31 / 7 / 2020
Τυπική αντίδραση της κυβέρνησής μας:
Μερικά κρούσματα κορονοϊού παραπάνω;
ΠΑΝΙΚΟΣ!
Φοράτε μάσκες παντού – ναι, και στον καμπινέ!
Χωθείτε στις τρύπες σας!
Τώρα! Τώρα! ΤΩΡΑ!
*
Το θέμα έχει φτάσει πια, όχι στα όρια της γελοιότητας (εκεί ήταν εξαρχής), αλλά στα όρια του επικίνδυνου (και όχι εξαιτίας του Covid-19).
Είδαν μερικά νέα κρούσματα, αμέσως έβαλαν τους πάντες να φοράνε μάσκες στα σουπερμάρκετ υπό την απειλή προστίμου. (Εγώ δεν το ήξερα την πρώτη ημέρα και παραλίγο να σκοτώσω έναν ορεσίβιο που είχε κατεβεί να πάρει προμήθειες.)
Είδαν μετά κι άλλα κρούσματα, πράγμα που θα έπρεπε να τους υποψιάσει ότι αυτό που έκαναν με τη μασκοφορία είναι μάλλον άχρηστο· αλλά εκείνοι τον χαβά τους! Και χειρότερα ακόμα: έβαλαν τους πάντες, σε όλα τα καταστήματα, να φοράνε μάσκες.
Και αυτές οι μάσκες είναι άχρηστες. Όχι μόνο δεν προσφέρουν παρά την πιο βασική προστασία από πράγματα όπως τον Covid-19 (αν προσφέρουν καν προστασία) αλλά επιβαρύνουν και την υγεία αν τις φοράς πολλές ώρες.
Σοβαρά. Δεν το βγάζω από το μυαλό μου. Ρίξτε μια ματιά εδώ, ή, ακόμα καλύτερα, ψάξτε το μόνοι σας. Πάντα να ψάχνετε προτού πιστέψετε ό,τι σας λένε.
Μόνο αυτή η γελοία γερμανική μελέτη υποστηρίζει ότι οι μάσκες μειώνουν τα κρούσματα από κορονοϊό. Η αλήθεια είναι ότι οι μάσκες δεν βοηθάνε καθόλου ίσως. Η μόνη χρησιμότητα που μπορεί να έχουν είναι για μικρό χρονικό διάστημα όταν θες να μπεις σε κάποιο πολύ συνωστισμένο μέρος – όπως στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Εκεί καλό είναι να φορέσεις μάσκα, απλά και μόνο επειδή προσφέρει μια κάποια βασική προστασία ίσως.
Δεν είναι λογικό η κυβέρνηση να εξαναγκάζει χιλιάδες εργαζόμενους να φοράνε συνεχώς μάσκα όλη την ημέρα. Αυτό απλά επιβαρύνει την υγεία τους, και δεν βοηθά στην καταπολέμηση του κορονοϊού. Το πιο πιθανό είναι αυτοί οι άνθρωποι να πάθουν κάτι το αναπνευστικό που δεν έχει σχέση με τον κορονοϊό, ενώ αν δεν φορούσαν τις μάσκες κατά πάσα πιθανότητα δεν θα πάθαιναν τίποτα.
Οι μάσκες δεν είναι καλό μέτρο καταπολέμησης του Covid-19.
Το Υπουργείο Υγείας δεν φαίνεται να δίνει καμιά σημασία σ’αυτό, παίρνοντας στον λαιμό του χιλιάδες εργαζόμενους με το να τους εξαναγκάζει να φοράνε ένα πανί μπροστά στη μούρη τους επί ώρες ολόκληρες. Εντάξει, μέχρι στιγμής υποπτευόμουν ότι το Υπουργείο Υγείας αποτελείται από γελοίους. Τώρα είμαι σίγουρος πια.
Και σαν να μην έφταναν αυτές οι αθλιότητες, έχουμε και τους αριστερούληδες δημοσιογράφους να λένε πως η κυβέρνηση είναι «ανεύθυνη» επειδή δεν έκανε υποχρεωτικές τις μάσκες και στις εκκλησίες!
Πόπο, τι ανευθυνότητα...
