Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
22 / 1 / 2020

(Τι; Νομίζεις ότι δεν υπάρχει λέξη βιβλιακός; Κι εγώ έτσι νόμιζα μέχρι στιγμής.)

 

Διαβάζω δύο βιβλία, τελευταία – το The Ring of Five Dragons του Eric Van Lustbader, και το The West Is Dying του David C. Smith – και έχω τελειώσει το μισό περίπου από το καθένα, οπότε νομίζω ότι μπορώ να πω κάποιες εντυπώσεις μου ώς εδώ.

Και τα δύο μού φαίνονται αρκετά καλά, αν και για τελείως διαφορετικούς λόγους. Δεν μοιάζουν καθόλου μεταξύ τους.

Το The Ring of Five Dragons εκτυλίσσεται σ’ένα σκηνικό που, παρότι δεν είναι σαν το Dune του Frank Herbert (έρημος πλανήτης και τα λοιπά), θυμίζει αρκετά το Dune στην όλη του αίσθηση – και νομίζω ότι αυτό είναι εσκεμμένο, αλλά δεν το θεωρώ αρνητικό: δεν φαίνεται για «κόπια». Αντιθέτως, ο κόσμος είναι πολύ δημιουργικά φτιαγμένος – εξωφρενικά δημιουργικά φτιαγμένος, ίσως, από ορισμένες απόψεις – και αποτελεί ένα καλό μείγμα επιστημονικής και μη φαντασίας (αν υποθέσεις ότι επιστημονική φαντασία είναι απλά η υπερεξελιγμένη τεχνολογία και τα διαστημικά ταξίδια σε άλλους κόσμους). Το φριχτό του θέματος είναι ο διάλογος. Στην αρχή, στον πρόλογο, ήταν τόσο άσχημος και τόσο κλισέ που έφτασα στα όρια να το παρατήσω το βιβλίο. Ευτυχώς δεν το παράτησα. Και μετά ο διάλογος βελτιώνεται, αλλά δεν γίνεται και πολύ καλός. Δεν μοιάζει πραγματικά με ανθρώπους που μιλάνε· όμως όσο διαφορετικοί κι αν είναι οι άνθρωποι σ’αυτό τον πολύ παράξενο κόσμο δεν μπορώ να πιστέψω ότι θα μιλούσαν έτσι. Βέβαια, είμαι απαιτητικός με τον διάλογο συνήθως. Κι αυτός εδώ, ΟΚ, διαβάζεται, δεν είναι κι ότι δεν διαβάζεται. Απλά, όπως είπα, δεν είναι και πολύ καλός ως διάλογος. Του λείπει μια κάποια φυσικότητα. Είναι σαν να γράφεις, όχι σαν να μιλάς.

Ωστόσο, το βιβλίο μ’αρέσει, και έχει και δύο συνέχειες που, αν κάτι δεν στραβώσει, μάλλον θα διαβάσω. Bonus: Δεν είναι γραμμένο στην κολληματιακή περιορισμένη οπτική γωνία τρίτου προσώπου όπως το 90% των βιβλίων φαντασίας σήμερα.

Το The West Is Dying είναι τελείως άλλο πράγμα. Το σκηνικό, αν και είναι άλλος κόσμος, όχι η γη, θυμίζει πάρα πολύ βυζαντινορωμαϊκό κόσμο. Πάρα πολύ. Υπάρχει ακόμα κι ένα μαντείο που μοιάζει με το Μαντείο των Δελφών: ατμοί βγαίνουν από μια σχισμάδα στη γη κάνοντας τη μάντισσα να μαστουρώνει. Κι αυτό είναι και το μόνο φανταστικό/μαγικό στοιχείο που βλέπουμε στην αρχή του βιβλίου. Τώρα μόνο, που έχω φτάσει στη μέση, είδα κι άλλα παράξενα/μαγικά στοιχεία, και είναι αρκετά παράξενα. Κατά τα άλλα, η πλοκή είναι γεμάτη πολιτικές ίντριγκες – πολύ αιματηρές – και πολιτικές καταστάσεις γενικώς· παρουσιάζει μια ταραγμένη περίοδο ανακατατάξεων. Νομίζω ότι θα αρέσει σε φανατικούς του A Song of Ice and Fire. Ο διάλογος, σε αντίθεση με το The Ring of Five Dragons, είναι πολύ φυσικός στις περισσότερες περιπτώσεις. Είναι από τους διαλόγους που μου αρέσουν. Τα γεγονότα, δε, κινούνται με καταιγιστικό ρυθμό· δεν σ’αφήνει να χασμουρηθείς ούτε στιγμή.

Bonus: Ούτε αυτό είναι γραμμένο στην κολληματιακή περιορισμένη οπτική γωνία τρίτου προσώπου όπως το 90% των βιβλίων φαντασίας σήμερα. Είναι γραμμένο σε μια πολύ ανοιχτή οπτική γωνία. Και έχει κι αυτό δύο συνέχειες. Μάλλον θα τις διαβάσω, αν κάτι δεν στραβώσει τελείως.

