Αν ναι, δεν φταίω εγώ γι’αυτό. Η υπηρεσία που χρησιμοποιώ – η box.com – άλλαξε κάτι στο shared link των παλιών αρχείων (χωρίς να ειδοποιήσει τους χρήστες της!), και τώρα παρατήρησα ότι τα mobi & epub του Παιχνιδιού των Ράζλερ και του 1^ου κύκλου του Θρυμματισμένου Σύμπαντος έχουν πρόβλημα να κατεβούν.

Το έφτιαξα.

Αν κάποιος εντοπίσει κάτι – πχ, δεν μπορεί να κατεβάσει κάποιο βιβλίο – μπορεί πάντα να με ενημερώσει με ένα email στο kostasvoulazeris AT yahoo DOT gr.

 

Χτες ανέβασα κάποιες φωτογραφίες από την Ηφαίστου (Μοναστηράκι) όπως ήταν την πρώτη ημέρα μετά τη βαριά καραντίνα (4 Μαΐου). Τώρα, όπως υποσχέθηκα, ανεβάζω κι άλλες φωτογραφίες από Μοναστηράκι (όχι από την Ηφαίστου).

Πρώτα, όμως, τα γκράφιτι επάνω στα κατεβασμένα ρολά (και όχι μόνο)...

(Κάνε κλικ πάνω στην εικόνα για να δεις το επόμενο.)

Και τώρα οι δρόμοι, οι έρημοι δρόμοι...

(Κάνε κλικ πάνω στην εικόνα για να δεις το επόμενο.)

Σήμερα έτυχε πάλι να βγω για μια δουλειά. Τρίτη μέρα ύστερα από την άρση των μέτρων. Η κατάσταση περίπου ίδια: πολύ λίγος κόσμος, πολλά μαγαζιά κλειστά. Μπαίνω στο λεωφορείο και ήμουν μόνο εγώ κι ο οδηγός. Του λέω: «Ρε φίλε, αφού είμαστε οικογενειακά, να βγάλω τη μάσκα;» Και μου λέει: «Κάνε ό,τι θέλεις.» Λίγο παρακάτω, ανέβηκε στο όχημα και μια κυρία, με μάσκα· οπότε έβαλα κι εγώ πάλι τη δική μου, για να κρατάμε τους τύπους...

Είχα μια πολύ παράξενη, καθόλου άσχημη σουρεαλιστική αίσθηση συνεχώς. Έχω αρχίσει να γίνομαι κορονοκέφαλος.

 

Δεύτερα 4 Μαΐου, τέλος των πιο περιοριστικών μέτρων της καραντίνας για τον Covid-19, και, ενώ πολλοί κάθονται μπροστά σε οθόνες και γράφουν #καραντίνα_τέλος στο Διαδίκτυο, αποφασίζω να κάνω κάτι καλύτερο: οδοιπορικό μέσα στην Αθήνα, να δω από μόνος μου τι γίνεται στους δρόμους αντί να περιμένω να το μάθω από στρατευμένα ΜΜΕ.

Όπως έχω ξαναπεί, δεν κάνω μικρούς περιπάτους· τους βαριέμαι. Όταν βγαίνω να βαδίσω, βαδίζω 10+ χλμ. (Διαβάστε για τα προηγούμενα οδοιπορικά που έκανα μέσα σ’αυτή την κορονοκατάσταση.)

Ας αρχίσω με κάποια πράγματα που θεωρώ αξιοσημείωτα.

Πρώτο: Πολύ λίγος κόσμος στους δρόμους. Θα περίμενες, κανονικά, να έχουν βγει όλοι έξω τώρα που έπεσε η χούντα, έτσι; Απλά και μόνο για το γαμώτο; Αλλά δεν είναι έτσι. Ο κόσμος είναι ακόμα πολύ φοβισμένος όπως φαίνεται. Ο τρόμος έπιασε. Όπως είχα γράψει πρόσφατα στο Twitter, «Ακόμα κι αν τώρα αρθούν τα μέτρα, πάλι πέτυχαν τον σκοπό τους: Ο μισός πληθυσμός τρελάθηκε.» Και αυτό είναι σοβαρή υπόθεση. Ο φόβος δεν είναι καλό πράγμα. Δεν μιλάω να είσαι άσκοπα παράτολμος· μιλάω να μην είσαι φοβισμένος.

