Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
7 / 8 / 2020

Ένας δαίμονας κατοικεί εδώ, και φρουρεί την πόρτα. Ορισμένες φορές μπορείς να τον διακρίνεις σαν κακό όνειρο. Ζηλεύει παθολογικά τους σκύλους· θέλει να είναι ο μόνος φύλακας του μέρους. Territorial μέχρι αηδίας.

Μυστηριακές Οντότητες

 

5 / 8 / 2020

Καλωσήρθατε σε άλλο ένα επεισόδιο για Μάσκες!

Σήμερα, έτυχε να διαβάσω ότι ένας λοιμοξιολόγος (δεν θέλω να αναφέρω όνομα) συνιστά να φοράμε μάσκες παντού (φυσικά) αλλά να μην τις αγγίζουμε ποτέ εξωτερικά αν θέλουμε να τις στρώσουμε. Να τις πιάνουμε μόνο από τα κορδόνια, όχι από τη μπροστινή εξωτερική επιφάνεια της μάσκας, γιατί αυτή ίσως να είναι μολυσμένη και να μεταφέρουμε το μικρόβιο στα χέρια μας.

Σωστός;

Γενικά, ναι. Ουσιαστικά, αστείος. Γιατί; Διότι και τα κορδόνια της μάσκας μπορεί να είναι μολυσμένα· δεν αποκλείεται.

Όμως υπάρχει εδώ ένα μεγαλύτερο λάθος. Ας πούμε ότι η εξωτερική επιφάνεια της μάσκας σου είναι μολυσμένη. Νομίζεις ότι αν αποφύγεις να την αγγίξεις είσαι ασφαλής; Δεν είσαι ασφαλής. Το πρόσωπό σου είναι κολλημένο στην εσωτερική μεριά της μάσκας, και η εσωτερική μεριά έρχεται σε επαφή με την εξωτερική. Αν το μικρόβιο βρίσκεται στην εξωτερική μεριά του υφάσματος, τότε μάλλον θα το αναπνεύσεις. Το ύφασμα δεν είναι αεροστεγές, έχει μικροσκοπικές τρύπες, όπως όλα τα υφάσματα. Ό,τι περνά από τον αέρα, περνά και από εκεί. Επίσης, το ύφασμα δεν είναι τελείως υδατοστεγές. Μπορεί ίσως να σταματήσει κάποια σταγονίδια, αλλά μέχρι εκεί. Επιπλέον, αν η εξωτερική μεριά του υφάσματος είναι νοτισμένη από κάτι βλαβερό κι εσύ έχεις το πρόσωπό σου κολλημένο επάνω στην εσωτερική μεριά του υφάσματος, τότε οι πιθανότητες να κολλήσεις το κάτι βλαβερό είναι τεράστιες.

Αλλά, εντάξει, καλό είναι να λέμε στον κόσμο να μην αγγίζει τη μάσκα. Δε βλάπτει... Εκτός του ότι, βέβαια, αν τη φοράς για πολλές ώρες, αναπόφευκτα κάποια στιγμή θα την αγγίξεις χωρίς να το θέλεις.

*

Πραγματική χρησιμότητα των υφασμάτινων μασκών:

Τα άλλα είναι παραμύθια.

Καλό είναι να τη φοράς στα ΜΜΜ και κάπου όπου μπορεί να είναι μεγάλος συνωστισμός. Αλλά για λίγο χρόνο. Απλά και μόνο για τη βασική προστασία της. Όχι πως είναι και κάτι το πραγματικά ουσιώδες.

Για όσους νομίζουν ότι οι μάσκες αυτές είναι αληθινά προστατευτικές, ας κάνουμε ένα πείραμα: Θα κλείσουμε τον Μητσοτάκη, τον Χαρδαλιά, και τον Τσιόρδα σε έναν θάλαμο και θα τους ρίξουμε μέσα ένα δηλητηριώδες αέριο. Θα τους έχουμε δώσει, φυσικά, υφασμάτινες μάσκες να φορέσουν. Μετά από μισή ώρα θα ανοίξουμε πάλι την πόρτα. Λέτε κανένας να έχει επιβιώσει;

*

Αφού λοιπόν το παίζω τόσο «έξυπνος», τι θα πρότεινα εγώ, που δεν είμαι «ειδικός» ή «επιστήμονας», για την καταπολέμηση της πανδημίας; ρωτάς.

