Το πόσα μυθιστορήματα και άλλα μη-λογοτεχνικά βιβλία σχετικά με επιδημίες παρουσιάστηκαν μέσα στους τελευταίους μήνες εκπλήσσει ακόμα και εμένα που, σύμφωνα με τις φήμες, γράφω γρήγορα και πολύ. Αρκετά από αυτά τα βιβλία πρόλαβαν, μάλιστα, και να τα μεταφράσουν. Στη βράση κολλάει το σίδερο!

Αχ, είδες τι πολιτισμό δημιουργεί ο καπιταλισμός;

Είδες σε τι υψηλά επίπεδα νόησης μάς έχει οδηγήσει ο κορονοϊός; Μας έχει κάνει καλύτερους ανθρώπους, πιο υπεύθυνους και πιο εμπορικούς (όπως λένε, «πενία τέχνας κατεργάζεται»).

Αυτά είναι. Κορονοβιβλία, ή, γενικά, επιδημιοβιβλία, μάσκα, γάντια, και μουχλιασμένο ψωμί.

Πρόσφατα άκουσα το τελευταίο τραγελαφικό που ξεστόμισε ο ηγέτης μας: Το ελληνικό καλοκαίρι είναι «state of mind», κατάσταση του μυαλού. Δεν χρειάζεται να έρχεστε στα ελληνικά νησιά, όχι, αρκεί να κάθεστε και να τα οραματίζεστε και να φέρνετε τον εαυτό σας σε μια κατάσταση σαν να ήσασταν εκεί.

Και γαμώ! Κι εγώ γουστάρω τέτοιες ψυχεδελικές φάσεις. Αλλά, μετά, πώς αυτοί οι άνθρωποι που ζουν από τον τουρισμό – και είναι πολλοί οι άνθρωποι που ζουν από τον τουρισμό στην Ελλάδα – θα συνεχίσουν να... ζουν; Θα οραματίζονται κι αυτοί τα ευρώ και όταν ξυπνάνε θα τα βρίσκουν επάνω στο κομοδίνο τους;

Μπορεί και να πιάσει!

Ο Robert Anton Wilson είχε κάνει ένα πείραμα. Βόλταρε ενώ είχε στο μυαλό του ένα δολάριο – ενώ είχε φανατικά στο μυαλό του ένα δολάριο. Και όντως βρήκε ένα δολάριο πεταμένο κάπου στον δρόμο.

Το δοκίμασα κι εγώ μια μέρα. Αλλά όχι με λεφτά. Οραματιζόμουν χελώνες ενώ βάδιζα σε μια περιοχή όπου θα μπορούσα να συναντήσω καμιά χελώνα αν και δεν ήταν βέβαιο. Και πράγματι, συνάντησα χελώνες· παραπάνω από μία.

Επομένως, πιάνει.

Αρχίστε να οραματίζεστε τάλιρα, πολλά τάλιρα, και θ’αρχίσουν να πέφτουν από τον ουρανό!

*

Αφήνοντας αυτές τις γκουρού, μαγικές καταστάσεις, επιστρέφω σε κάτι που είχα πει τις προάλλες: ότι αποφάσισα να βάλω μια επιδημία στο βιβλίο που γράφω τώρα, επειδή φαίνεται ότι πραγματικά ταιριάζει. Δεν είναι παρωδία του κορονοϊού – δεν γράφω παρωδίες, ποτέ – αλλά έχει κάποιες ομοιότητες, επιδημία γαρ. Δεν πρόκειται, βέβαια, για κάτι που θα δημοσιεύσω σύντομα. Αν είμαι ακόμα ζωντανός, θα το δημοσιεύσω μετά από κάποια χρόνια. Τώρα, άλλωστε, είμαι απασχολημένος με το να δημοσιεύω τα τελευταία βιβλία των Κρυφών Όπλων της Πόλης. Επίσης, δεν είναι μόνο ένα βιβλίο· είναι σειρά. Βρίσκομαι τώρα στον έβδομο τόμο και νομίζω ότι τελειώνω. Η ιστορία περιλαμβάνει, ανάμεσα σε άλλα, έναν υπεράνθρωπο, οφιολατρεία, πειρατές, ιδεολογικούς δολοφόνους – και αυτοί είναι οι καλοί.

Όπως και νάχει, δεν θα πω τίποτ’ άλλο· ποτέ δεν μιλάω για τα βιβλία που γράφω προτού τα δημοσιεύσω – είμαι περίεργος. Αλλά παρακάτω ακολουθεί ένα απόσπασμα (λιγάκι αλλοιωμένο) από την κατάσταση με την επιδημία που γράφω τώρα.

Αν σε κάποιους κατεβούν ιδέες για εύκολο κέρδος από αυτό, έχετε υπόψη σας ότι θέλω κι εγώ ποσοστά.

Ο Πέτρος Νίλκοδιος είναι γιατρός και ανάμεσα στους ανθρώπους που δημιούργησαν την επιδημία. Η πώληση εξειδικευμένων μασκών είναι το πιο αθώο από τα σχέδιά τους.

Μόλις επέστρεψα από διακοπές δύο εβδομάδων χωρίς άμεση πρόσβαση στο Διαδίκτυο, όχι επειδή δεν μπορούσα να έχω αλλά επειδή δεν ήθελα. Στις διακοπές κάνω διακοπή.