Δεύτερο: Περιπολίες. Είδα πιο πολλές περιπολίες αστυνομικών τώρα απ’ό,τι εν μέσω σκληρής καραντίνας σε κατάσταση Escape from Athens. Εντάξει, τώρα δεν απέφευγα τους κεντρικούς δρόμους, αλλά και πάλι. Έχει πιο πολλές περιπολίες, νομίζω.

Τρίτο: Πολλά καταστήματα δεν έχουν ανοίξει. Παρότι έπεσε η απαγόρευση, δεν άνοιξαν. Ίσως οι ιδιοκτήτες να φοβούνται ότι δεν θα έρθει κόσμος ακόμα. Ή ίσως να φοβούνται γενικά.

Τέταρτο: Πολύς κόσμος φορά μάσκα μες στη μέση του σχεδόν άδειου δρόμου! Αυτό μού έκανε αρκετή εντύπωση, και επιβεβαιώνει ότι ο κόσμος έχει τρομοκρατηθεί, γιατί ουσιαστικά δεν χρειάζεται να φοράς μάσκα μες στη μέση του δρόμου. Είναι ανόητο. Είναι σαν να έχουμε Απόκριες. Η μάσκα χρειάζεται μόνο όταν είσαι κοντά σε άλλους – και πάλι δεν είναι 100% βέβαιο ότι θα σε προφυλάξει. Η μόνη περίπτωση που μπορεί μάσκα να χρειαζόταν μες στον δρόμο είναι αν ο ιός κυκλοφορούσε στον αέρα – δηλαδή, αν ήταν σαν ένα σπρέι με το οποίο έχεις ψεκάσει την ατμόσφαιρα. Αν όμως ο κορονοϊός ήταν έτσι, θα ήμασταν τώρα όλοι ήδη νεκροί. Δεν θα είχαμε προλάβει να αντιδράσουμε. Οι μόνοι που θα ήταν ζωντανοί θα ήταν όσοι έτυχε να βρίσκονται μέσα σε υπόγεια 2+ μέτρα κάτω από τη γη.

Πέμπτο: Επιτέλους υποχρεωτικά μάσκες σε ΜΜΜ (λεωφορεία, τρένα, κτλ). Αποφάσισαν να κάνουν εκείνο που είχα προτείνει εδώ και καιρό. Ξέρεις, όμως, ποιο είναι το πρόβλημα; Τώρα μοιάζει ανούσιο πλέον. Γιατί; Επειδή ελάχιστος κόσμος κυκλοφορεί. Μπαίνεις στο όχημα και είναι άλλοι 5-10 γύρω σου. Υπάρχει χώρος άπλετος. Δεν συνωστίζονται. Μόνο ανώμαλοι αν ήταν θα κολλούσαν ο ένας πάνω στον άλλο. Και στεκόμουν εκεί, φορώντας μάσκα κι εγώ σαν τους άλλους, και ήμουν στα όρια να με πιάσουν τα γέλια και ν’αρχίσει να με κοιτάζει ο κόσμος περίεργα. Διότι ήμασταν σαν γαμημένο καρναβάλι! Αποκλείεται να κολλούσαμε τίποτα αναμεταξύ μας ακόμα κι αν δεν φορούσαμε μάσκες... Όπως και νάχει, εντάξει, είναι καλό μέτρο το να φοράς μάσκα μέσα στα ΜΜΜ, όμως έπρεπε να είχε γίνει στην αρχή, αντί να κλείσουν τα μαγαζιά, να απαγορεύσουν το βάδισμα, να κάνουν τον κόσμο παρανοϊκό, και εν γένει να καταστρέψουν την Αθήνα και όλη τη χώρα.

Έκτο: Τα καταστήματα ηλεκτρονικών είναι πρώτης ανάγκης, κύριε Πρωθυπουργέ. Εξαρχής το πίστευα αυτό. Η ηλεκτρονική τεχνολογία σήμερα είναι μες στη ζωή μας. Εμένα μού είχε χαλάσει το space σε ένα πληκτρολόγιο με παλιό βύσμα (υπολειτουργούσε) και ήθελα να πάρω ένα καινούργιο πληκτρολόγιο όλο αυτό τον καιρό, αλλά δεν μπορούσα (και δεν ήθελα να κάνω ηλεκτρονική παραγγελία για τέτοιο πράγμα). Τώρα που πήγα να αγοράσω ένα, ξέρεις τι διαπίστωσα; Ότι είχε ουρά έξω από το κατάστημα ηλεκτρονικών. Σχεδόν σαν σουπερμάρκετ. Όλοι έτρεξαν να πάρουν ό,τι τους έλειπε αυτές τις μέρες. Τους καταλαβαίνω.

