Πρόσφατα, είδα το εξής κείμενο γραμμένο κάπου (δεν έχει σημασία πού ακριβώς, φυσικά – και το κείμενο είναι ελαφρώς αλλαγμένο για ευνόητους λόγους):

Δηλαδή, τι μας λέει τώρα ο ποιητής; Ότι έχεις κατεβάσει ένα ηλεκτρονικό βιβλίο αλλά δεν μπορείς να το στείλεις στη συσκευή ενός φίλου σου για να το διαβάσει κι αυτός· ούτε καν στη συσκευή του παιδιού σου ή της γυναίκας σου. Αν θες να τους το δώσεις, πρέπει ή εκείνοι να πάνε επίσης να το αγοράσουν από το ThisWebSite.vom, ή πρέπει εσύ να πας ν’αγοράσεις άλλο ένα παρότι ήδη το έχεις!

Αυτό είναι τρελό...

Και συγνώμη, αλλά ποια λογική βάση έχει μια τέτοια νοοτροπία/απαίτηση; Προσπαθεί να εξομοιώσει το ηλεκτρονικό βιβλίο με το χάρτινο;

Σκεφτείτε λίγο τι κάναμε παλιά με τα χάρτινα βιβλία. Αν αγοράζαμε ένα εμείς, δεν το δίναμε και σε γνωστούς, συγγενείς, και φίλους να το διαβάσουν κι αυτοί;

Το δίναμε. Και ήταν το ίδιο αντίτυπο. Ο συγγραφέας ή ο εκδότης δεν έπαιρναν επιπλέον λεφτά για κάθε έναν πέρα από εμάς που το διάβαζε (ούτε και θα έπρεπε να έχουν τέτοια απαίτηση, φυσικά).

Μερικές φορές, δε, βγάζαμε και φωτοτυπίες των βιβλίων για να τα δώσουμε σε έναν γνωστό μας. Ξέρω αρκετούς ανθρώπους που το έκαναν. Ίσως ακόμα να το κάνουν.

Τίποτα από αυτά δεν θεωρείτο «παράνομο», ούτε ότι δεν ήταν σωστό.

Τι άλλαξε τώρα; Ήταν όλα καλά να δίνεις σε άλλους χάρτινα βιβλία, αλλά δεν είναι όλα καλά να δίνεις σε άλλους ηλεκτρονικά βιβλία;

Το μόνο που άλλαξε είναι ότι το ηλεκτρονικό βιβλίο είναι απλώς ένα ηλεκτρονικό αρχείο. Δεν το δίνεις ουσιαστικά· απλώς κάνεις copy/paste, κι έχεις ακόμα ένα ηλεκτρονικό βιβλίο! Ή άλλα δέκα, ή άλλα είκοσι: ή άλλα εκατόν-είκοσι.

Και είναι πανεύκολο· ο καθένας μπορεί να το κάνει. Δεν χρειάζεται να ξέρεις ούτε Javascript, ούτε C++, ούτε τίποτα. Απλώς copy/paste.

Εκείνο που έχει αλλάξει είναι η τεχνολογία, προφανώς.

Παλιά, μπορεί να έδινες ένα βιβλίο αλλά ήταν ακόμα ένα βιβλίο, δεν το διπλασίαζες. Εκτός αν το έβγαζες φωτοτυπίες· όμως αυτό είχε κάποιο κόστος, οπότε δεν γινόταν και τόσο εύκολα, ή τόσο συχνά. Επιπλέον, η φωτοτυπία έριχνε την ποιότητα.

Σήμερα απλώς το αντιγράφεις μέσα σε ένα ηλεκτρονικό σύστημα κι έχεις ακόμα ένα βιβλίο.

Είναι αυτός λόγος να απαιτεί κάποιος να μην το κάνεις;

Δηλαδή, τι θα γίνει τώρα; Θα απαγορεύσουμε το copy/paste;

Θα γυρίσουμε την τεχνολογία πίσω; Ή εν μέρει πίσω; Θα τη γυρίσουμε πίσω μόνο ώς εκεί που (νομίζουμε ότι) μας συμφέρει; Αλλά κατά τα άλλα θέλουμε να έχουμε και την ευκολία της ηλεκτρονικής τεχνολογίας;

Δεν γίνεται αυτό. Δεν μπορείς να τα έχεις και έτσι και αλλιώς.

Είναι σαν ο άλλος να σου λέει ότι, αφού τώρα τρέχεις πολύ γρήγορα, γύρνα και πυροβόλησε τον εαυτό σου στον αστράγαλο για να πηγαίνεις πιο αργά.