Ήμουν σ’ένα νησί που θεωρείται πολύ τουριστικό (και δεν λέω ποιο είναι, για να μη θεωρηθεί ότι προσπαθώ να διαφημίσω ή να δυσφημίσω) αλλά τώρα έμοιαζε σαν να είχε επιστρέψει 20 χρόνια προς το παρελθόν, από άποψη κίνησης τουλάχιστον. Δε θυμάμαι ποτέ ξανά να έχω δει τέτοια ερημιά σ’αυτό το μέρος.

Ο κορονοϊός έκανε κι εδώ τη δουλειά του.

Ο εσωτερικός τουρισμός που μας έλεγαν ότι θα κινηθεί έχει κινηθεί ελάχιστα – ίσως επειδή ο κόσμος ακόμα φοβάται πολύ, ή δεν έχει λεφτά – αλλά, ούτως ή άλλως, δεν φαίνεται να μπορεί να αναπληρώσει το κενό του διεθνή τουρισμού.

Τέλη Ιουνίου μπήκα μερικές φορές σε ΚΤΕΛ αυτού του νησιού και ήμουν ο μοναδικός επιβάτης – λες και το είχα νοικιάσει ολόκληρο! Παραλίες που άλλες φορές ήταν γεμάτες ξαπλώστρες με ξένους τουρίστες ήταν τώρα έρημες, κι έβλεπες έναν άνθρωπο κάπου στο βάθος...

Το μόνο καλό ήταν πως στο νησί ο κόσμος δεν φορούσε μάσκες παρά σε ελάχιστες περιπτώσεις. Αλλά γιατί να τις φορέσει; Από τι να προστατευτεί; Από μικρόβια στον θαλασσινό αέρα; Ακόμα και μέσα σε λεωφορείο με 2-3 επιβάτες είναι ανούσιες οι μάσκες όταν οι επιβάτες κάθονται ο ένας στην αρχή, ο άλλος στη μέση, κι ο άλλος στο τέλος.

Ξενοδοχεία που παλιά ήταν γεμάτα ξένους τουρίστες τώρα στοίχημα ήταν αν είχαν έναν άνθρωπο από το εξωτερικό. Τα καταστήματα άνοιγαν αργά και έκλειναν νωρίς.

Αρχές Ιουλίου, η κίνηση αυξήθηκε λίγο. Λίγο.

Μπορώ να πω ότι προσωπικά μού άρεσε αυτή η ερημιά. Υπήρχε μια ησυχία, μια άνεση. Ένα άπλωμα. Είχες την αίσθηση ότι όλος ο χώρος είναι δικός σου. Και εννοείται πως το σκηνικό θύμιζε βιβλίο του Ballard, αν και όχι το Vermilion Sands, που είναι και το αγαπημένο μου.

Όμως όλα αυτά δεν είναι καθόλου καλά για τους ανθρώπους που ζουν στο νησί – και σε πολλά άλλα ελληνικά νησιά ή τουριστικές περιοχές της Ελλάδας – και περιμένουν αυτό τον καιρό να βγάλουν μερικά λεφτά για να περάσουν τον χειμώνα. Ακόμα και τώρα αν ο τουρισμός αρχίσει να είναι όπως παλιά – πράγμα που αποκλείεται να συμβεί – πάλι θα έχουν πρόβλημα, πάλι θα έχουν χάσει.

Η κατάσταση είναι κακή με κεφαλαίο κάπα.

Και μετά, τα mainstream media δείχνουν ένα πανηγύρι που έγινε κάπου, από κάποιους «ανεύθυνους», και κράζουν προσοχή! μην κολλήσουμε πανούκλα...

Μη φοβάστε, δεν πρόκειται να κολλήσετε πανούκλα από αυτό. Έχει πέσει χειρότερη επιδημία από τον κορονοϊό, παγκοσμίως.

Μυρμηγκοφάγος ή άνθρωπος; Εσύ αποφασίζεις.

Μυστηριακές Οντότητες

Δείτε αυτό το βίντεο. Είναι καταπληκτικό, αν και η ποιότητα είναι, ομολογουμένως, οικτρή.

Ο δράκος του Κόμοντο δεν μασάει τίποτα – εκτός από κόμπρες.

Μου θυμίζει κάτι παλιές ταινίες αυτό το βίντεο, στις οποίες, για να φτιάξουν γιγάντια τέρατα, μεγέθυναν φίδια και άλλα ζώα και τα έβαζαν να φαίνεται σαν να αντιμετωπίζουν τους ήρωες. Θυμάμαι, μάλιστα, μια τελείως τραγελαφική κατάσταση σε μια ταινία όπου είχαν μεγεθύνει μια χελώνα, την είχαν κάνει ΠΕΛΩΡΙΑ, και υποτίθεται πως ήταν κάποιο μυθικό τέρας που οι ήρωες πολεμούσαν. Αλλά φαινόταν ότι ήταν απλά μια συνηθισμένη, άκακη χελώνα. Ήταν αστείο. Αλλά είχε τη γοητεία του. Νομίζω ότι ήταν μία από εκείνες τις παλιές ταινίες με τον Ηρακλή, όπου ο Ηρακλής είχε φτάσει μέχρι και στο Διάστημα και είχε αντιμετωπίσει μηχανικά έντομα.