Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
21 / 6 / 2020

Δείτε αυτό το βίντεο. Είναι καταπληκτικό, αν και η ποιότητα είναι, ομολογουμένως, οικτρή.

Ο δράκος του Κόμοντο δεν μασάει τίποτα – εκτός από κόμπρες.

Μου θυμίζει κάτι παλιές ταινίες αυτό το βίντεο, στις οποίες, για να φτιάξουν γιγάντια τέρατα, μεγέθυναν φίδια και άλλα ζώα και τα έβαζαν να φαίνεται σαν να αντιμετωπίζουν τους ήρωες. Θυμάμαι, μάλιστα, μια τελείως τραγελαφική κατάσταση σε μια ταινία όπου είχαν μεγεθύνει μια χελώνα, την είχαν κάνει ΠΕΛΩΡΙΑ, και υποτίθεται πως ήταν κάποιο μυθικό τέρας που οι ήρωες πολεμούσαν. Αλλά φαινόταν ότι ήταν απλά μια συνηθισμένη, άκακη χελώνα. Ήταν αστείο. Αλλά είχε τη γοητεία του. Νομίζω ότι ήταν μία από εκείνες τις παλιές ταινίες με τον Ηρακλή, όπου ο Ηρακλής είχε φτάσει μέχρι και στο Διάστημα και είχε αντιμετωπίσει μηχανικά έντομα.

 

19 / 6 / 2020

Πριν από κανένα χρόνο, αν θυμάμαι καλά, είχα γράψει ένα post εδώ για τις ανεμογεννήτριες (που τώρα βαριέμαι να ψάξω να βρω το link). Και εκεί έλεγα ότι μου φαίνεται περίεργο που κάποιοι ισχυρίζονται ότι οι ανεμογεννήτριες, αντί να εξυπηρετούν το περιβάλλον και τον άνθρωπο, τα βλάπτουν και τα δύο. Γενικά, νόμιζα ότι αιολική ενέργεια σημαίνει φτηνή ενέργεια πολύ καλύτερη από του πετρελαίου. Ή, σε τελική ανάλυση, ακόμα κι αν έχει κάποια μειονεκτήματα, είναι δυνατόν να είναι χειρότερα από του πετρελαίου;

Επίσης, θυμάμαι πως είχα γράψει ότι το πρόβλημα είναι πως όλα αυτά δεν μπορείς να τα ελέγξεις μόνος σου, οπότε και δεν μπορείς να ξέρεις ποια είναι η αλήθεια ή αν κάποια πράγματα λέγονται για διάφορες σκοπιμότητες.

Πρόσφατα, όμως, ανακάλυψα το ακόλουθο βίντεο το οποίο προτείνω όλοι να δείτε, γιατί θεωρώ ότι είναι σημαντικό.

Ίσως τελικά η πράσινη ενέργεια να μην είναι και τόσο πράσινη όσο κάποιοι θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε αλλά ακόμα μια καλοστημένη κομπίνα. Και το θέμα αισθάνομαι να με αφορά αρκετά – όχι πως δεν θα έπρεπε να μας αφορά όλους – γιατί έχω μια κάποια σχέση με ένα ανεμοδαρμένο νησί.

 

16 / 6 / 2020

Ακόμα ένα όμορφο γκράφιτι που μοιάζει να βγήκε από ψυχεδελικό όνειρο.

Μυστηριακές Οντότητες

 

14 / 6 / 2020

Έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που έληξαν τα περιοριστικά μέτρα του απόλυτου παραλογισμού – δηλαδή, να είναι κλειστά τα πάντα και οι πάντες στις κορονότρυπές τους – και δίνεται η εντύπωση ότι η κοινωνία έχει αρχίσει να επιστρέφει σε μια κάποια κανονικότητα. Ο κόσμος κυκλοφορεί, τα μαγαζιά κινούνται. Κατά πόσο όλη αυτή η κίνηση είναι στα επίπεδα που θα μπορούσαν να θεωρηθούν «φυσιολογικά», μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε. Νομίζω, πάντως, ότι είναι λίγο πιο κάτω από αυτό το επίπεδο.