Και τώρα πάμε στο καλό... (Εεε, εννοώντας πάντα ότι θα έχει πλάκα η υπόθεση, όχι ότι είναι πραγματικά καλό, μέσα σε τέτοια κορονοκατάσταση.)

Κάποια στιγμή κατέληξα κοντά στο Μοναστηράκι, και σκέφτηκα: Να μπω στην Ηφαίστου τώρα; Θα είχε κανένα νόημα; Είχα την περιέργεια, όμως, οπότε μπήκα.

Πρώτη φορά την έχω δει έτσι. Παντού κατεβασμένα ρολά. Και ξέρεις τι ήταν επάνω στα ρολά; Υπέροχα γκράφιτι που δεν είχα ξαναδεί. Τα παραθέτω εδώ για τα μάτια σας.

Είναι γαμάτα.

(Κάνε κλικ πάνω στην εικόνα για να δεις το επόμενο.)

Αλλά η Ηφαίστου, ο πιο κεντρικός δρόμος στο Μοναστηράκι, ήταν τελείως έρημος. Κάνα, δυο καταστήματα ανοιχτά, και όλα τα άλλα κλειστά. Θύμιζε slum. Παραθέτω φωτογραφίες.

(Κάνε κλικ πάνω στην εικόνα για να δεις το επόμενο.)

Αυτή ήταν η κατάσταση στο Μοναστηράκι την πρώτη ημέρα αφότου έληξαν τα πιο περιοριστικά μέτρα της καραντίνας...

Και, φυσικά, γιατί οι άνθρωποι ν’ανοίξουν τα καταστήματά τους; Ο κόσμος είναι κρυμμένος στις κορονότρυπές του, σε κατάσταση κορονοφοβίας το λιγότερο, εξαιτίας των μέτρων της κυβέρνησης. Και ο τουρισμός – στον οποίο πάντα βασιζόταν το Μοναστηράκι και η Πλάκα, και όλη η Ελλάδα βασικά – έχει διαλυθεί ύστερα από την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί διεθνώς. Για ποιους ν’ανοίξουν τα καταστήματα; Για τις γάτες;

Κι αυτές οι φωτογραφίες είναι μόνο από την Ηφαίστου. Αύριο θα ανεβάσω κι άλλες φωτογραφίες από άλλα σημεία στο Μοναστηράκι. Αλλά μη νομίζετε ότι θα δείτε τίποτα καλύτερο. Εκτός από τα γκράφιτι, ομολογουμένως.

Ο κύριος Μητσοτάκης, ο κύριος Χαρδαλιάς, και ο κύριος Τσιόρδας (εξωτερικός πράκτορας άσχετος με την κυβέρνηση, μη-εκλεγμένος από τον λαό ο οποίος ξαφνικά έγινε αυθεντία στο να παίρνει πολιτικές αποφάσεις – ή μάλλον να αντιγράφει ό,τι κάνουν στο εξωτερικό, ακολουθώντας τις επιταγές άλλων – και έχει τσεπώσει, όπως πρόσφατα βγήκε στο φως από εφημερίδα, ένα κάρο φράγκα από φαρμακοβιομηχανίες που βγάζουν εμβόλια). Ήρωες, όλοι τους, σύμφωνα με τους ανώμαλους αρθρογράφους κάποιων εφημερίδων... Ήρωες...

Τρομάρα σας... Άμα ήταν έτσι οι ήρωες...

Και αυτό τον καιρό έτυχε να δημοσιεύσω το 6ο βιβλίο των Κρυφών Όπλων της Πόλης, με τίτλο Η Τριανδρία και η Μεγάλη Καταστροφή, το οποίο είχα γράψει πριν από κάποια χρόνια και, όχι, δεν άλλαξα εσκεμμένα τον τίτλο του, αλλά αυτές οι παράξενες αντισυμπτώσεις συνέχεια με κυνηγάνε σαν γαμημένα σκυλιά...

Παρεμπιπτόντως, και ελαφρώς παράπλευρο του θέματος, είχα πει σε μια φάση στο Twitter ότι έχω ιδέες για να γράψω φανταστική ιστορία με πανούκλα (η οποία δεν θα είναι παρωδία της τωρινής κατάστασης – ποτέ δεν το κάνω αυτό), αλλά δυστυχώς γράφω κάτι άλλο αυτό τον καιρό, οπότε δεν ξέρω αν θα το κάνω (αν και τίποτα δεν αποκλείεται). Όμως μετά σκέφτηκα ότι έχω ήδη γράψει μια τέτοια ιστορία με πανούκλα. Πριν από πολλά χρόνια, βέβαια. Λέγεται η Μαύρη Κατάρα και, ουσιαστικά, είναι πρόλογος για το Παιχνίδι των Ράζλερ, αλλά είναι, επίσης, ένα αυτόνομο διήγημα· μπορείς να το διαβάσεις τελείως ανεξάρτητα.

