Έτυχε να δω, τελευταία, σ’ένα λογοτεχνικό περιοδικό – τον Αναγνώστη, νομίζω – κάποιον να γράφει ότι η βιβλιοθήκη είναι ο καλύτερος ρουφιάνος. Λέει τα πάντα για σένα. (Δεν συμφωνώ.) Οπότε, είπα σήμερα να σας δείξω τον δικό μου ρουφιάνο. Ή, τουλάχιστον, ένα μέρος του – δεν μπορώ να τον φωτογραφήσω ολόκληρο.

Αυτό το μέρος της βιβλιοθήκης που βλέπετε παρακάτω περιέχει κυρίως βιβλία που έχω αγοράσει τα τελευταία χρόνια από παλαιοβιβλιοπωλεία, και τα περισσότερα δεν τα έχω διαβάσει ακόμα. Επίσης, πίσω από αυτά τα βιβλία κρύβονται κι άλλα βιβλία.

Βιβλία πίσω από βιβλία... (Ναι, απλά ήθελα να το γράψω αυτό!)

Επιτέλους, φαίνεται να έχει ανοίξει ο καιρός, και η χούντα φαίνεται να έχει πέσει (αν και εν μέρει και προσωρινά). Εύχομαι καλό μηνά σε όλους. Εκτός από όσους ακόμα επιμένουν σε εξαναγκαστικές ιατρικές πράξεις επάνω στους ανθρώπους.

Πόλεμος με μάσκες;

Μυστηριακές Οντότητες

Σοβαρά. Όταν διαβάζεις λογοτεχνία, ειδικά φανταστική ή περιπετειώδη λογοτεχνία, σταμάτα να διαβάζεις σαν να διάβαζες. Άρχισε να διαβάζεις σαν να ακούς και σαν να βλέπεις. Το πιο απλό είναι το άκουσμα. Μέσα στον διάλογο, άκουγε τους χαρακτήρες να μιλάνε· μην το διαβάζεις σαν να είναι σχολικό βιβλίο ή πραγματεία. Φέρε τη φωνή των χαρακτήρων στο μυαλό σου. Δες την έκφρασή τους, τις μικρές κινήσεις τους καθώς κουβεντιάζουν – ακόμα κι αν ο συγγραφέας δεν τα περιγράφει αυτά τα πράγματα. Μην περιμένεις ο συγγραφέας να σ’τα λέει όλα! (Βλέπε επίσης ένα παλιότερο άρθρο μου για το πώς η λογοτεχνία αποτελεί ταινία του μυαλού.)

Όταν διαβάζεις περιγραφές, να βλέπεις τι συμβαίνει– Και θα πω εδώ κάτι που έλεγε ο William Burroughs το οποίο προσωπικά δεν μπορώ να εφαρμόσω απόλυτα· το βρίσκω αδύνατον, ή, τουλάχιστον, δύσκολο. Έλεγε να μην διαβάζεις λέξεις, απλά να τις κοιτάζεις και να σου έρχονται εικόνες στο μυαλό. Να τις κοιτάζεις, περίπου, όπως θα κοίταζες ιδεογράμματα, ή σύμβολα. Να μην «ακούγεται» λόγος μέσα στο κεφάλι σου. Να έρχονται μόνο εικόνες. Κατευθείαν.

Όπως είπα, αυτό εγώ το βρίσκω πολύ δύσκολο να εφαρμοστεί. Τουλάχιστον, όχι πάντα. Επομένως, προτείνω κάτι πιο απλό: Όταν διαβάζεις περιγραφές, να τις ακούς σαν από το στόμα κάποιου αφηγητή ή αφηγήτριας που η φωνή του αισθάνεσαι πως ταιριάζει· και, καθώς ακούς αυτή τη φωνή, να φέρνεις στο μυαλό σου τις εικόνες που αυθόρμητα η φωνή δημιουργεί. Οπότε, πάλι είναι κάτι που το βλέπεις μπροστά σου.

Σε καμία περίπτωση μην διαβάζεις σαν να διάβαζες, σαν να ήταν απλές πληροφορίες ή δεδομένα. Είναι λάθος. Χάνεις το 80% της απόλαυσης της λογοτεχνίας, που είναι σαν ζωντανό όνειρο.

