά που οι άλλοι είχαν χαλάσει, αλλά απλά τα έκαναν όλα χειρότερα! Η κυβέρνηση της υγειονομικής χούντας, η κυβέρνησης της διάλυσης, η κυβέρνηση των προστίμων, η κυβέρνηση του πολέμου, η κυβέρνηση της ακρίβειας, που τελευταία προσπάθησε να αυξήσει λιγάκι τις συντάξεις μήπως πάρει τίποτα ψήφους από τους παππούδες. (Αίσχος.) Εμένα το ΕΦΚΑ μού το αύξησε (ενώ οι τΣυριζαίοι το είχαν μειώσει) και μια φορά που άργησα να το πληρώσω δυο μέρες έφαγα πρόστιμο 2-3 ευρώ! Αν είναι δυνατόν να τρως πρόστιμο επειδή άργησες δυο μέρες να πληρώσει για την ασφάλεια. Η τιμωρία του οποιουδήποτε αν δεν πληρώνει ασφάλεια είναι ότι δεν θα έχει ασφάλεια. Η ασφάλεια είναι κάτι που ανήκει στον λαό. Ποιος θα μπορούσε να σκεφτεί να βάλει πρόστιμο εκεί;

Ε, μόνο αυτοί οι ανώμαλοι – η κυβέρνηση των προστίμων και της υγειονομικής χούντας.

Οι οποίοι τώρα έχουν γεμίσει τους δρόμους με αφίσες που λένε ότι θα μας οδηγήσουν μπροΣτά... Πού μπροΣτά, ρε; Σ’ένα χαντάκι μπροΣτά; Κι έχει το θράσος ο τύπος να βάζει και την υπογραφή του από κάτω, μην τη χάσουμε, και να γράφει Κυριάκος Μητσοτάκης. Ε, δεν ξέρετε πόσες φορές, όταν περνάω αποκεί δίπλα, έχω δελεαστεί να βγάλω μαύρο μαρκαδόρο και κάτω από το Κυριάκος Μητσοτάκης να γράψω ΓΑΜΙΕΤΑΙ...

Πραγματικά, δεν ξέρω τι να ψηφίσω, αλλά ΕΝΑ πράγμα ξέρω: αυτή η κυβέρνηΣη δεν πρέπει να ξαναβγεί την επόμενη τετραετία. Αν ξαναβγεί οφείλουμε να αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε αν ο λαός της χώρας μας έχει τελικά σώας τας φρένας στην πλειοψηφία του.

Σ’έναν γνωστό μου είχα πει το εξής (και γελούσε): Η κατάσταση είναι σαν να ήταν από πάνω σου, επί τέσσερα χρόνια, κάποιος και να σε κοπανούσε μ’ένα ραβδί στην πλάτη, και μετά σταματά λίγο και σε ρωτά αν θες να συνεχίσει να σε κοπανά στην πλάτη και για τα επόμενα τέσσερα χρόνια...

Ε, αυτό είναι μαζοχισμός!

Το πρόβλημα είναι ότι γενικά δεν ξέρεις τι να ψηφίσεις, έτσι όπως είναι τα πράγματα, και δεν θα ήθελα να προτείνω τίποτα, γιατί δεν έχω και κανέναν ιδιαίτερο λόγο να προτείνω κάτι. (Όπως ξέρετε, όσοι τακτικά με διαβάζετε εδώ, είμαι αριστερόφρων δεξιός και ολίγον αναρχικός – κάνοντας παράφραση του «βασιλόφρων δημοκράτης και ολίγον κουκουές».)

Όμως οι ΝεοΔουλευτές δεν πρέπει να ξαναβγούν· αυτό είναι το μόνο που πιστεύω. Δεν είναι δυνατόν να τρώμε τέτοια κοροϊδία και καταπίεση επί τέσσερα χρόνια από κάποιους και μετά να τους δίνουμε εντολή να μας διοικήσουν ξανά!

Αλλά εδώ τώρα υπάρχει ένας κίνδυνος...