Η αλήθεια είναι πως δεν έχω απάντηση. Το πρόβλημα είναι πως ούτε οι «ειδικοί» και οι «επιστήμονες» έχουν απάντηση, και πολλά πράγματα μοιάζουν πολύ ύποπτα σ’αυτή την υπόθεση. Από την αρχή κιόλας.

Το πιο σωστό που μπορείς να κάνεις είναι να διατηρείς απόσταση και να ακολουθείς καλή υγιεινή. Και δεν νομίζω ότι αυξήθηκαν τα κρούσματα επειδή ο κόσμος δεν φορούσε μάσκες παντού, ούτε νομίζω ότι τώρα θα μειωθούν – αν μειωθούν – επειδή ο κόσμος θα φορά μάσκες παντού. Όπως και το ότι δεν είχαμε τόσα πολλά κρούσματα στην Ελλάδα δεν οφείλεται στο lockdown που έγινε· απλώς εδώ έτυχε η εξάπλωση να είναι οριακά μικρότερη απ’ό,τι σε άλλες χώρες (μιλώντας πάντα για ποσοστιαία αναλογία).

 

4 / 8 / 2020

OK, δεύτερο post σήμερα επειδή έχω αρχίσει να κάνω όρεξη με τον κορονοϊό όπως τον παλιό, κακό καιρό επί Χούντας της Μεγάλης Πανούκλας πριν από μερικούς μήνες. (Ε, ρε, γλέντια! που έλεγε κι ο Καραγκιόζης.)

Διάβασα πρόσφατα ότι τα τελευταία κρούσματα κορονοϊού στην Ελλάδα εντοπίζονται κυρίως σε γάμους...

Καλά, μιλάμε τώρα για τρομερές διαπιστώσεις...

Ωραία, και τι να κάνουμε, επιστήμονες; Εεε, χμμμμ... Ας καταργήσουμε τους γάμους! Σταματήστε τους! Να πηγαίνετε κατευθείαν γαμήλιο ταξίδι – χωρίς τον γάμο!

*

Εντάξει, κι εγώ είμαι εναντίον του γάμου αλλά δεν κάνω έτσι...

Κάποιον εδώ πέρα πρέπει να τον βάλανε με το ζόρι να παντρευτεί και θέλει εκδίκηση· είναι καταφανές.

*

Και τώρα, αρκετά με το θέατρο σκιών. Σας αφήνω να ξεκουραστείτε για το υπόλοιπο της ημέρας.

Ό,τι προαιρείσθε μπορείτε να το ρίχνετε στον κουμπαρά παραδίπλα.

 

4 / 8 / 2020

Οι αφελείς και οι επιτηδευμένοι εξακολουθούν να διαδίδουν ότι οι μάσκες σε ό,τι χώρο νάναι – σε λίγο και στον καμπινέ – θα τους σώσουν από τον κορονοϊό. Το μόνο που μπορείς να υποθέσεις είναι ή ότι η φήμη αληθεύει πως ο Χαρδαλιάς έχει κρυφά εργαστήριο μασκών κάτω από το σπίτι του, ή ότι η κυβέρνηση ορίζει δια νόμου ότι ο κόσμος πρέπει να φορά (άχρηστες) μάσκες σε ολοένα και περισσότερα μέρη απλά και μόνο για να δείχνει πως κάνει κάτι.

Εν τω μεταξύ, τα mainstream ΜΜΕ κάνουν καλά τη δουλειά τους εξαπλώνοντας τον λοιμό του φόβου και του πανικού. Διαβάζεις άρθρα που λύση δεν δίνουν, καμιά ουσιαστικά πληροφορία δεν προσφέρουν· προσφέρουν, όμως, αρκετό φόβο και πανικό αν είσαι στην ευάλωτη ψυχική κατάσταση να επηρεαστείς από αυτά.

Ακόμα κι αν είχαμε μερικά κρούσματα παραπάνω, δεν είναι τραγωδία. Ρώτησε κανείς αυτό τον καιρό πόσοι άνθρωποι πέθαναν από άλλα πράγματα πέρα από τον κορονοϊό; Όχι; Έψαξε κανείς να βρει ποια είναι όλα αυτά τα κρούσματα και ποια ακριβώς η σοβαρότητά τους, πέρα από κυβερνητικούς υπαλλήλους; Για τους θανάτους, ερεύνησε κανείς να δει πόσοι ήταν πραγματικά από κορονοϊό και πόσοι από αυτούς που πέθαναν απλά έτυχε να έχουν και τον κορονοϊό; Έψαξε κανείς να δει μήπως – μήπως – τα στατιστικά είναι λιγάκι παραφουσκωμένα;

Από τη στιγμή που δεν γίνεται κανένας έλεγχος από ανεξάρτητους ανθρώπους που μπορείς να εμπιστευτείς – από τη στιγμή που τέτοιος έλεγχος είναι δύσκολο να γίνει – εγώ είμαι πολύ καχύποπτος με όλα αυτά. Σε τελική ανάλυση, μέχρι στιγμής δεν ξέρω ούτε έναν άνθρωπο που να ξέρει έναν άνθρωπο που να ξέρει έναν άνθρωπο που να τον έχει πιάσει ο κορονοϊός... Απλά λέω.