Διαβάστε τη Μαύρη Κατάρα (που ομολογώ ότι, αν την έγραφα σήμερα, μάλλον θα την έγραφα αρκετά διαφορετικά – όμως αυτό το σκέφτομαι για όλα μου τα κείμενα, έτσι κι αλλιώς). Πρέπει να σας προειδοποιήσω ότι δεν έχει καλό τέλος.

 

Από το Μείζον Ελληνικό Λεξικό Τεγόπουλου-Φυτράκη:

Σου θυμίζει κάτι από την πρόσφατη παγκόσμια ιστορία; Εε, σαν να λέμε μέσα στους τελευταίους δύο μήνες;

 

(Προειδοποίηση: Μεγάλο κείμενο σχετικά βιαστικά γραμμένο· πιθανώς να κυκλοφορούν τυποδαίμονες αμολητοί – έκανα μόνο έναν βασικό εξορκισμό.)

 

Ας μη λέμε συνέχεια αρνητικά πράγματα για την υπόθεση με τον κορονοϊό. Εκτός των άλλων, για να μην ισχυρίζονται και κάποιοι «καλοθελητές» ότι προσπαθώ να τρομοκρατήσω όσους με διαβάζουν αντί απλά να τους προειδοποιήσω και να τους ενισχύσω απέναντι σε μια γιγάντια απειλή.

Τις προάλλες, ο Πρωθυπουργός μας είπε ότι θα ξεκινήσει η άρση των περιοριστικών μέτρων από Δευτέρα 4 Μαΐου. Φαίνεται να είναι μια αρκετά καλή μεταφορά προς τη νορμαλοσύνη (όχι πως εξαρχής συμφωνώ ότι τα μισά από τα μετρά ήταν απαραίτητα – κυρίως lockdown και απαγόρευση κυκλοφορίας), και, για να είμαστε ειλικρινείς, αυτή τη στιγμή δεν μπορούμε να ξέρουμε τι ακριβώς παίζεται πίσω από τις σκηνές. Ίσως η κυβέρνησή μας κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί (και το ξέρετε ότι εγώ δεν είμαι με καμία κυβέρνηση, ποτέ, οπότε μιλάω όσο πιο αντικειμενικά μπορώ, όπως τα βλέπω τα πράγματα). Ίσως να δέχεται τρομερές πιέσεις από εξωτερικούς διεθνείς παράγοντες – πράγμα το οποίο δεν αποκλείεται καθόλου, αν ψάξεις το όλο υπόβαθρο της ιστορίας με τον Covid-19. Ίσως η κυβέρνησή μας να προσπαθεί να μας κρατήσει μέσα στα πλαίσια που απαιτούν οι διεθνείς φασίστες αλλά χωρίς η ίδια να μας φερθεί και τελείως φασιστικά όπως έχει γίνει σε άλλες χώρες (πχ, δες το Escape From Athens· εν μέσω σκληρής καραντίνας δεν είδα παρά μόνο μία περιπολία αστυνομικών έχοντας βαδίζει 10+ χλμ μέσα στην Αθήνα, αν και ομολογουμένως πηγαίνοντας από μικρούς δρόμους). Τίποτα δεν αποκλείω. Όπως είπα, ας μην κάνουμε μόνο κακές υποθέσεις· ας κάνουμε και καμιά σχετικά καλή υπόθεση κάπου-κάπου. Για να είμαι ειλικρινής, αν ήμουν στη θέση της κυβέρνησης τώρα και με πίεζαν διεθνείς παράγοντες, δεν ξέρω τι θα έκανα. Κατά πάσα πιθανότητα θα τους είχα πει να πάνε να γαμηθούν και θα είχαν στείλει δολοφόνο της CIA να με καθαρίσει... γι’αυτό κιόλας δεν είμαι στην κυβέρνηση, μάλλον. Ούτε και θα ήθελα ποτέ.