Αν ο κόσμος έχει όντως ξυπνήσει – και θέλω να πιστεύω πως στην πλειονότητά του έχει ξυπνήσει – υπάρχει ένας κίνδυνος:

Αν ψηφίσουν πολλά και διάφορα μικρά κόμματα, τότε μπορεί πάλι κάποιο από τα δύο μεγάλα κόμματα (ίσως και η ΝΔ) να διοικήσει. Εκτός αν η διάσπαση είναι τόσο μεγάλη που να μη μπορεί να σχηματιστεί καθόλου κυβέρνηση και, άρα, αποκεί και πέρα βλέπουμε τι γίνεται...

Αν οι δυσαρεστημένοι διασπαστούν, ίσως πάλι να έχουμε τα ίδια. Αλλά θα μπορούσαν να ενωθούν όλοι σ'ένα μικρό κόμμα; Μάλλον όχι – γιατί υπάρχει πολύ «διαίρει και βασίλευε» (ίσως εσκεμμένα). Οπότε, η άλλη λύση είναι, αντί να διασπαστούν, να πάνε οι περισσότεροι να ψηφίσουν Σύριζα για έναν και μόνο λόγο: ότι είναι ο πιο ισχυρός αντίπαλος της ΝΔ και μπορεί όντως να τη νικήσει αν οι δυσαρεστημένοι τον ενισχύσουν.

Αλλά μετά θα έχουμε Σύριζα για κυβέρνηση... που κι αυτό δεν ξέρω αν θα ήταν καλό, γιατί, όπως έχει αποδείξει, σε πολλά την ίδια πολιτική ακολουθεί, και κυρίως εντολοδόχοι εξωτερικών δυνάμεων φαίνονται να είναι και οι δύο. Όμως, παρά να έχεις πάλι ΝεοΔουλευτές....

Όπως καταλαβαίνετε, δεν καταλήγω σε κανένα συμπέρασμα. Εδώ, ή πρέπει να έχεις μια τεράστια διάσπαση ώστε να μη μπορούν να σχηματίσουν κυβέρνηση και, ίσως, μέσα από το χάος να γεννηθεί κάτι καινούργιο· ή πρέπει να ενισχύσεις τον τΣύριζα για να πετάξει έξω τους προηγούμενους που είναι σαν αρρώστια αυτή τη στιγμή.

Όπως και νάχει, ψηφίστε κάτι. Γιατί, αν δεν ψηφίσετε τίποτα, αυτό συμφέρει τους ισχυρότερους ή εκείνους που μπορεί να προσπαθήσουν να νοθεύσουν το αποτέλεσμα... το οποίο μη θεωρείτε ότι είναι τόσο απίθανο να συμβεί, εν μέρει τουλάχιστον.

 

 

Επίσης . . .

Γιατί Δεν μας Αρέσει η Παράδοσή μας;


Οι συγγραφείς φανταστικής λογοτεχνίας, στην Ελλάδα, έχουν αρκετές φορές κατηγορηθεί από διάφορους ότι δεν τους αρέσει η ελληνική παράδοση, ότι δεν τη χρησιμοποιούν μέσα στις ιστορίες τους αλλά χρησιμοποιούν την «ξένη» παράδοση.

Ή, μάλλον, αυτό είναι αρκετά γενικό· δεν ισχύει για όλους τους συγγραφείς φαντασίας στην Ελλάδα. Υπάρχουν και ορισμένοι που, φανατικά μάλιστα, γράφουν ιστορίες με έντονη βάση στην ελληνική παράδοση. Αλλά το κάνουν μόνο ορισμένοι, και καλό είναι αφού τους αρέσει. Όμως δεν το κάνουν όλοι, και όσοι δεν το κάνουν έχουν συχνά μπει στο στόχαστρο. Έχουν ακουστεί διάφορα άσχημα λόγια, ότι δεν είναι «αρκετά ελληνικά» αυτά που γράφουν, ότι «δεν τους αρέσει η Ελλάδα», ότι «είναι ξενόφερτη η θεματολογία τους», και παρόμοια μαργαριτάρια.