Συγνώμη που θα σας σπάσω τη φούσκα σας, αλλά στις εκκλησίες αυτό που κάνουν οι παπάδες – να φροντίζουν να υπάρχει απόσταση – είναι καλύτερο απ’το να φοράς μάσκα. Βασικά, η απόσταση είναι το μόνο που μπορεί πραγματικά να σε γλιτώσει από τον κορονοϊό. Το πρόβλημα είναι ότι στην καθημερινότητα είναι πολύ δύσκολο – πρακτικά αδύνατον – να έχεις συνεχώς τουλάχιστον 1,5 μέτρο απόσταση από τον οποιονδήποτε.
Και να φανταστείς ότι εγώ δεν είμαι χριστιανοταλιμπάν, δεν είμαι καν θρησκευόμενος, δεν πάω στην εκκλησία (έχω τη δική μου, προσωπική θρησκεία και είμαι περήφανος γι’αυτό). Δεν θέλω καν να μάθω ποια είναι η άποψη των χριστιανοταλιμπάν για τέτοιες δηλώσεις...
Κάποτε νόμιζα ότι οι αριστεροί δημοσιογράφοι ήταν οριακά σοβαροί άνθρωποι. Μετά, έπεσε ο κορονοϊός, και αποδείχτηκε ότι είναι τόσο δεισιδαίμονες όσο κάποιοι δεξιοί. Οι μεν πιστεύουν ότι ο Διάβολος τούς κυνηγά και τα Φυλαχτάρια θα τους σώσουν· οι δε πιστεύουν ότι ο Κορονοϊός τούς κυνηγά και οι Μάσκες θα τους σώσουν. Πού βλέπεις τη διαφορά;
Η μάσκα έχει καταντήσει πια να έχει πάρει μυθικές διαστάσεις. Νομίζουν ότι είναι κάποιο αποτρόπαιο (με την αρχική έννοια της λέξης, από + τρέπω, διώχνω το κακό) που θα κρατήσει μακριά τον δαίμονα του κορονοϊού.
Αλλά το μόνο που κάνει είναι να μην τους αφήνει να αναπνεύσουν κανονικά.
Ο δαίμονας είναι ακόμα εδώ, δείχνοντας κωλοδάχτυλο.
Προφανώς, τα αίτια της εμφάνισης κρουσμάτων πρέπει να αναζητηθούν αλλού, όχι στο ποσοστό της μασκοφορίας αθώων εργαζομένων.
29 / 7 / 2020
Έγραψα ένα πρόγραμμα που κωδικοποιεί απλό κείμενο ώστε να μοιάζει με ασυναρτησίες εκτός αν το αποκωδικοποιήσεις με το ίδιο πρόγραμμα (και, προαιρετικά, με το σωστό password). Κοίταζα, λοιπόν, τον κώδικα και προσπαθούσα να τον σπάσω σαν να μην είχα γράψει εγώ τον αλγόριθμο, και είχαν αρχίσει να μου έρχονται κάποιες ιδέες. Οπότε έκανα τον αλγόριθμο ακόμα πιο στρυφνό, και μετά κοίταζα πάλι τον κώδικα ως εξωτερικός παρατηρητής και δεν μου κατέβαινε καμιά ιδέα για το πώς να τον σπάσω, υποθέτοντας πάντα ότι δεν ήξερα πώς είχε φτιαχτεί.
Αλλά δεν υπάρχει, φυσικά, καμία απόλυτα ασφαλής κωδικοποίηση. Το θέμα είναι πόσο δύσκολο είναι να σπάσει.