 

19 / 1 / 2020

I have often wondered whether I am a science fiction writer dreaming I am a fantasy writer, or the other way around.

—Roger Zelazny

 

Γαμώτο, ορισμένες φορές τον καταλαβαίνω αυτό τον τύπο...

 

Το απόφθεγμα είναι παρμένο από το ακόλουθο άρθρο (αρκετά παλιό άρθρο, προφανώς).

 

18 / 1 / 2020

Αυτές τις μέρες γίνεται το Παζάρι του Βιβλίου στην Πλατεία Κοτζιά, και έτυχε να βρεθώ από εκεί. Δυστυχώς δεν βρήκα τίποτα για να πάρω. Αλλά αυτό δεν με εκπλήσσει, γιατί, κατά κανόνα, στα διάφορα bazaar πολύ σπάνια βρίσκω βιβλία για να αγοράσω· δεν ξέρω γιατί. Στα παλαιοβιβλιοπωλεία, αντιθέτως, βρίσκω πολύ συχνότερα πράγματα που μ’ενδιαφέρουν. Ίσως να είναι τυχαίο. Ίσως όχι.

Όπως και νάχει, όμως, τράβηξα φωτογραφίες. Και δείτε πόσα εξώφυλλα παλιών μεταφρασμένων pulp ιστοριών φαντασίας κυκλοφορούν αμολητά, ή σχεδόν αμολητά, στο φετινό Παζάρι Βιβλίου...

 

16 / 1 / 2020

Προσοχή στα φαντάσματα των τοίχων. Έχουν μακρύ χέρι, πολύ μακρύ, σαν του Καραγκιόζη, αλλά και με δαγκάνες. Δαγκώνει και τσούζει.

Μυστηριακές Οντότητες

 

14 / 1 / 2020

Εδώ και ένα χρόνο ξεκίνησα αυτό το blog, το καινούργιο για τα Σκιώδη Παραλειπόμενα. Πριν από αυτό είχα ένα άλλο στο Tumblr. Δεν μπορώ να πω ότι μετάνιωσα που άλλαξα στέκι. Δεν είχα κάποιο ιδιαίτερο παράπονο με το Tumblr (εκτός, ίσως, το ότι, εκείνη την εποχή τουλάχιστον, το Google δεν έπιανε και πολύ καλά τα blogs του) αλλά είναι πάντα πιο ωραίο να έχεις το δικό σου blog, αυτό που έχεις πραγματικά φτιάξει μόνος σου και να μη βασίζεσαι σε άλλη πλατφόρμα. Τον κώδικα του συγκεκριμένου blog τον έχω γράψει ο ίδιος από την αρχή ώς το τέλος, και ακόμα τον σκαλίζω.

Αρχικά, είχα ξεκινήσει τα Σκιώδη Παραλειπόμενα στο Tumblr ως πειραματισμό, για να δω αν μπορώ να ποστάρω κάτι – οτιδήποτε – κάθε μέρα. Επί ένα χρόνο τα είχα καταφέρει αρκετά καλά: έκανα, ως επί το πλείστον, ένα post ημερησίως. Μετά, άρχισα να βάζω και επαναλήψεις παλιότερων post, ολοένα και περισσότερες φορές.

Τώρα πλέον, αν και έχω κατά νου να ποστάρω καθημερινά, δεν το καταφέρνω και τόσο συχνά. Συνήθως, βάζω κάτι μέρα παρά μέρα. Αποφεύγω και τις επαναλήψεις από παλιότερα post, αλλά όχι τελείως.

Το θέμα είναι ότι αισθάνομαι πως έχω πει σχεδόν όσα είχα να πω – τα έχω ήδη γράψει – οπότε δεν νιώθω παρακινημένος να γράψω πάλι τα ίδια πράγματα. Και αυτό δεν είναι κάτι που μου συμβαίνει μόνο εδώ, στα Σκιώδη Παραλειπόμενα, αλλά και στο κεντρικό μου site. Αισθάνομαι πως έχω γράψει σχεδόν τα πάντα σε άρθρα. Τι άλλο να γράψω πια; Τελευταία, δημοσιεύω πολλά βιβλία, από αυτά που είχα γράψει τα τελευταία χρόνια, και ώρες-ώρες σκέφτομαι: Ευτυχώς που έχουμε ν’ανεβάσουμε βιβλίο τώρα και δεν χρειάζεται να γράψουμε άρθρο αντί γι’αυτό.

Δεν είναι ότι δεν μου αρέσει να γράφω άρθρα, ή ότι έχω στερέψει από ιδέες. Για την ακρίβεια, έχω ακόμα πάρα πολλές ιδέες σημειωμένες για άρθρα. Αλλά, ύστερα από τόσο καιρό, αισθάνομαι λιγότερο ενθουσιώδης με το θέμα. Και δεν έχω και πολλές καινούργιες ιδέες, γιατί έχω ήδη γράψει πολλά για τα θέματα που με ενδιαφέρουν.