Κάποιοι φαίνεται να νομίζουν ότι, αν είσαι Έλληνας, πρέπει συνέχεια να γράφεις για τον Δία και τον Ηρακλή, για την Ελληνική Επανάσταση, ή για την καταστροφή της Σμύρνης· για τη Χούντα, για τον Εμφύλιο, ή για την Αντίσταση. Οτιδήποτε άλλο απαγορεύεται! Αν είσαι Έλληνας. Αν είσαι ξένος, εντάξει, όλα καλά· γράψε ό,τι γουστάρεις, βρε αδελφέ. Αλλά, αν είσαι Έλληνας, πρέπει να έχεις περιορισμένη θεματολογία. Για κάποιο μυστηριώδη λόγο.

Αυτό, βέβαια, πάει κόντρα στη νοοτροπία της φανταστικής λογοτεχνίας που – όπως το βλέπω εγώ, τουλάχιστον – είναι να εξερευνάς συνεχώς καινούργια πράγματα και καινούργιες ιδέες.

Εννοείται πως είναι προκατειλημμένο και κακόηθες να κατηγορεί κανείς τους συγγραφείς φαντασίας ότι αυτά που γράφουν «δεν είναι αρκετά ελληνικά», όμως κανείς δεν φαίνεται να αναρωτιέται γιατί αυτοί οι συγγραφείς δεν χρησιμοποιούν την ελληνική παράδοση στη λογοτεχνία τους.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουλίου (21/7)


αμφιλεγόμενα κινούμενα σχέδια, και The New Northland (του Louis Pope Gratacap – 1915), και Jasmine Becket-Griffith & David Van Gough (παραμυθένια, νεκροσουρεαλιστική τέχνη), και ελληνικοί μύθοι σε ταινίες, και The Cube (του Jim Henson – 1969), και η λεηλασία της επιστημονικής φαντασίας (από τους σύγχρονους τεχνολογικούς γίγαντες), και The Cosmic Dope (φιλμ ΕΦ μικρού μήκους), και Δαιμονικά, Χίμαιρες, & το Γκροτέσκο στη Γαλλική Γοτθική Γλυπτική, και το Ατελιέ Heinrichs & Bachmann (εξώφυλλα για βιβλία φαντασίας: ’60–’80), και Clifford D. Simak (μυθιστορήματα ηρωικής φαντασίας), και Bob Peak (τέχνη από την ταινία Excalibur), και Sweets to the Sweet (ο Robert Bloch στην οθόνη), και Richard Powers (ψυχεδελικοσουρεαλιστική τέχνη εξώφυλλων φαντασίας), και: ακόμα περισσότερα στο LinX...

 

Η Πολιτική της Φανταστικής Λογοτεχνίας


Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη μονάρχες, ευγενείς, και αριστοκρατία. Το ίδιο (παραδόξως;) ισχύει και για την επιστημονική φαντασία (ή, μήπως, θα έπρεπε απλά να την πούμε φαντασία στο διάστημα;), όπως στο Dune του Herbert, ή, για ένα ακόμα πιο παλιό παράδειγμα, όπως στο Princess of Mars και τις συνέχειές του, του Burroughs. Σε όλα αυτά τα βιβλία έχουμε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και κάθε είδους τρελό ή ηρωικό αριστοκράτη.

Πολλοί έχουν – εύλογα, ίσως – αναρωτηθεί γιατί. Γιατί, βρε παιδιά, τόση αριστοκρατία στη φανταστική λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα;

Για το Dune, συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποιον να σχολιάζει ότι η κοινωνία του είναι «οπισθοδρομική». Και ίσως όντως να είναι... Δηλαδή, αναλογιστείτε: αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά ακόμα έχουν δούκες και βαρόνους; Δεν έχουν αντιληφτεί την έννοια της δημοκρατίας; Μαλάκες είναι;

Δε νομίζω, όμως, ότι όσοι σκέφτονται έτσι σκέφτονται σωστά ακριβώς. Η φανταστική λογοτεχνία (περιλαμβάνοντας και αυτή που είναι στο διάστημα, ή σε άλλους πλανήτες) δεν υποτίθεται ότι είναι για να σχολιάσει την κοινωνία, ή για να μεταδώσει κοινωνικές ή πολιτικές αξίες. Ανέκαθεν ο σκοπός της φανταστικής λογοτεχνίας ήταν να μας κάνει να βιώσουμε συναρπαστικές περιπέτειες σε μαγευτικούς κόσμους.

Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό με δημοκρατικό πολίτευμα, ρε άνθρωπε; Γιατί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]