Ωστόσο, πέρα από όλα αυτά, ας μη γελιόμαστε: η υπόθεση με τον κορονοϊό εξακολουθεί να είναι μια πολύ σοβαρή απειλή για όλους. Και δεν μιλάω για την πανδημία.

Εκείνο που αναρωτιέμαι είναι τι θα κάνει η κυβέρνηση αν, παρ’ελπίδα, δει τα κρούσματα ξαφνικά να ανεβαίνουν με γρήγορο ρυθμό για κάποιο λόγο... Απλά αναρωτιέμαι. (Είχα γράψει στις αρχές της Χούντας της Μεγάλης Πανούκλας και ένα υποθετικό σενάριο για τέτοια πράγματα.)

Όπως και νάχει, καλό είναι να έχουμε υπόψη μας ό,τι είπα και στο προηγούμενο post: Υγεία χωρίς ελευθερία είναι δουλεία. Τι να το κάνω να είμαι υγιής αν είμαι κλεισμένος σε ένα μπουκάλι και ζω σε μια πόλη-ερείπιο; Είναι ανούσιο.

Η οικονομία, ύστερα απ’αυτά που έγιναν, δεν νομίζω ότι σύντομα θα συνέλθει. Κι αυτά που λένε ότι μετά από λίγο καιρό θα δούμε ξαφνική άνοδο είναι, κατά πάσα πιθανότητα, παραμύθια. Αν μπορούσαν να δημιουργήσουν άνοδο, τι έκαναν τόσα χρόνια; Περίμεναν να τους χτυπήσει πανούκλα πρώτα; Να γίνουν... κορονοφωτισμένοι;

*

Για εμένα, το πιο βασικό μάθημα από την όλη ιστορία με τον κορονοϊό μέχρι στιγμής είναι το εξής: Μην παραιτείσαι ποτέ από το να είσαι ελεύθερος άνθρωπος. Μην αγνοείς το Σύνταγμα που προασπίζεται τις ελευθερίες των πολιτών. Μην αφήνεις κανέναν και τίποτα να σε τρομάξει. Όταν τρομάζεις γίνεσαι δούλος – του μυαλού σου του ίδιου, κατά πρώτον, και ύστερα οποιουδήποτε άλλου θέλει να σε εκμεταλλευτεί.

*

Και έχω και μια απορία για πολλούς Έλληνες δημοσιογράφους αυτές τις ημέρες, την οποία θέλω να εκφράσω. Πριν από μερικά χρόνια, πολλοί φώναζαν και ωρύονταν εναντίον της Χρυσής Αυγής και ότι μπορεί να έφερνε φασισμό. Και ήμουν σύμφωνος μαζί τους – ούτε εμένα μ’αρέσει η μιλιταριστική νοοτροπία της Χρυσής Αυγής.

Αλλά η Χρυσή Αυγή ποτέ δεν ήταν καμιά αληθινή απειλή. Μάλιστα, σύμφωνα με κάποιους, η όλη άνοδός της ήταν στημένη για να δημιουργηθεί πολιτικό επεισόδιο. Δες, για παράδειγμα, πόσο εύκολα η δύναμη της Χρυσής Αυγής κατέρρευσε.

Όπως και νάχει, ναι, καλά έκαναν και μίλησαν εναντίον της Χρυσής Αυγής. Αλλά μιλούσαν, ουσιαστικά, εκ ασφαλούς, γιατί ήξεραν ότι οι πάντες θα τους υποστήριζαν.

Σήμερα, γιατί αυτοί οι ίδιοι «επαναστάτες» του γλυκού νερού δεν είπαν τίποτα για τη Χούντα της Μεγάλης Πανούκλας; Τους φάνηκε μη-φασιστικό αυτό που συμβαίνει επειδή δεν είναι, συγχρόνως, και μιλιταριστικό; Τα όπλα δεν είναι ο μόνος τρόπος για να καταπιέζεις τους άλλους. Υπάρχουν και πιο ύπουλοι τρόποι, που είναι ακόμα χειρότεροι ορισμένες φορές. Ένας από αυτούς λέγεται Ιερά Ψυχιατρική, όπως μας έχει διδάξει η ιστορία. Ένας άλλος σήμερα αποδεικνύεται ότι λέγεται Ιερά Ιατρική...