Αφού μπορείς να κάνεις σήμερα όσα αντίγραφα θες πανεύκολα, ΜΗΝ το κάνεις. Γίνε χαζός και μην πατάς ctrl + c.

Μα είμαστε σοβαροί;

Τέτοιες νοοτροπίες και απαιτήσεις, μόνο το γέλιο μπορούν να προκαλέσουν. Δεν ευσταθούν με τα δεδομένα της εποχής.

Και το λέω αυτό ενώ κι εγώ θα ήθελα να βγάζω λεφτά από τα βιβλία μου. Αλλά το ξέρω πως δεν είναι αυτός ο τρόπος για να βγάλεις λεφτά. Δεν πρόκειται κανείς να δώσει σημασία σε μια τέτοια απαίτηση εκτός αν είναι ο παππούς σου. Και ο παππούς σου μάλλον δεν θα ξέρει πώς να πατήσει ctrl + c ούτως ή άλλως.

Αν είναι ποτέ ν’αρχίσουν οι συγγραφείς να βγάζουν σοβαρά λεφτά, δεν θα το καταφέρουν με τέτοιες απαγορεύσεις. Θα το καταφέρουν επειδή θα έχει αλλάξει η νοοτροπία του αναγνωστικού κοινού.

Γι’αυτό, όπως έχουν μαλλιάσει τα δάχτυλά μου να γράφω, κάνουμε δωρεές για να δείξουμε ότι εκτιμάμε αυτό που κάνει ο άλλος και θέλουμε να συνεχίσει να το κάνει και να αμείβεται για αυτό, όπως και πρέπει.

Δεν μπορείς να προσπαθείς να βασιστείς σε παλιά οικονομικά μοντέλα πλέον. Δεν πιάνουν. Είναι εκτός εποχής και εκτός λογικής. Χρειάζεται κάτι καινούργιο, κάτι καλύτερο.

Όλοι αυτοί οι συγγραφείς που σήμερα βγάζουν ηλεκτρονικά βιβλία και προσπαθούν να τα πουλήσουν όπως θα πουλούσαν χάρτινα – με τους ίδιους ή παρόμοιους περιορισμούς – δεν σκέφτονται το εξής: Αν τα πράγματα ήταν όπως παλιά, κανένας από αυτούς δεν θα δημοσίευε βιβλία κατά πάσα πιθανότητα, γιατί η αγορά θα ήταν πολύ πιο περιορισμένη.

Αν όμως θέλουμε ελευθερία, πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε και αλλιώς.

 

Για κάποιο λόγο βλέπω ότι πάλι η κουβέντα για τα εμβόλια έχει φουντώσει αποδώ κι αποκεί – με παράλογο φανατισμό, ίσως. Υποθέτω πως είναι από κάτι που ξεκίνησε στο εξωτερικό· δεν ξέρω ακριβώς τι, γιατί δεν το παρακολουθώ πλέον τόσο στενά το θέμα από τότε που έπεσε η υποχρεωτικότητα (που ήταν και το βασικό της υπόθεσης).

Αλλά, για να είμαι ειλικρινής, με εκπλήσσει που ακόμα υπάρχουν άνθρωποι (πέρα από τους ξεδιάντροπα κερδοσκόπους, φυσικά) οι οποίοι υποστηρίζουν με μένος αυτά τα εμβόλια για τον Covid. Δεν υπάρχει πλέον αμφιβολία ότι δεν ήταν ασφαλή, και ότι ανεύθυνα και βιαστικά, όχι μόνο βγήκαν σε ευρεία κυκλοφορία, αλλά προσπάθησαν και να τα επιβάλουν επάνω στον κόσμο.

Το θέμα με τα εμβόλια έχει καταντήσει μπερδεμένο χωρίς λόγο (ίσως και εσκεμμένα από κάποιος) ενώ είναι κάτι πολύ απλό. Και πρέπει να καταλάβει ο κόσμος δύο πράγματα.

