
Κι άλλα διαβολικά χταπόδια στους τοίχους.
|
|
Μια στιγμή... |

Κι άλλα διαβολικά χταπόδια στους τοίχους.
Αν δεν κάνω λάθος, ήμουν ο πρώτος που άρχισα να χρησιμοποιώ λέξεις τύπου «κορονο-κάτι», τις περισσότερες από τις οποίες έχω συμπεριλάβει στο Λεξικό Κορονοϊού. Τουλάχιστον, δεν είχα δει κανέναν άλλο να χρησιμοποιεί τέτοιες λέξεις πριν από εμένα. Και τώρα βλέπεις τον καθένα να χρησιμοποιεί κορονολέξεις. Ακόμα και στα mainstream news («κορονοπάρτι»;), γαμώ το κορονοκέρατό μου!
Τσκ, τσκ, τσκ. Είστε όλοι απαράδεκτοι. Θα ζητήσω αποζημίωση για πνευματικά δικαιώματα.
Εναλλακτικά, ελάτε στο site μου και κάντε μου μια δωρεά (βλ. αριστερή στήλη – εκτός αν είσαι με οθόνη smartphone, οπότε και δεν τη βλέπεις) μέρες που είναι. Φράγκο δε βγάζουμε σ’αυτή τη χώρα, και, φυσικά, ο Μητσοτάκης φταίει και γι’αυτό.
Είναι ένας άνθρωπος τον οποίο δεν ξέρω καλά, ούτε εκείνος με ξέρει καλά, αλλά τον συναντώ καμιά φορά για κάποιες δουλειές μου. Δεν είναι φίλος, απλά γνωστός. Κατά πάσα πιθανότητα δεν ξέρει ότι γράφω στο διαδίκτυο. Επίσης, δεν μπορώ να φανταστώ κανέναν απολύτως λόγο που μπορεί να έχει για να θέλει να μου πει ψέματα. Δεν έχουμε τίποτα το προσωπικό οι δυο μας.
Τα λέω αυτά γιατί πάντα είμαι καχύποπτος με τα πάντα (όχι τις αιλουρόποδες αρκούδες, φυσικά) και κανέναν δεν εμπιστεύομαι. Τα λέω, επιπλέον, για να μη νομίσει ο αναγνώστης ότι αυτός ο άνθρωπος μπορεί να μου είπε ψέματα.
Εκείνο που μου είπε ήταν το εξής: Στην περιοχή του, ο πατέρας κάποιων πέθανε από καρκίνο, κι αυτοί δέχονταν πιέσεις για να δηλώσουν ότι πέθανε από κορονοϊό, Covid-19.
Του λέω: «Είχε, όμως, και τον κορονοϊό, σωστά; Απλά δεν πέθανε από αυτόν.»
«Όχι,» μου λέει, «δεν είχε καθόλου κορονοϊό.»
«Δεν τον είχαν εντοπίσει με κάνα τεστ, με κάτι τέτοιο;»
«Όχι, τίποτα. Δεν είχε κορονοϊό, πέθανε από καρκίνο, αλλά θέλανε να τους βάλουν να δηλώσουν ότι πέθανε από κορονοϊό.»
*
Τώρα... αν εγώ έτυχε ν’ακούσω για μια τέτοια περίπτωση τελείως συμπτωματικά – που δεν μπορώ να πω ότι ερευνώ ακριβώς το θέμα, ή ότι ρωτάω τους πάντες που ξέρω, ή ότι έχω και τόσους πολλούς γνωστούς ώστε να κάνω καμιά σπουδαία έρευνα – φαντάσου πόσες άλλες παρόμοιες περιπτώσεις υπάρχουν οι οποίες έχουν δηλωθεί ως «θάνατοι από Covid-19» αλλά δεν είχαν καθόλου τον κορονοϊό!
Αν συγχρόνως με αυτό ισχύει η υπόθεσή μου ότι κάποιους τούς δηλητηριάζουν με το μικρόβιο Covid, κι αν συγχρόνως γίνεται και κανένα άλλο «μαγείρεμα» με τους αριθμούς, κι αν επίσης κάποιοι κολλάνε με φυσικό τρόπο (δηλαδή, επειδή έρχονται σε επαφή με μολυσμένους), τότε καταλαβαίνεις γιατί «ξαφνικά» έχουμε τόσα πολλά κρούσματα και θανάτους...
...κι επάνω που οι φαρμακοβιομηχανίες προσπαθούν, με το ζόρι, να πουλήσουν τα εμβόλια που έφτιαξαν σε χρόνο ντε-τε. (Πράγμα που σε κάνει να σκέφτεσαι ότι ή τα εμβόλια αυτά είναι βιαστικά φτιαγμένα και, άρα, άκρως επικίνδυνα, ή ότι ήταν ήδη φτιαγμένα από πριν και η όλη υπόθεση κορονοϊός μια κορονοκοροϊδία.)
*
Θα μπορούσες, βέβαια, να πιστέψεις και ότι λέω ψέματα για τον γνωστό μου που μου είπε για τον ψεύτικο θάνατο από κορονοϊό. Αλλά γιατί εγώ να πω ψέματα για κάτι τέτοιο; Δεν έχω τίποτα να κερδίσω. Και όσοι επισκέπτονται τον ιστότοπό μου από καιρό ξέρουν ότι ποτέ δεν υποστηρίζω παρατάξεις ή ιδεολογίες, ούτε είμαι πολιτικοποιημένος, ούτε έχω κανένα άλλο συμφέρον. Αυτά που γράφω εδώ είναι όλα οι προσωπικές μου απόψεις, όχι οι απόψεις του αφεντικού μου.