Και ποιον καλύτερο να ρωτήσω από τυχαία άτομα στο ελληνικό Διαδίκτυο;
Το κρυπτογραφημένο μήνυμα είναι αυτό:
45654575s!687554745v1854765eu~80104725iy-8923160ebz95884815y3624795gd443444825#=~1988165.@p639965v49950a8414565*ab43264785s>82210160o9814780e2654800.-584824795js<78594805na999224745rnc36194715r~692974810lu<9653160~#m91454785+#275614725+469160od#29704820c1574795@210160i%$52524740$<302374765nd@97984725y$f28724730s#960514700-z181954815yav21274745%1594765>ip30164810!c-4979160vm158184725*>829144825wva49394820@h875374860x491220e726160pa753804815$s840364755ec214064780~xa46474725-fs67544715bqi69754785u+.83104745<e863964765rd90129160=7744860d#r21234820l*%24304765%!w4960160fl208664745~!132354715avn91204815+b827444725a3374765s=@4613160!2894735=o545704725.5084780>~691394700y3364820ce228844795s~d68444810y!k9338235sr345294755n401160u+51609500-757505y361495pu=5321570x372605v355560!p25790580>436505ms62885570>%c6253230j>h833065#~4949450wrf2862355@vi2356555-n51361555#919500zn47079160n!j7502510x%22523555aj98259570%<23515160-x76719605ax20857555m528585dg@1788230-19465k~$594350*6554655~-!33704820ll278594745kad46974715w@d50614775-b695434745ij76793160#8414780y2614795c>138144825$420160by590394780e%q27194710w+j87584785#w516304825s%w67914780i8484725+>83481160s!910074815%v353144820q7964795iiw3083160fs83873520z753580%=61098580e677560%235575dm29142290c774235e680235azi8313530fz12207555oq84410525#~x2084550j~e8258500i616525<293485j502575z#49578560+492555@*69858570va=4915485ynk7123230lsh7381495!lr5965555*564545v#n7050235dg.4714560=@z8935505ddj8954555n501560uv-9602540ecf9402505k+35580235sh68511495j416490wx80582270y458260cmf4561265ol52533245f!l6634285<r99656240+-r7535500>236255-825285xle9381240l=%5926240ki18829245+vs3233255qi32055260auh9788250hdh7098500b311265hov5715500ors5632240>915250#665260ase7950250!=16971485xt-8704495ls30829245~678245-691240pa48508240%-q8987240c-52501275=792160yr727504710$f15337160bb@57364815z3024820za#94704795!lv9965160-%l4858520%-46047580c781580$186560hy59072575!277290k<t8160235~y=1779235y345580br@4911595uam8988525p164580b440580>575505e!38763570xo-5408230j146495!261-a1g7g7j10*495n!98374555u-20191545=sx9495235<579360c320485j@o2236590+jj4942555b492495+k#1451585e279575-ci2047160cpp37244710xxt9466160nh218354815$y459894820#h858964795r938160vr46453535c315555w677575m*i2877580rw+4586485!pv9352575ra%5695590>k14242555~cj8630585ag60413540jr58732485+556610n595505@i83705570ikw2441525.%85101575#345320a959605tu96301485x550520nzh3154555wl%8453555n#70086230g@26109515i~f5640570z743160=<r43804735+=518004765y$776014725vf92656160$l352674785*2504725fv33213160o6034780t%400314795ami74914825=q$2554160t5394800y*l28134745*9204765ar956424810fs20550160q4294800nk984604870=e922554810ki32234160u@g81394705%b446844770w#<35134725*3774785hr995964745fz553404810pi56671230ubl1371
Μπορείς να μου πεις τι γράφω;
(Alternate link: https://fantastikosorizontas.gr/skiodi-paralipomena/_break_code)
26 / 7 / 2020
Από το 2007 μέχρι το 2012 περίπου είχαμε παγκοσμίως ένα διαφορετικό Διαδίκτυο. Τότε, όλα στο Διαδίκτυο ήταν free, ήταν δωρεάν. Εννοείτο· δεν χρειαζόταν εξήγηση. Διαδίκτυο = δωρεάν. Οι συγγραφείς έδιναν τα βιβλία τους δωρεάν σε μορφή pdf και άλλες μορφές. Πολλοί εκδότες έκαναν το ίδιο. Είχα μαζέψει πολλά ηλεκτρονικά βιβλία από τότε.
Μετά, το Διαδίκτυο έφτασε μια «κρίσιμη μάζα», ένα critical mass· δηλαδή, άρχισε να έχει αρκετό κόσμο για να μπορεί να θεωρηθεί αγορά. Τουτέστιν, τους καρφώθηκε ότι τώρα μπορούσαν να πουλάνε μέσα από το Διαδίκτυο πράγματα χωρίς υλική μορφή – ηλεκτρονικά αρχεία: βιβλία, μουσική, βίντεο, εικόνα, οτιδήποτε. Σε αυτό συνέβαλε και η άνοδος των φορητών συσκευών: τώρα ο καθείς μπορούσε να έχει μία και ν’αγοράζει μόνο μ’ένα κλικ. Ο παράδεισος της ηλεκτρονικής αγοράς! Το Internet of Things, που λέγανε – μια ορολογία που τώρα έχει ψιλοξεχαστεί.
Και κάποιοι όντως έβγαλαν, και βγάζουν, χρήματα από το Internet of Things, είτε πουλώντας ηλεκτρονικά βιβλία, είτε μουσική, είτε ηλεκτρονικά σώβρακα. Και μπράβο τους, αφού μπορούν να μαζεύουν φράγκα έτσι.
