Διαβάζω το The Long Reach of Night, που είναι συνέχεια του Oblivion Hand, και έχω μείνει άφωνος. Όχι μόνο η δημιουργικότητα του Adrian Cole δεν φαίνεται ποτέ να στερεύει – ούτε για πλάκα! – αλλά και η ίδια η γραφή είναι παράξενη και αντισυμβατική για τα σύγχρονα δεδομένα της διεθνούς φανταστικής λογοτεχνίας, ενώ η πλοκή κινείται σαν τρικυμία.

Η ιστορία είναι χωρισμένη σε κεφάλαια, μέρη, επεισόδια – πες τα όπως θες – που το καθένα μοιάζει με διήγημα, αλλά δεν είναι διήγημα· είναι μέρος της γενικής ιστορίας. Συγχρόνως, όμως, το καθένα είναι κάτι το ξεχωριστό. Και ορισμένα είναι εκπληκτικά. Αλλά και, γενικά, η μία ιδέα είναι καλύτερη από την άλλη. Τα πάντα νομίζεις ότι είναι ζωντανά και αληθινά σ’αυτό τον παράξενο, μαγικορεαλιστικό κόσμο.

Αν υπάρχει σύγχρονος Clark Ashton Smith, αυτός ίσως να είναι ο Adrian Cole. Και τολμώ να πω πως μου αρέσει πολύ περισσότερο από τον Smith.

Ο άνθρωπος έχει γράψει ένα πράγμα που συνδυάζει τον μύθο των καταραμένων περιπλανώμενων (όπως Wandering Jew) με ήρωες σαν τον Έλρικ ή τον Kane του Karl Edward Wagner, τη θεωρία του πολυσύμπαντος, την ηρωική φαντασία, τον μαγικό ρεαλισμό.

Δεν το θεωρώ πιθανό να διαβάσω κανένα καλύτερο βιβλίο μέχρι να βγει ο χρόνος.