Πρώτον: τα εμβόλια αυτά δεν είναι ασφαλή. Η πιθανότητα, βέβαια, να πάθεις κάτι κακό είναι πολύ μικρή. Είναι λιγότερη από 0,1%, αν δεν κάνω λάθος – δεν θα καθίσω τώρα να ψάξω πάλι τα δεδομένα. Στον κάθε άνθρωπο μεμονωμένα είναι σπάνιο ότι θα του συμβεί κάτι τραγικό. Αλλά στους πολλούς ανθρώπους μαζικά αυτό το ποσοστό μεταφράζεται σε δεκάδες χιλιάδες τραγικές καταστάσεις – πράγμα αποδεδειγμένο πλέον. Αν κάνουν αυτά τα εμβόλια εκατομμύρια άνθρωποι θα έχουμε χιλιάδες ανθρώπους τελείως παράλυτους από τον λαιμό και κάτω. Αυτό το μικρό ποσοστό όταν μεταφράζεται σε χιλιάδες κατεστραμμένες ζωές είναι τραγωδία.

Δεύτερον, και πιο σημαντικό: Δεν μπορεί αυτά τα εμβόλια να επιβάλλονται μαζικά στον πληθυσμό – όπως και η οποιαδήποτε δραστική ουσία. Δεν μπορείς να επιβάλλεις στον άλλο τι θα βάλει μες στο σώμα του. Αυτό είναι φασιστικό. Τέτοια πράγματα κάνουν μόνο οι χειρότεροι από τους χειρότερους φασίστες. Δεν υπάρχει σωστός φιλελεύθερος άνθρωπος που θα σου πει ότι είναι εντάξει να βάζεις κάτω τον άλλο δια της βίας και να τον ταΐζεις την οποιαδήποτε δραστική ουσία θέλει δε θέλει. Ασχέτως αν αυτή η ουσία είναι ακόμα και ευεργετική. Πόσο μάλλον όταν έχει και πιθανότητες να τον βλάψει ανεπανόρθωτα.

Αυτό δεν χωράει συζήτηση. Όποιος πιστεύει ότι πρέπει να υποχρεώνει τους άλλους να παίρνουν ουσίες πρέπει να τον πυροβολήσουν στο κεφάλι. Κυριολεκτικά. Δεν μπορούν να λειτουργήσουν ειρηνικά κοινωνίες με τέτοιους ανθρώπους μέσα τους.

Και σε περίπτωση που αναρωτιέστε τι πιστεύω γενικά για τα φάρμακα και τις οποιεσδήποτε δραστικές ουσίες: όχι, δεν είμαι από εκείνους που θέλουν να τις αποκλείσουν. Αντιθέτως: είμαι από εκείνους θα ήθελαν όλες να είναι τελείως ελεύθερες – εμβόλια, αντιβιοτικά, τα πάντα. Συμπεριλαμβανομένων των ψυχοτρόπων (κοινώς γνωστών με τον όρο «ναρκωτικά»). Νομίζω ότι το καλύτερο θα ήταν να πηγαίνεις στο φαρμακείο και – δεδομένου ότι είσαι ενήλικας και ξέρεις τι σου γίνεται – να παίρνεις ό,τι θέλεις, ελεύθερα. Μη σας πω και δωρεάν (αλλά αυτό θα ήταν για πολύ πιο προηγμένες κοινωνίες, δυστυχώς).

Το τι θα βάλει ο καθένας μέσα στο σώμα του είναι δική του υπόθεση – αλλά πρέπει πάντα να είναι καλά ενημερωμένος.

Το αν θα ήθελε να συμβουλευτεί και κάποιον «ειδικό» πρώτα είναι επίσης δική του υπόθεση.

Δεν μπορεί ο κάθε «ειδικός» να προσπαθεί να επιβάλει στους άλλους τι θα κάνουν με το σώμα τους. Αυτό είναι τελείως απαράδεχτο.

Το να προσπαθείς δια της βίας να επιβάλεις την οποιαδήποτε δραστική ουσία σε μαζική κλίμακα είναι παρόμοιο τού να ρίχνεις LSD στο κεντρικό σύστημα ύδρευσης. (Και το LSD μπορεί και να τους έκανε καλό. Γι’αυτά τα εμβόλια mRNA, δεν ξέρω...) Κοντολογίς, είναι εγκληματική ενέργεια.

Και έτυχε τις προάλλες (πραγματικά, δεν ξέρω πώς έτυχε, γιατί δεν τα ψάχνω πλέον αυτά) να πέσω πάνω σ’ένα βίντεο στο YouTube από μια εκπομπή σε ένα ελληνικό κανάλι όπου το θέμα ήταν αυτή η τραγωδία που έχει συμβεί σε μια Ελληνίδα η οποία έχει παραλύσει τελείως από τα εμβόλια για τον Covid. Είχαν καλέσει τη δικηγόρο της (γιατί η ίδια δεν μπορεί ούτε να μιλήσει) και είχαν καλέσει και κάποιους γιατρούς, συμπεριλαμβανομένου του γνωστού ιατρογκεσταπίτη που έβγαινε κατά την περίοδο της κορονοχούντας και απειλούσε τον κόσμο για να εμβολιαστεί.