Και η απειλή του κορονοϊού συνεχίζει να κρέμεται πάνω απ’τα κεφάλια μας σαν τσεκούρι. Η κατάσταση έχει οδηγηθεί σε μια απειλητική στασιμότητα.

Βλέπεις τώρα κάτι... περίεργα πράγματα κυκλοφορώντας στους δρόμους της Αθήνας, όπως ανθρώπους να συνωστίζονται σε προποτζίδικο χωρίς κανείς να φορά μάσκα (ενώ μπορείς να υποθέσεις ότι ίσως να χρειαζόταν), και λίγο παρακάτω συναντάς κάποιον να βαδίζει μόνος του και να φορά μάσκα (που σίγουρα δεν χρειαζόταν). Επικρατεί μια παλαβή κατάσταση σχετικά με το τι μπορεί να αποτελέσει προφύλαξη, τι όχι, και πώς οφείλει να προστατευτεί κανείς. Προτιμότερο, βέβαια, από εκείνα τα χάλια με ο γενικό lockdown. Και οι υποχρεωτικές μάσκες στα ΜΜΜ ακόμα μοιάζει καλή ιδέα, ειδικά τώρα που η κίνηση εκεί έχει αυξηθεί.

Ωστόσο, αναρωτιέμαι (α) κατά πόσο οι μάσκες δεν είναι απλά placebo και (β) πού διάολο πηγαίνει αυτή η κατάσταση. Τι θα γίνει; Επ’αόριστον θα πρέπει να φοράει ο κόσμος μάσκες στα ΜΜΜ; Επ’αόριστον θα κρέμεται από πάνω μας η αόρατη/ορατή απειλή ενός ιού που υποτίθεται πως είναι τρομερός...

Ποιο ήταν το τρομερό αποτέλεσμα που είχε μέχρι στιγμής; Το χειρότερο που είδα εγώ, παγκοσμίως, ήταν το lockdown και οι χούντες.

Ας τσεκάρουμε πάλι μερικά στατιστικά στοιχεία από αυτό τον ιστότοπο.

Στην Ελλάδα υποτίθεται ότι έχουμε 3.112 κρούσματα και 183 θανάτους από τον Covid-19. Και λέω υποτίθεται γιατί είναι ήδη γνωστό πως πολλοί θάνατοι δηλώθηκαν «από Covid-19» ενώ οι ασθενείς δεν πέθαναν πραγματικά από τον ιό αλλά από άλλες αιτίες και συγχρόνως έτυχε να έχουν και τον κορονοϊό. Επίσης, υπήρχαν και περιπτώσεις που οι νεκροί δεν είχαν καν τον κορονοϊό αλλά οι δικοί τους εξαναγκάστηκαν – δεν ξέρω πώς – να δηλώσουν ότι πέθαναν από τον κορονοϊό. (Δεν το λέω αυθαίρετα αυτό· όποιος θέλει μπορεί να ψάξει στο Διαδίκτυο.) Ύστερα από όλα αυτά, εγώ προσωπικά αμφιβάλλω ότι και τα κρούσματα είναι όσα λένε πως είναι. Εξαρχής το αμφέβαλλα, και εξαρχής το ένστικτό μου μου έλεγε πως κάτι δεν πάει καλά εδώ.

Αλλά ας κάνουμε μερικούς υπολογισμούς.

3.112 κρούσματα σημαίνει ότι στην Ελλάδα, με πληθυσμό 10.000.000, έχεις ακριβώς 0,03112% πιθανότητα να σε πιάσει ο κορονοϊός.

Κι αν σε πιάσει, έχεις 5,88% πιθανότητα να δεις τα ραδίκια ανάποδα.

Γενικά, χωρίς ακόμα να σε έχει πιάσει ο κορονοϊός, έχεις πιθανότητα 0,00183% να ταξιδέψεις στον άλλο κόσμο με εισιτήριο Covid-19.