Αλλά αυτά κυρίως για τη διεθνή αγορά.
Στην Ελλάδα δεν νομίζω ότι το Internet of Things έπιασε ποτέ. Εδώ ακόμα είμαστε, κατά βάση, στο παλιό Διαδίκτυο του Δωρεάν. Ναι μεν γίνονται περισσότερες αγορές μέσω Διαδικτύου απ’ό,τι παλιά, αλλά πόσες είναι για εγχώρια ηλεκτρονικά αντικείμενα; Δεν πιστεύω ότι είναι πολλές. Ο κόσμος απλά παραγγέλνει ό,τι θα παράγγελνε παλιά από το τηλέφωνο. Το Διαδίκτυο δεν είναι αγορά από μόνο του.
Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Για να είμαι ειλικρινής, προτιμούσα πολύ περισσότερο το Διαδίκτυο της Ελευθερίας από το Διαδίκτυο των Πραγμάτων. Γι’αυτό κιόλας δίνω όλα μου τα βιβλία δωρεάν.
Αλλά, ακόμα κι αν ήθελα να τα πουλάω σε ηλεκτρονική μορφή, δυστυχώς δεν θα είχε κανένα νόημα. Εδώ δεν υπάρχει το critical mass για να κάνεις πωλήσεις. Εντάξει, μπορεί να πουλούσα μερικά αρχεία (και μου φαίνεται αστείο, για να είμαι ειλικρινής, το να πουλάς ηλεκτρονικά αρχεία – κάτι το άυλο, ουσιαστικά) αλλά πόσα λεφτά θα έβγαζα από αυτό; Ένα ασήμαντο ποσό χωρίς νόημα. Το μόνο αποτέλεσμα που θα είχε θα ήταν τα βιβλία μου να διακινούνται λιγότερο.
Πώς το ξέρω αυτό, από τη στιγμή που δεν έχω δοκιμάσει να πουλήσω ηλεκτρονικά βιβλία; Από την κατάσταση της αγοράς γενικά, κατά πρώτον· και, κατά δεύτερον, από τις δωρεές που μου γίνονται. Είναι ελάχιστες. Ο Έλληνας δεν έχει μάθει να δίνει πέντε φράγκα από μόνος του σε κάποιον επειδή απολαμβάνει κάτι που αυτός τού προσφέρει χωρίς αντίτιμο. Δυστυχώς.
Αν η κίνηση ήταν αληθινά μεγαλύτερη στην Ελλάδα, αν ήταν αρκετή για να έχεις ηλεκτρονική αγορά βιβλίων, τότε λογικά θα έπαιρνα και ένα κάποιο αξιοσημείωτο πόσο από δωρεές και μόνο.
Μου έχουν, ομολογουμένως, γίνει κάποιες δωρεές που μπορούν να θεωρηθούν μεγάλες για τον δωρητή – πχ, 20 ευρώ, ή 60 ευρώ. Και ευχαριστώ όσους έχουν κάνει τέτοιες δωρεές· καταλαβαίνω ότι το ποσό δεν είναι μικρό για αυτούς. Ωστόσο, για εμένα, συνολικά, είναι ασήμαντο. Θα προτιμούσα, πολύ περισσότερο, να λάμβανα δωρεά 5 ευρώ από 250 άτομα παρά 50 ευρώ από ένα άτομο, μέσα σε έναν χρόνο. Γιατί, στο τέλος του χρόνου, στην πρώτη περίπτωση θα είχα 1.000 ευρώ – όχι κανένα τεράστιο ποσό, αλλά κάτι που μπορεί να φανεί χρήσιμο – ενώ στη δεύτερη περίπτωση έχω 50 ευρώ... με τα οποία μπορείς να πάρεις τσιγάρα.
Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι πραγματικά φριχτή για τους δημιουργούς που έχουν στόχο το κέρδος. Ευτυχώς, δεν είμαι ένας από αυτούς. Αν ήμουν, θα πουλούσα ηλεκτρονικά βιβλία γραμμένα στα αγγλικά, για να πιάνω μεγαλύτερο πιθανό κοινό. Αλλά δεν μ’αρέσει να γράφω στα αγγλικά, όπως έχω ξαναπεί και αλλού. Αληθινά μ’αρέσουν τα ελληνικά, τα έχω κάνει κτήμα μου ύστερα από τόσα χρόνια που γράφω σ’αυτά. Και δεν τα προτιμώ μόνο επειδή είναι η μητρική μου γλώσσα.