Και στο Λονδίνο και στο Βερολίνο άρχισαν ήδη να διαμαρτύρονται – μαζικά – ότι «η μάσκα είναι φίμωτρο» και να δέρνονται με την αστυνομία σε διαδηλώσεις. Στην Αθήνα δεν είδα να γίνεται τίποτα τέτοιο. Αισθάνομαι ντροπή.

Σοβαρά τώρα, τι θα πουν οι Αρχαίοι Θεοί;

Κοιτάζω στον μαγικό μου καθρέφτη και βλέπω την Αθήνα να ξεπουπουλιάζει την κουκουβάγια της, τον Ερμή να χάνει το δεξί του φτερωτό σανδάλι και να παίρνει τούμπα, τον Δία να χάνει τη στύση του και λίγο σπέρμα να τρέχει στο γόνατό του, την Αφροδίτη να αυνανίζεται μαστουρωμένη με φύλλα δάφνης... Και ο Άγιος Γεώργιος αρχίζει να φοβάται ότι ίσως τελικά να αστόχησε όταν εκτόξευσε εκείνο το δόρυ εναντίον του δράκου.

Ακολουθεί φωτογραφία από τους δρόμους της Αθήνας εν ώρα αιχμής...

 

3 / 8 / 2020

Καλοκαιρινά πράγματα.

Μυστηριακές Οντότητες

 

122η σελίδα από τις 183

Προηγούμενη σελίδα

Επόμενη σελίδα

 

Επίσης . . .

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Οκτωβρίου (21/10)


Sanjulián (τέχνη) & Rudolf Kalvach (παράξενες κάρτες – 1907) & Hannah Flowers (τέχνη) & Το σπίτι που εξαφανίστηκε & Michael Kaluta (τέχνη) & Οι εικονογράφοι του Poe & Η γηραιότερη χελώνα της γης (αθάνατη;) & 221 Camera Obscuras & Infinite Jungle (στον browser σας) & Robin F. Williams (τέχνη) & Rottweilin (τέχνη) & Στα ίχνη των Shonokin (του Manly Wade Wellman) & Κόμιξ με τον Elric (1970) & περισσότερα στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ παύλα


Σε ελληνικά κείμενα (λογοτεχνικά και μη) είναι αρκετά συχνό να συναντήσουμε το εξής συντακτικό φαινόμενο το οποίο θα δείξω με ένα απλό παράδειγμα γιατί έτσι είναι πολύ πιο εύκολο:

Οι καβαλάρηδες έρχονταν μέσα από το λιόγερμα, πάνω από τους λόφους –μια ντουζίνα φιγούρες σε ψηλά άλογα, γκρίζα και λευκά, με μανδύες να τινάζονται πίσω τους–, αλλά δεν είχαν προσέξει ότι στο κατόπι τους ήταν τέσσερις απειλητικές κατάμαυρες σκιές...

Αυτό το κείμενο μοιάζει καλό, γενικά· και είναι, ουσιαστικά. Αλλά προσέξτε πώς χρησιμοποιούνται οι παύλες. Σαν παρενθέσεις! Η πρώτη παύλα κολλάει επάνω στο μια και η δεύτερη (που κλείνει την παρένθεση) κολλάει επάνω στο τους· και μετά απ’αυτή τη δεύτερη παύλα έρχεται κι ένα κόμμα.

Εδώ το πρόβλημα είναι διπλό.

Πρόβλημα πρώτο: Γιατί οι παύλες να κολλάνε επάνω στις λέξεις σαν να είναι παρενθέσεις; Η παύλα δεν είναι παρένθεση· είναι τελείως διαφορετικό σημείο στίξης.

Πρόβλημα δεύτερο: Τι δουλειά έχει το κόμμα μετά την παύλα; Δεν έχει καμία δουλειά εκεί· η παύλα, κανονικά, το αντικαθιστά. Δεν είναι παρένθεση.

[Συνέχισε να διαβάζεις]