Κανένας από τους γενναίους δημοσιογράφους μας δεν είπε τίποτα. Όλοι μόκο και γλείφοντας ένα κορονογλειφιτζούρι... Γιατί, άραγε;

Εδώ εμένα, που δεν ασχολούμαι με την πολιτική, όλα αυτά μού φάνηκαν λίγο ακραία και πολύ φασιστικά. Σ’αυτούς δεν φάνηκαν;

Ή, μήπως, τους ενοχλούσε το γεγονός ότι αυτές οι παγκόσμιες ιατρικές οργανώσεις υποτίθεται ότι είναι αριστερές, και δεν ήθελαν να πάνε κόντρα στην αριστερή μάντρα τους που τις υποστηρίζει τυφλά;

Αλλά, άμα θες να λέγεσαι επαναστάτης, αυτό πρέπει να κάνεις. Πρέπει να πηγαίνεις κόντρα. Επαναστάτης εκ του ασφαλούς, μέσα στη φιλική του κλίκα, δεν είναι πραγματικός επαναστάτης.

Εγώ, που δεν θεωρώ τον εαυτό μου επαναστάτη, και όλη μου τη ζωή πηγαίνω κόντρα στο κατεστημένο και ποτέ δεν έχω αλλάξει τον τρόπο ζωής μου για κανέναν λόγο, και ούτε ποτέ έχω ακούσει κανέναν που προσπαθεί να μου επιβάλλει τις μαλακίες του και, μάλιστα, συνήθως με γλοιώδη κρυφοφασιστικό τρόπο.

Δεν είμαι επαναστάτης. Είμαι ένας απλός ελεύθερος άνθρωπος.

Αυτοί, που υποτίθεται πως είναι δημοσιογράφοι-επαναστάτες, τι έκαναν την περίοδο της Χούντας της Μεγάλης Πανούκλας; Είπε κανένας από αυτούς τίποτα ενάντια στα παράλογα περιοριστικά μέτρα; Είπε κανένας τίποτα για τους οικονομικούς κινδύνους και ότι κοσμάκης μπορεί, και θα, πεινάσει;

Όλοι το κορονογλειφιτζούρι τους...

Ασχολούνταν με μικροπολιτική (τι είπε ο Κούλης και πώς έκλασε ο Τσίπρας), ασχολούνταν με διάφορα κοινωνικά θέματα (που ναι μεν δεν είναι και αμελητέα, και καλά κάνουν και τα επισημαίνουν, αλλά δεν είναι και πελώριας σημασίας), ασχολούνταν με το να διαψεύδουν υποτιθέμενες συνωμοσιολογίες για τον κορονοϊό (ακολουθώντας αυτά που τους έλεγαν, κατά πάσα πιθανότητα). Αλλά αγνοούσαν το πελώριο πρόβλημα που είναι μπροστά τους. Και το αγνοούν. Αγνοούν τον πελώριο, άγριο ελέφαντα που πλησιάζει την πόλη τους, υψώνει το πόδι του να την πατήσει, και ήδη η σκιά του έχει πέσει επάνω μας – και ίσως κάτι περισσότερο από τη σκιά του.

Θυμάμαι τι είχε πει ο Μίκης Θεοδωράκης τελευταία: ότι είναι εναντίον του φασισμού είτε είναι δεξιόστροφος είτε είναι αριστερόστροφος.

Ναι, αυτό ακριβώς. Αφήστε πια τις ταμπέλες. Γι’αυτό αρνιόμουν και αρνούμαι να είμαι είτε αριστερός είτε δεξιός. Αν και γενικά συμπαθώ περισσότερο την αριστερή ιδεολογία, δεν θα συμφωνήσω με κάποιον που δρα σαν φασίστας απλά και μόνο επειδή δηλώνει αριστερός. Και, αντιστροφώς, αν δω κάποιον δεξιό να λέει κάτι σωστό, θα πω ότι είναι σωστό, δεν θα πω ότι είναι λάθος απλά και μόνο επειδή γενικά δεν μ’αρέσει η δεξιά ιδεολογία.

Και σχετικά με την οικονομία, ναι, κι εγώ είμαι εναντίον του καπιταλισμού και θα ήθελα ένα καλύτερο σύστημα οικονομίας. Αλλά ο κορονοϊός δεν είναι ευκαιρία για να γίνει αυτό, όπως κάποιοι έχει ακουστεί να ισχυρίζονται. Διότι δεν υπάρχει κανένα τέτοιο σχέδιο για άλλο σύστημα οικονομίας. Κι αν η οικονομία μας, όπως είναι – με τα καλά της και με τα κακά της – καταρρεύσει ακόμα πιο πολύ, τότε... τότε δεν χρειάζεται να κάνω υποθέσεις τι στο διάολο θα γίνει. Όλοι τα ξέρουμε.