Όταν έχεις στόχο το κέρδος γράφοντας λογοτεχνία, μπορείς να κάνεις πολλούς πειραματισμούς, και ίσως τελικά κάτι να πιάσει και να καταφέρεις να βγάλεις μερικά φράγκα. Συνήθως, όμως, μέχρι να φτάσεις εκεί θα έχεις χάσει κάτι πολύ σημαντικότερο: τον αυθορμητισμό και τον ενθουσιασμό για αυτό που γράφεις. Γιατί θα έχεις αναγκαστεί να κάνεις συμβιβασμούς, ώστε να «ταιριάξεις» μέσα στην αγορά – είτε αυτό σημαίνει να γράφεις σε άλλη γλώσσα είτε να γράφεις κάτι άλλο από εκείνο που θα ήθελες να γράφεις.
Στο τέλος, λοιπόν, θα έχεις όντως πάρει μερικά λεφτά. Αλλά ξέρεις ποιο είναι το πρόβλημα τότε; Μ’αυτά τα λεφτά δεν μπορείς να αγοράσεις εκείνο που σου δίνει το να γράφεις λογοτεχνία κάθε μέρα ό,τι αληθινά γουστάρεις να γράψεις. Αυτό μόνο ένα πράγμα σ’το δίνει: η ίδια η διαδικασία. Και είναι από μόνο του κάτι το Πολύ Σημαντικό.
Γι’αυτό κιόλας ανέκαθεν πίστευα, και πιστεύω, ότι η λογοτεχνία θα έπρεπε να είναι δωρεάν. Όπως και πολλά άλλα πράγματα θα μπορούσαν να ήταν δωρεάν, και είναι αξιοπερίεργο το γιατί δεν είναι. Πρόσφατα ανακάλυψα αυτό το πολύ ενδιαφέρον βίντεο, και ο κύριος που μιλά λέει σχεδόν ό,τι πιστεύω κι εγώ για το θέμα, σαν να έκλεψε τις σκέψεις μου.
Ο άλλος απατηλός σκοπός που μπορεί κάποιος δημιουργός να έχει στην Ελλάδα είναι η αναγνώριση. Διαφημίζεται ως κάτι το απίστευτα σημαντικό ενώ στην πραγματικότητα είναι μια εγωκεντρική παγίδα. Εκτός αυτού, είναι επίσης κάτι το καθαρά ελεγχόμενο από συγκεκριμένους κύκλους που, αν δεν είσαι μέσα σ’αυτούς και δεν παράγεις εκείνο που αυτοί θεωρούν σωστό, θα κάνουν πάντα ότι δεν σε γνωρίζουν, ακόμα κι αν όλοι οι άλλοι σε ξέρουν. Είναι η λογική της κλίκας. Η λογική του «Αν δεν περάσεις από τη δική μου έγκριση, αν δεν έχεις τη δική μου λογική, αν δεν υπακούς στη δική μου ιδεολογία – δεν υπάρχεις». Μια οριακά φασιστική λογική, κατά βάση.
Έχουμε φτάσει, λοιπόν, στο 2020 στην Ελλάδα, έχουμε φάει κορονοϊούς, οικονομικές κρίσεις, και άλλες μαλακίες στη μάπα – δεν έχουμε μάθει τίποτα από όλα αυτά – και συνεχίζουμε στα ίδια χάλια περίπου όπως πριν από πέντε, δέκα χρόνια. Ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται για την τέχνη. Ο κόσμος βλέπει με καχυποψία οτιδήποτε το πρωτότυπο και το μη άμεσα γνωστό και mainstream. Οι δημιουργοί δεν βγάζουν φράγκο, εκτός από συγκεκριμένα γνωστά πρόσωπα που γράφουν, πχ, mainstream γλειφιτζούρια – κάτι ονόματα όπως Λαλάκης Καρπούζος και Δώρα Μέντα... Οι δημιουργοί, επιπλέον, δεν γνωρίζουν καμία αναγνώριση για το έργο τους, εκτός αν είναι μέσα σε κύκλους, κομματόσκυλα, βυσματωμένοι, ή ευνοούμενοι. Αξιοκρατία μηδέν – εννοείται.
Είναι ώρα για ένα hard reset εδώ πέρα. Από καιρό.
Χρειαζόμαστε αέρα. (Ναι, σαν εκείνο τον μαύρο που του πίεζαν το στήθος τρεις μπάτσοι πεσμένοι στην πλάτη του.)