Αυτά δεν είναι ανησυχητικά ποσοστά.

Όταν όμως έγινε το περιστατικό στην Ξάνθη, οι πάντες έφτασαν στα όρια ν’αρχίσουν να τρελαίνονται ξανά και να μιλάνε για πιθανό γενικό lockdown. Ναι, ας κάνουν καμιά τέτοια πλάκα και ποτέ δεν πρόκειται να συνέλθει ο ασθενής... δηλαδή, η οικονομία και η χώρα γενικά. Ευτυχώς, η κυβέρνηση φαίνεται να το ψιλοκαταλαβαίνει αυτό και απλά έκαναν τοπικό lockdown. Όχι και τόσο καλό πράγμα, βέβαια... Σε κάνει να αναρωτιέσαι μήπως τελικά τίποτ’ άλλο συμβαίνει στην Ξάνθη και ο κορονοϊός αποτελεί πρόφαση για κλείσιμο.

Αλλά, και πάλι, εκείνο που κυρίως προβληματίζει εμένα είναι ώς πότε θα κρατήσει αυτή η παγκόσμια υπόθεση με τον κορονοϊό. Γιατί, αν θέλουμε, μπορούμε να την κάνουμε να κρατήσει επ’άπειρον, είτε βρεθεί φάρμακο είτε όχι. Είναι θέμα νοοτροπίας από ένα σημείο και μετά. Πολλά επικίνδυνα πράγματα υπάρχουν στον κόσμο. Θα συνεχίσουμε να φοβόμαστε τον ίσκιο μας και να φοράμε μάσκες και να τρίβουμε τα χέρια μας με οινοπνεύματα; Δεν αρχίζει να γίνεται αυτό λιγάκι αστείο; Ειδικά με τέτοια ποσοστά θνησιμότητας – κι αυτά αναμφίβολα μπασταρδεμένα και μαγειρεμένα ώστε να φαίνονται μεγαλύτερα.

Επιπλέον, έχω διαβάσει κάτι απόψεις για τον κορονοϊό που με εκπλήσσουν ή με κάνουν να αναρωτιέμαι για τις σκοπιμότητες ή την πλύση εγκεφάλου του καθενός. Σε γνωστά πολιτιστικά περιοδικά μπορεί να τύχει να δεις ανθρώπους να γράφουν ότι, με τον Covid-19, η εξυπηρέτηση έγινε ταχύτερη επειδή δεν είχαμε πολυκοσμία¹, η φύση και ο πλανήτης «ανέπνευσαν»², μάθαμε να σεβόμαστε τον συνάνθρωπό μας³, μάθαμε να είμαστε υπεύθυνοι⁴, και παρόμοιες φανφάρες, που, αν και μπορείς να υποθέσεις ότι ίσως εν μέρει να ισχύουν, δεν περιγράφουν καθόλου καλά την πραγματικότητα με την κορονοκατάσταση, που ήταν (και είναι) τρομοκρατία, καταπίεση, και οικονομική/βιοτική υποβάθμιση.

Τι διάολο έχουν να κερδίσουν τα άτομα που τα γράφουν αυτά; Τι δεν πάει καλά μαζί τους;

Και τώρα; Όπως είπα, είμαστε σε μια κατάσταση στατική. Και περιμένουμε... τι ακριβώς, κανείς δεν ξέρει.

Είναι βιολογικός πόλεμος; Περιμένουμε «επίθεση»; Είναι, στην πραγματικότητα, ψυχικός και πολιτικός έλεγχος; Περιμένουν κάποιοι να δουν πότε το ηθικό θα έχει τσακιστεί τελείως;

Εγώ ψάχνω να βρω – στην Ελλάδα – μια από εκείνες τις μάσκες με τα δόντια επάνω. Αν ξέρει κανείς πού να τη βρω, ας μου στείλει ένα email στο kostasvoulazeris AT yahoo DOT gr. Θέλω να δαγκώσω κάποιον επιτέλους. (Σοβαρά, όμως – ψάχνω αυτή τη μάσκα. Μου αρέσει. Είναι καλτ.)