Αυτό είναι ένα από τα λίγα βιβλία που όντως έχω διαβάσει στη μετάφρασή τους, κι απ’ό,τι θυμάμαι μου άρεσε. Βέβαια, το πώς ο αρχικός τίτλος – Jitterbug Perfume – μεταφράζεται ως Το Άρωμα του Ονείρου είναι ένα θέμα... Από την άλλη, όμως, πώς να τον μεταφράσεις;

Ο πίνακας του εξωφύλλου είναι, καταφανώς, Boris Vallejo (και παραδόξως το Google δεν μπορούσε να τον εντοπίσει μέσα στο ίδιο το website του ζωγράφου!), αλλά δεν έχει καμία σχέση με το θέμα του βιβλίου. Και μιλάμε τώρα για ΚΑΜΙΑ σχέση.

Εντάξει, είναι ωραίος όμως...

Από τότε που διάβασα αυτό το μυθιστόρημα του Τομ Ρόμπινς, όλο λέω πως θα διαβάσω και κανένα άλλο από τα βιβλία του... και όλο το ξεχνάω, όλο κάτι άλλο έχω να διαβάσω και ο Τομ φεύγει απ’το μυαλό μου. Κάποια στιγμή, όμως, θα τον πιάσω. Από τα μαλλιά. Γιατί μου φαίνεται ότι, όντως, έχει ενδιαφέρον ως συγγραφέας. Το Άρωμα του Ονείρου ήταν τελείως σουρεαλιστικό, τελείως μαγικορεαλιστικό. Πολύ παράξενο.

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Σκεφτόμουν να ανεβάσω κάτι σήμερα στα Σκιώδη Παραλειπόμενα αλλά, πραγματικά, δεν μπορούσα να αποφασίσω τι. Έτσι, αντί για Καλό Πάσχα, θα σας γράψω ένα αστείο για την πανδημία του κορονοϊού το οποίο έλεγα τις προάλλες και, ξέρετε, είναι από εκείνα τα σοβαρά αστεία.

Η όλη κατάσταση με την «πανδημία» – συμπεριλαμβανομένων των εμβολίων και των πάντων που έχουν προκύψει – είναι σαν να σου λένε ότι ένας γάιδαρος πετάει. Και να σ’το αποδεικνύουν κιόλας! Με στοιχεία. (Όπως, για παράδειγμα, τέτοιου είδους στατιστικές.)

Παίρνεις έναν γάιδαρο, του δένεις τα πόδια, τον βάζεις επάνω σ’έναν καταπέλτη. Τον εκτοξεύεις ψηλάαα στον αέρα. Και, καθώς είναι εκεί στους ουρανούς, τον τραβάς γρήγορα πέντ’έξι φωτογραφίες. Μετά, τις δείχνεις αποδώ κι αποκεί και λες «Να, ορίστε, ο γάιδαρος πετάει! Τι δεν καταλαβαίνετε; Αμφισβητείτε τις αποδείξεις; Τι είστε, τρελοί; Συνωμοσιολόγοι; Αυτό λέει η επιστήμη!»

Αν πας, όμως, μερικές εκατοντάδες μέτρα προς τα δυτικά, μπορείς να βρεις το τσακισμένο κουφάρι ενός δεμένου γαϊδάρου μέσα σ’έναν γκρεμό. Σύμπτωση, φυσικά. Προφανώς, δεν είναι ο ίδιος γάιδαρος... Τι είστε, τίποτα ψεκασμένοι συνωμοσιολόγοι;

Ε, αυτό ακριβώς συμβαίνει με την «πανδημία».

*

Και κάνω βόλτα και βλέπω ακόμα ανθρώπους με μάσκες στον ανοιχτό δρόμο, και σκέφτομαι: Όσο υπάρχουν ακόμα τέτοιοι, ε, δεν θα ξεμπλέξουμε ποτέ από τη μαφία της Μεγάλης Φάρμας.

Ποιες λέτε να είναι οι πιθανότητες να έχουμε τελειώσει με την «πανδημία» ώς τα τέλη του 2022; Εγώ λέω πως θα πρέπει να είμαστε εξωφρενικά φαρδύκωλοι για να έχει συμβεί αυτό. Αλλιώς... the Matrix Reloaded θα είναι η κατάσταση.

Για την ώρα, Καλό Πάσχα. Μη βγάλετε μάσκα καθώς τρώτε το κατσικάκι· μπορεί να έχει κάνα μικρόβιο. Όποιος καταφέρει να φάει κατσικάκι φορώντας μάσκα παίρνει bonus πόντους καλής συμπεριφοράς από τη Μεγάλη Φάρμα.