Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
12 / 2 / 2023

Έμαθα ότι το Amber του Zelazny σχεδιάζεται σύντομα να γίνει τηλεοπτική σειρά. Αυτά είναι αρκετά σημαντικά νέα για εμένα, καθώς το Amber είναι μία από τις πιο αγαπημένες μου ιστορίες φαντασίας. Ίσως, μάλιστα, να είναι η πιο αγαπημένη μου ιστορία γενικά. Πρόσφατα την είχα ξαναδιαβάσει και σκέφτομαι να την ξαναδιαβάσω και στο μέλλον – πιθανώς παραπάνω από μία φορά. Μου φαίνεται ότι κάθε φορά που τη διαβάζω γίνεται καλύτερη. Και μερικές φορές, όταν διαβάζω άλλα βιβλία που με κάνουν να βαριέμαι, πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται: Τι κάθεσαι και διαβάζεις αυτές τις μαλακίες; Δεν πιάνουμε να διαβάσουμε το Amber ξανά;

Ναι, τόσο πολύ μού αρέσει το Amber.

Και ένα έχω να πω για τη σειρά που ετοιμάζουν: ή θα είναι καταπληκτική – από εκείνα τα μνημειώδη πράγματα – ή θα είναι μάπα τελείως. Μέση δεν υπάρχει εδώ.

Ελπίζω να το κάνουν κάτι σαν το Dark Crystal που ήταν καταπληκτική σειρά (αν και, δυστυχώς, δεν έχουν προχωρήσει ακόμα σε επόμενη σεζόν).

Τελευταία, βλέπω το Willow, την καινούργια σειρά που είναι συνέχεια της κλασικής ταινίας, και δεν είναι άσχημη. Περισσότερα, όμως, γι’αυτήν σε επόμενο post.

Τώρα περιμένω το Amber, και αναρωτιέμαι ποιος θα παίξει τον Corwyn και τους άλλους χαρακτήρες, και πώς θα παρουσιάζει τις σκιές και όλα τα άλλα φανταστικά στοιχεία. Είπαμε: ή θα είναι μνημειώδες, θεϊκό, ή θα είναι μάπα και θα με τσαντίσουν (όπως και με το Game of Thrones.)

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Ιουνίου (15/6)


HWdetails, πρόγραμμα που δείχνει τα χαρακτηριστικά του PC — Συνέντευξη με τον John Coulthart (τέχνη) — The Necromancers του Robert Hugh Benson (δωρεάν βιβλίο) — William Brodie, Robert Louis Stevenson, Dr. Jekyll and Mr. Hyde — Συμβουλές από τον Μεσαίωνα — Helmut Wenske (τέχνη ) — Τι σχήμα έχει πραγματικά η Γη; — Karl Edward Wagner (μέρος δεύτερο: πέρα από τον Kane) — Από ψυχεδελική εμπειρία σε μαθηματικό πρόβλημα — John Blanche (τέχνη, Warhammer) — Ένα ντοκιμαντέρ για την «επιδημία» των κατά συρροήν δολοφόνων στις ΗΠΑ (1950-1999) — Πολλά ακόμα ρέουν στο LinX...

 

Επιλογές Ιουνίου (10/6)


Michelle Avery Konczyk (τέχνη) & Έργα τέχνης με μάσκες & Book of the Three Dragons & Τα ζωόφυτα του Μεσαίωνα & Μυστηριακά δάση (φωτογραφίες) & Φανταστική λογοτεχνία το 1928-29 (όχι μία από τα ίδια) & Kane, του Karl Edward Wagner (acid gothic!) & Marilyn Monroe (σε φανταστικές και εξωτικές περιπέτειες!) & Οι «δουλέμποροι της τρίτης χιλιετίας» στον Ιταλικό Νότο («έκαψαν ζωντανούς εργάτες γιατί δεν είχαν χρήματα να πληρώσουν τα μεταφορικά τους») & το PDP-1 (ιστορικό κομπιούτερ από το 1959) & Πώς να Σκοτώνεις: Ένας Οδηγός για Αστικούς Δολοφόνους (1973-1984) & Σπίτια και χωριά που εμφανίζονται και εξαφανίζονται & Ένας σχολιασμός του είδους New Weird & Η κατάρρευση του φουτουρισμού & Ακόμα περισσότερο έρχονται στο LinX!

 

Τι Είναι, Τελικά, Φανταστική Λογοτεχνία;


Νοείται φανταστική λογοτεχνία χωρίς το υπερβατικό στοιχείο;

Τι είναι εκείνο που κάνει τη φανταστική λογοτεχνία φανταστική; Έχετε ποτέ αναρωτηθεί; Είναι απλώς το να είναι μια αφήγηση ευφάνταστη; Είναι το να περιλαμβάνει υπερφυσικά στοιχεία; Είναι το να διαδραματίζεται σε άλλους κόσμους (και μόνο αυτό, ίσως); Είναι το να έχει ορκ και ξωτικά; Είναι το να έχει μάγους και δράκους; Είναι το να έχει ανθρώπους με εξωφρενικές δυνάμεις (κάποιου είδους);

Πρέπει να έχει κάτι από τα παραπάνω, ή και τίποτα;

Τελευταία, λοιπόν, διαβάζω την Dandelion Dynasty, την τετραλογία του Ken Liu (τίτλοι: The Grace of Kings· The Wall of Storms· The Veiled Throne· Speaking Bones). Είμαι τώρα στο τελευταίο βιβλίο, και με έχει ήδη κάνει να σκεφτώ κάποια πράγματα που μάλλον περισσότερο σε γενικό άρθρο ταιριάζουν παρά σε βιβλιοκριτική. Θα κάνω και βιβλιοκριτική όταν τελειώσω την τετραλογία· αλλά αυτό το άρθρο δεν θα χωρά εκεί σε καμία περίπτωση. Στέκεται από μόνο του.

Περιληπτικά, για την Dandelion Dynasty, θα πω ότι τα δύο πρώτα βιβλία μού άρεσαν πολύ (όπως έχω ήδη γράψει στα αναγνώσματά μου του 2025), αλλά από το τρίτο άρχισε να με απογοητεύει σφοδρά. Και συνεχίζει έτσι στο τέταρτο. Με το ζόρι το διαβάζω, απλά και μόνο γιατί έχω μια περιέργεια να δω πώς θα τελειώσει αλλά και για να μην πω ότι το άφησα στη μέση. Κρίμα που έχασε τον δυναμισμό του...

Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα τούτου του άρθρου.

[Συνέχισε να διαβάζεις]