 


¹Αν είναι δυνατόν. Δεν ισχύει, φυσικά. Το αντίθετο συνέβη. Προσωπικά, έτυχε να έχω παραγγείλει κάτι από Η.Π.Α. εκείνο τον καιρό και έκανε 2 μήνες μέχρι να έρθει αντί για 2-3 εβδομάδες όπως προβλεπόταν. Ποια ταχεία εξυπηρέτηση, ρε κουφάλες; Οι ουρές που περίμεναν έξω από τα σουπερμάρκετ;

²Δεν έχει σημασία που οι άνθρωποι έπαψαν να αναπνέουν. Ευτυχώς κάτι ζαρκάδια κατέβηκαν από τις πλαγιές και τώρα μπορούσαν να κάνουν βόλτα πάνω στην επαρχιακή λεωφόριο!

³Εννοείται πως όχι. Αυτό δεν μαθαίνεται τόσο εύκολα. Αν μαθαίνεται ποτέ.

⁴Ή, μήπως, τρομοκρατημένοι;

 

12 / 6 / 2020

Κι άλλες μηχανές στους τοίχους...

Μυστηριακές Οντότητες

 

126η σελίδα από τις 183

Προηγούμενη σελίδα

Επόμενη σελίδα

 

Επίσης . . .

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Οκτωβρίου (21/10)


Sanjulián (τέχνη) & Rudolf Kalvach (παράξενες κάρτες – 1907) & Hannah Flowers (τέχνη) & Το σπίτι που εξαφανίστηκε & Michael Kaluta (τέχνη) & Οι εικονογράφοι του Poe & Η γηραιότερη χελώνα της γης (αθάνατη;) & 221 Camera Obscuras & Infinite Jungle (στον browser σας) & Robin F. Williams (τέχνη) & Rottweilin (τέχνη) & Στα ίχνη των Shonokin (του Manly Wade Wellman) & Κόμιξ με τον Elric (1970) & περισσότερα στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ παύλα


Σε ελληνικά κείμενα (λογοτεχνικά και μη) είναι αρκετά συχνό να συναντήσουμε το εξής συντακτικό φαινόμενο το οποίο θα δείξω με ένα απλό παράδειγμα γιατί έτσι είναι πολύ πιο εύκολο:

Οι καβαλάρηδες έρχονταν μέσα από το λιόγερμα, πάνω από τους λόφους –μια ντουζίνα φιγούρες σε ψηλά άλογα, γκρίζα και λευκά, με μανδύες να τινάζονται πίσω τους–, αλλά δεν είχαν προσέξει ότι στο κατόπι τους ήταν τέσσερις απειλητικές κατάμαυρες σκιές...

Αυτό το κείμενο μοιάζει καλό, γενικά· και είναι, ουσιαστικά. Αλλά προσέξτε πώς χρησιμοποιούνται οι παύλες. Σαν παρενθέσεις! Η πρώτη παύλα κολλάει επάνω στο μια και η δεύτερη (που κλείνει την παρένθεση) κολλάει επάνω στο τους· και μετά απ’αυτή τη δεύτερη παύλα έρχεται κι ένα κόμμα.

Εδώ το πρόβλημα είναι διπλό.

Πρόβλημα πρώτο: Γιατί οι παύλες να κολλάνε επάνω στις λέξεις σαν να είναι παρενθέσεις; Η παύλα δεν είναι παρένθεση· είναι τελείως διαφορετικό σημείο στίξης.

Πρόβλημα δεύτερο: Τι δουλειά έχει το κόμμα μετά την παύλα; Δεν έχει καμία δουλειά εκεί· η παύλα, κανονικά, το αντικαθιστά. Δεν είναι παρένθεση.

[Συνέχισε να διαβάζεις]