Βλέπω διάφορους αρθρογράφους που, ουσιαστικά, επαναλαμβάνονται. Γράφουν τα ίδια πράγματα με άλλα λόγια. Είναι κάτι που, προσωπικά, προσπαθώ να αποφύγω, και εδώ, στα Σκιώδη Παραλειπόμενα, αλλά και, κυρίως, στο κεντρικό μου site. Πολλά από αυτά που δημοσιεύω στα Σκιώδη Παραλειπόμενα τα θεωρώ και λιγάκι της πλάκας· είναι κάτι το πιο ανάλαφρο. Αυτά που γράφω στο κεντρικό site είναι τα πιο σοβαρά πράγματα συνήθως.

Το να γράφεις λογοτεχνία δεν είναι σαν να γράφεις άρθρα. Λογοτεχνία γράφω επειδή ζω. Λογοτεχνία θα έγραφα ούτως ή άλλως, υπήρχε δεν υπήρχε Διαδίκτυο, υπήρχε δεν υπήρχε τρόπος να τη δημοσιεύω. Και θα την έγραφα το ίδιο καλά με τώρα· θα διόρθωνα τα κείμενα με την ίδια επιμέλεια όπως και τώρα. Γιατί αυτό είναι το πάθος μου, και δεν έχει σχέση με τίποτ’ άλλο εκτός από το ίδιο το αντικείμενο.

Αν δεν υπήρχε το Διαδίκτυο όμως δεν θα έγραφα άρθρα, ούτε ημερολόγιο. Δεν είναι κάτι που γράφω αυθόρμητα. Τα άρθρα τα γράφω επειδή κάποιος μπορεί να τα διαβάσει και να του φανούν χρήσιμα ή να ψυχαγωγηθεί από αυτά, και επειδή θέλω και να βάζω κάποιο υλικό στο site και να μην είναι στατικό – αλλά δεν θα έβαζα υλικό της πλάκας που δεν έχει κανένα νόημα, απλά και μόνο για να κάνω την ανανέωση της σελίδας.

Επομένως...

Αυτός ήταν ο πρώτος χρόνος λειτουργίας του καινούργιου blog για τα Σκιώδη Παραλειπόμενα. Δεν είμαι δυσαρεστημένος. Συνεχίζουμε όπως πριν, αν και έχουμε ήδη γράψει ένα κάρο πράγματα εδώ και αλλού και παραλλού.

Σύντομα, κι άλλες Μυστηριακές Οντότητες, καθώς και Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα, θα ακολουθήσουν. Εκτός των άλλων.

Επίσης, θέλω να απευθύνω μια ερώτηση στους αναγνώστες: Τι άρθρα θα θέλατε να γράψω;

Δεν μιλάω για εδώ, για τα Σκιώδη Παραλειπόμενα. Μιλάω για το κεντρικό μου site κυρίως. Έχετε κάτι υπόψη σας; (Κάνω την ερώτηση επειδή αναρωτιέται τι καινούργιο είδος άρθρων θα μπορούσα να δημοσιεύω πέρα από τα συνηθισμένα μου, όπως Περί Γραφής και διάφορα άρθρα περί φανταστικού, σκέψης, λογοτεχνίας.) Αν ναι, στείλτε μου email στο kostasvoulazeris AT yahoo DOT gr, ή γράψτε το στο Twitter μου, @Havocus.

Δεν μπορώ να υποσχεθώ, φυσικά, ότι σίγουρα θα γράψω κάτι που μου ζητά κάποιος, όμως θα λάβω όλες τις προτάσεις υπόψη... και ποτέ δεν ξέρεις.

 

143η σελίδα από τις 182

Προηγούμενη σελίδα

Επόμενη σελίδα

 

Επίσης . . .

Επιλογές Οκτωβρίου (6/10)


Jon Ching (παράξενη τέχνη) — Busy Bodies (φιλμ μικρού μήκους) — Διαλυμένα αυτοκίνητα στο Λονδίνο του ’90 — Το Μικρό Βιβλίο της Ειρήνης (1970) — Walter Simonson (φανταστική τέχνη) — Kelly Freas & Star Trek — Virgil Finlay & A. Merritt — Mick Farren (1943 - 2013) (ροκ μουσικός, συγγραφέας φαντασίας) — Panic (φιλμ μικρού μήκους – 1979) — Οι μύθοι του La Fontaine με εικόνες του Percy J. Billinghurst — Boris Artzybasheff (τέχνη, οι Μύθοι του Κόσμου) — Adventures of Monsieur De Mailly του David Lindsay (1876-1945) — Styrbiorn the Strong, του E. R. Eddison (1882-1945) — 10 νοτιοκορεάτικες ταινίες επιστημονικής φαντασίας — Bastardica (μπασταρδεύοντας γραμματοσειρές) — Wyrd Daze (περιοδικά, δωρεάν)

 

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX