19 / 6 / 2020
Πριν από κανένα χρόνο, αν θυμάμαι καλά, είχα γράψει ένα post εδώ για τις ανεμογεννήτριες (που τώρα βαριέμαι να ψάξω να βρω το link). Και εκεί έλεγα ότι μου φαίνεται περίεργο που κάποιοι ισχυρίζονται ότι οι ανεμογεννήτριες, αντί να εξυπηρετούν το περιβάλλον και τον άνθρωπο, τα βλάπτουν και τα δύο. Γενικά, νόμιζα ότι αιολική ενέργεια σημαίνει φτηνή ενέργεια πολύ καλύτερη από του πετρελαίου. Ή, σε τελική ανάλυση, ακόμα κι αν έχει κάποια μειονεκτήματα, είναι δυνατόν να είναι χειρότερα από του πετρελαίου;
Επίσης, θυμάμαι πως είχα γράψει ότι το πρόβλημα είναι πως όλα αυτά δεν μπορείς να τα ελέγξεις μόνος σου, οπότε και δεν μπορείς να ξέρεις ποια είναι η αλήθεια ή αν κάποια πράγματα λέγονται για διάφορες σκοπιμότητες.
Πρόσφατα, όμως, ανακάλυψα το ακόλουθο βίντεο το οποίο προτείνω όλοι να δείτε, γιατί θεωρώ ότι είναι σημαντικό.
Ίσως τελικά η πράσινη ενέργεια να μην είναι και τόσο πράσινη όσο κάποιοι θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε αλλά ακόμα μια καλοστημένη κομπίνα. Και το θέμα αισθάνομαι να με αφορά αρκετά – όχι πως δεν θα έπρεπε να μας αφορά όλους – γιατί έχω μια κάποια σχέση με ένα ανεμοδαρμένο νησί.
14 / 6 / 2020
Έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που έληξαν τα περιοριστικά μέτρα του απόλυτου παραλογισμού – δηλαδή, να είναι κλειστά τα πάντα και οι πάντες στις κορονότρυπές τους – και δίνεται η εντύπωση ότι η κοινωνία έχει αρχίσει να επιστρέφει σε μια κάποια κανονικότητα. Ο κόσμος κυκλοφορεί, τα μαγαζιά κινούνται. Κατά πόσο όλη αυτή η κίνηση είναι στα επίπεδα που θα μπορούσαν να θεωρηθούν «φυσιολογικά», μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε. Νομίζω, πάντως, ότι είναι λίγο πιο κάτω από αυτό το επίπεδο.
Και η απειλή του κορονοϊού συνεχίζει να κρέμεται πάνω απ’τα κεφάλια μας σαν τσεκούρι. Η κατάσταση έχει οδηγηθεί σε μια απειλητική στασιμότητα.
Βλέπεις τώρα κάτι... περίεργα πράγματα κυκλοφορώντας στους δρόμους της Αθήνας, όπως ανθρώπους να συνωστίζονται σε προποτζίδικο χωρίς κανείς να φορά μάσκα (ενώ μπορείς να υποθέσεις ότι ίσως να χρειαζόταν), και λίγο παρακάτω συναντάς κάποιον να βαδίζει μόνος του και να φορά μάσκα (που σίγουρα δεν χρειαζόταν). Επικρατεί μια παλαβή κατάσταση σχετικά με το τι μπορεί να αποτελέσει προφύλαξη, τι όχι, και πώς οφείλει να προστατευτεί κανείς. Προτιμότερο, βέβαια, από εκείνα τα χάλια με ο γενικό lockdown. Και οι υποχρεωτικές μάσκες στα ΜΜΜ ακόμα μοιάζει καλή ιδέα, ειδικά τώρα που η κίνηση εκεί έχει αυξηθεί.
Ωστόσο, αναρωτιέμαι (α) κατά πόσο οι μάσκες δεν είναι απλά placebo και (β) πού διάολο πηγαίνει αυτή η κατάσταση. Τι θα γίνει; Επ’αόριστον θα πρέπει να φοράει ο κόσμος μάσκες στα ΜΜΜ; Επ’αόριστον θα κρέμεται από πάνω μας η αόρατη/ορατή απειλή ενός ιού που υποτίθεται πως είναι τρομερός...
Ποιο ήταν το τρομερό αποτέλεσμα που είχε μέχρι στιγμής; Το χειρότερο που είδα εγώ, παγκοσμίως, ήταν το lockdown και οι χούντες.
Ας τσεκάρουμε πάλι μερικά στατιστικά στοιχεία από αυτό τον ιστότοπο.
Στην Ελλάδα υποτίθεται ότι έχουμε 3.112 κρούσματα και 183 θανάτους από τον Covid-19. Και λέω υποτίθεται γιατί είναι ήδη γνωστό πως πολλοί θάνατοι δηλώθηκαν «από Covid-19» ενώ οι ασθενείς δεν πέθαναν πραγματικά από τον ιό αλλά από άλλες αιτίες και συγχρόνως έτυχε να έχουν και τον κορονοϊό. Επίσης, υπήρχαν και περιπτώσεις που οι νεκροί δεν είχαν καν τον κορονοϊό αλλά οι δικοί τους εξαναγκάστηκαν – δεν ξέρω πώς – να δηλώσουν ότι πέθαναν από τον κορονοϊό. (Δεν το λέω αυθαίρετα αυτό· όποιος θέλει μπορεί να ψάξει στο Διαδίκτυο.) Ύστερα από όλα αυτά, εγώ προσωπικά αμφιβάλλω ότι και τα κρούσματα είναι όσα λένε πως είναι. Εξαρχής το αμφέβαλλα, και εξαρχής το ένστικτό μου μου έλεγε πως κάτι δεν πάει καλά εδώ.
Αλλά ας κάνουμε μερικούς υπολογισμούς.
3.112 κρούσματα σημαίνει ότι στην Ελλάδα, με πληθυσμό 10.000.000, έχεις ακριβώς 0,03112% πιθανότητα να σε πιάσει ο κορονοϊός.
Κι αν σε πιάσει, έχεις 5,88% πιθανότητα να δεις τα ραδίκια ανάποδα.
Γενικά, χωρίς ακόμα να σε έχει πιάσει ο κορονοϊός, έχεις πιθανότητα 0,00183% να ταξιδέψεις στον άλλο κόσμο με εισιτήριο Covid-19.
Αυτά δεν είναι ανησυχητικά ποσοστά.
Όταν όμως έγινε το περιστατικό στην Ξάνθη, οι πάντες έφτασαν στα όρια ν’αρχίσουν να τρελαίνονται ξανά και να μιλάνε για πιθανό γενικό lockdown. Ναι, ας κάνουν καμιά τέτοια πλάκα και ποτέ δεν πρόκειται να συνέλθει ο ασθενής... δηλαδή, η οικονομία και η χώρα γενικά. Ευτυχώς, η κυβέρνηση φαίνεται να το ψιλοκαταλαβαίνει αυτό και απλά έκαναν τοπικό lockdown. Όχι και τόσο καλό πράγμα, βέβαια... Σε κάνει να αναρωτιέσαι μήπως τελικά τίποτ’ άλλο συμβαίνει στην Ξάνθη και ο κορονοϊός αποτελεί πρόφαση για κλείσιμο.
Αλλά, και πάλι, εκείνο που κυρίως προβληματίζει εμένα είναι ώς πότε θα κρατήσει αυτή η παγκόσμια υπόθεση με τον κορονοϊό. Γιατί, αν θέλουμε, μπορούμε να την κάνουμε να κρατήσει επ’άπειρον, είτε βρεθεί φάρμακο είτε όχι. Είναι θέμα νοοτροπίας από ένα σημείο και μετά. Πολλά επικίνδυνα πράγματα υπάρχουν στον κόσμο. Θα συνεχίσουμε να φοβόμαστε τον ίσκιο μας και να φοράμε μάσκες και να τρίβουμε τα χέρια μας με οινοπνεύματα; Δεν αρχίζει να γίνεται αυτό λιγάκι αστείο; Ειδικά με τέτοια ποσοστά θνησιμότητας – κι αυτά αναμφίβολα μπασταρδεμένα και μαγειρεμένα ώστε να φαίνονται μεγαλύτερα.
Επιπλέον, έχω διαβάσει κάτι απόψεις για τον κορονοϊό που με εκπλήσσουν ή με κάνουν να αναρωτιέμαι για τις σκοπιμότητες ή την πλύση εγκεφάλου του καθενός. Σε γνωστά πολιτιστικά περιοδικά μπορεί να τύχει να δεις ανθρώπους να γράφουν ότι, με τον Covid-19, η εξυπηρέτηση έγινε ταχύτερη επειδή δεν είχαμε πολυκοσμία¹, η φύση και ο πλανήτης «ανέπνευσαν»², μάθαμε να σεβόμαστε τον συνάνθρωπό μας³, μάθαμε να είμαστε υπεύθυνοι⁴, και παρόμοιες φανφάρες, που, αν και μπορείς να υποθέσεις ότι ίσως εν μέρει να ισχύουν, δεν περιγράφουν καθόλου καλά την πραγματικότητα με την κορονοκατάσταση, που ήταν (και είναι) τρομοκρατία, καταπίεση, και οικονομική/βιοτική υποβάθμιση.
Τι διάολο έχουν να κερδίσουν τα άτομα που τα γράφουν αυτά; Τι δεν πάει καλά μαζί τους;
Και τώρα; Όπως είπα, είμαστε σε μια κατάσταση στατική. Και περιμένουμε... τι ακριβώς, κανείς δεν ξέρει.
Είναι βιολογικός πόλεμος; Περιμένουμε «επίθεση»; Είναι, στην πραγματικότητα, ψυχικός και πολιτικός έλεγχος; Περιμένουν κάποιοι να δουν πότε το ηθικό θα έχει τσακιστεί τελείως;
Εγώ ψάχνω να βρω – στην Ελλάδα – μια από εκείνες τις μάσκες με τα δόντια επάνω. Αν ξέρει κανείς πού να τη βρω, ας μου στείλει ένα email στο kostasvoulazeris AT yahoo DOT gr. Θέλω να δαγκώσω κάποιον επιτέλους. (Σοβαρά, όμως – ψάχνω αυτή τη μάσκα. Μου αρέσει. Είναι καλτ.)
¹Αν είναι δυνατόν. Δεν ισχύει, φυσικά. Το αντίθετο συνέβη. Προσωπικά, έτυχε να έχω παραγγείλει κάτι από Η.Π.Α. εκείνο τον καιρό και έκανε 2 μήνες μέχρι να έρθει αντί για 2-3 εβδομάδες όπως προβλεπόταν. Ποια ταχεία εξυπηρέτηση, ρε κουφάλες; Οι ουρές που περίμεναν έξω από τα σουπερμάρκετ;
²Δεν έχει σημασία που οι άνθρωποι έπαψαν να αναπνέουν. Ευτυχώς κάτι ζαρκάδια κατέβηκαν από τις πλαγιές και τώρα μπορούσαν να κάνουν βόλτα πάνω στην επαρχιακή λεωφόριο!
³Εννοείται πως όχι. Αυτό δεν μαθαίνεται τόσο εύκολα. Αν μαθαίνεται ποτέ.
⁴Ή, μήπως, τρομοκρατημένοι;
9 / 6 / 2020
Κάποιος στο Twitter μού έγραψε μια απάντηση για το προηγούμενο άρθρο σχετικά με το σκαστό καλαμπόκι/ποπ-κορν. Βασικά, μοιράστηκε έναν σύνδεσμο από τη Wikipedia – αυτόν εδώ – όπου αναφέρονται διάφορες ελληνικές ονομασίες για το ποπ-κορν· και μου φάνηκε αρκετά ενδιαφέρον για να το παραθέσω.
Το πρόβλημα, όμως, είναι πως όλες αυτές οι λέξεις είναι ιδιωματικές. Επιπλέον, λέξεις όπως παπαρλοπλαπούτσια μπορεί να έχουν πλάκα, ομολογουμένως, αλλά δεν είναι εύηχες. Κι αν τις θέλεις για χρήση μέσα σε φανταστικό σκηνικό, είναι ακόμα χειρότερα τα πράγματα. Εκεί δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις ιδιωματικές λέξεις που ισχύουν σε συγκεκριμένες περιοχές της Ελλάδας. Ή πρέπει να χρησιμοποιήσεις κάτι που μοιάζει πιο ουδέτερο, ή, αν θέλεις να χρησιμοποιήσεις ιδιωματική λέξη, συνήθως είναι καλύτερα να σκεφτείς κάτι δικό σου. Θα μπορούσες να τα λες, πχ, τσουτσούκια. Θα είχε πλάκα, σίγουρα, και μικρή διαφορά από άλλες λέξεις που είδα σ’αυτό το άρθρο.
Ορισμένες φορές διανοείσαι μια φανταστική λέξη και λες ότι είναι πολύ παράξενη, ή πολύ γελοία. Αλλά, μετά, βλέπεις τι υπάρχει στην «πραγματικότητα» που βιώνουμε... και τότε λες ότι τίποτα δεν μπορεί να την ξεπεράσει!