Κρανίο, σε ερωτώ, γαμημένο αρχίδι: Να κορονοζεί κανείς, ή να μην κορονοζεί;
Κοίταζα τις τελευταίες κορονομπουρμπουλήθρες σχετικά με τις μετακινήσεις τώρα στις γιορτές, και, γι’ακόμα μια φορά, έχω να πω ότι οι άνθρωποι που βγάζουν αυτούς τους νόμους είναι αξιογέλαστοι, το λιγότερο, αν όχι νοσηροί. Αλλά κυρίως μου έκανε εντύπωση αυτό εδώ σχετικά με το εμβόλιο. Σοβαρά τώρα, γιατί τόσο ενδιαφέρον για τη φύλαξη του εμβολίου; Φοβούνται ότι κανένας σχεδιάζει να ληστέψει τις αποθήκες ή την αυτοκινητοπομπή που θα το μεταφέρει; Φάρμακα είναι ή βόμβες, τελικά;
Παρεμπιπτόντως, θυμάται κανείς τι μας έλεγαν για το lockdown; Αρχικά, ότι δεν θα το ξανακάνουν. Μετά, ότι θα κρατήσει μόνο τρεις βδομάδες. Τώρα; Τώρα πια «κανείς δεν ξέρει», αδελφέ, πόσο θα κρατήσει...
Μάλλον, μέχρι να βγάλουν κάμποσα φράγκα οι φαρμακοβιομηχανίες (μη γίνουν και κλέφτες οι άνθρωποι· είπαμε...) και μέχρι να διαλυθούν όλες οι οικονομίες και το 80% του πληθυσμού να πέσει σε κατάσταση δουλείας.
Άντε, και Καλό Πάσχα.
109η σελίδα από τις 183
Επίσης . . .
Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά
Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.
Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...
Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;
Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!
Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.
Επικρατεί μια σύγχυση.
Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.
Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.
Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;
Επιλογές Οκτωβρίου (21/10)
Sanjulián (τέχνη) & Rudolf Kalvach (παράξενες κάρτες – 1907) & Hannah Flowers (τέχνη) & Το σπίτι που εξαφανίστηκε & Michael Kaluta (τέχνη) & Οι εικονογράφοι του Poe & Η γηραιότερη χελώνα της γης (αθάνατη;) & 221 Camera Obscuras & Infinite Jungle (στον browser σας) & Robin F. Williams (τέχνη) & Rottweilin (τέχνη) & Στα ίχνη των Shonokin (του Manly Wade Wellman) & Κόμιξ με τον Elric (1970) & περισσότερα στο LinX

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ παύλα
Σε ελληνικά κείμενα (λογοτεχνικά και μη) είναι αρκετά συχνό να συναντήσουμε το εξής συντακτικό φαινόμενο το οποίο θα δείξω με ένα απλό παράδειγμα γιατί έτσι είναι πολύ πιο εύκολο:
Οι καβαλάρηδες έρχονταν μέσα από το λιόγερμα, πάνω από τους λόφους –μια ντουζίνα φιγούρες σε ψηλά άλογα, γκρίζα και λευκά, με μανδύες να τινάζονται πίσω τους–, αλλά δεν είχαν προσέξει ότι στο κατόπι τους ήταν τέσσερις απειλητικές κατάμαυρες σκιές...
Αυτό το κείμενο μοιάζει καλό, γενικά· και είναι, ουσιαστικά. Αλλά προσέξτε πώς χρησιμοποιούνται οι παύλες. Σαν παρενθέσεις! Η πρώτη παύλα κολλάει επάνω στο μια και η δεύτερη (που κλείνει την παρένθεση) κολλάει επάνω στο τους· και μετά απ’αυτή τη δεύτερη παύλα έρχεται κι ένα κόμμα.
Εδώ το πρόβλημα είναι διπλό.
Πρόβλημα πρώτο: Γιατί οι παύλες να κολλάνε επάνω στις λέξεις σαν να είναι παρενθέσεις; Η παύλα δεν είναι παρένθεση· είναι τελείως διαφορετικό σημείο στίξης.
Πρόβλημα δεύτερο: Τι δουλειά έχει το κόμμα μετά την παύλα; Δεν έχει καμία δουλειά εκεί· η παύλα, κανονικά, το αντικαθιστά. Δεν είναι παρένθεση.