Το μόνο θετικό σημάδι από αυτή την εκπομπή ήταν ότι φάνηκε πως οι δημοσιογράφοι έχουν πια αρχίσει να καταλαβαίνουν την πραγματικότητα της κατάστασης και να μην τρώνε κουτόχορτο από τους «ειδικούς»: βλέπουν τα δεδομένα, δεν είναι χαζοί. Αλλά αυτοί οι «ειδικοί» είναι αμετανόητοι, και όχι μόνο αμετανόητοι μα και απίστευτα προκλητικοί, με ένα ύφος «μόνο εγώ ξέρω και κανείς άλλος να μη μιλάει».

Και, εντάξει, δεν λέμε, έχει σπουδάσει μια επιστήμη· αλλά αυτό δεν είναι και κάτι το ιδιαίτερο στις μέρες μας. Εκατομμύρια άλλοι είναι σαν αυτόν. Μια ρομποτική διαδικασία είναι πλέον το να παίρνεις πτυχία· δεν είμαστε στον Διαφωτισμό. Ούτε είσαι ο Τέσλα, ή κανένας προφήτης.

Αλλά ο εγωισμός του – αν όχι και τίποτ’ άλλο ακόμα πιο απατεωνίστικο – δεν τον αφήνει να παραδεχτεί το λάθος (αν υποθέσουμε ότι ήταν καν λάθος εξαρχής). Από αυτό το λάθος, όμως, κόσμος έχει πάθει ανεπανόρθωτες βλάβες...

Πώς θα του φαινόταν αυτού του επιστήμονα αν τον βάζαμε με το ζόρι να παίξει Ρωσική Ρουλέτα; Ε, ακριβώς αυτό έκανε στον κόσμο! Και έχει ο πούστης το θράσος να το υπερασπίζεται ακόμα – συγνώμη για τα γαλλικά, αλλά μεγάλωσα στο Παρίσι.

Και ναι μεν όλα τα φάρμακα μπορούν να παρουσιάσουν παρενέργειες (ορισμένες από τις οποίες πολύ άσχημες), αλλά όλα τα φάρμακα δεν προσπαθούν να σε υποχρεώσουν να τα πάρεις. Και εκεί ήταν η βασική διαφορά με τα εμβόλια για τον Covid. Δεν ήταν απλώς μια νέα δραστική ουσία που ο καθένας μπορούσε με δική του ευθύνη (και δικό του ρίσκο) να τη λάβει. Ήταν μια νέα δραστική ουσία που κάποιος άλλος προσπαθούσε να του την επιβάλει με το ζόρι, και, σε πολλές περιπτώσεις, με πραγματικές ποινές.

Αυτό που είχε συμβεί ήταν απίστευτο. Και τελείως εγκληματικό. Τέτοια φαινόμενα δεν έχουν καμία θέση σε κοινωνίες που δεν ασπάζονται την ιδεολογία του Γ’ Ράιχ.

 

Χμμ...

Μυστηριακές Οντότητες

 

Κρύβει η μάσκα τον λύκο;

Μυστηριακές Οντότητες

 

Στις 23 του Σεπτέμβρη δημοσίευσα την Οργή των Όφεων, τον 5ο τόμο της Αναζήτησης του Οφιομαχητή. Στις 7 Οκτώβρη δημοσίευσα τον Κυνηγό των Θαλασσών, τον 6ο τόμο της Αναζήτησης του Οφιομαχητή. Δηλαδή, δύο εβδομάδες μετά από την Οργή των Όφεων.

Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι αυτό είναι αντιεμπορικό. Ποιος είναι δυνατόν να είχε τον χρόνο να διαβάσει το ένα βιβλίο ώστε να προχωρήσει στο άλλο; Κανείς, κατά πάσα πιθανότητα. Αλλά ο σκοπός που δημοσιεύω βιβλία δεν είναι εμπορικός: ποτέ δεν ήταν.

Θα μπορούσε, επίσης, να ειπωθεί ότι είναι παράλογο να δημοσιεύεις δύο μεγάλα βιβλία σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, ειδικά όταν το ένα βιβλίο αποτελεί συνέχεια του άλλου. Παράλογο, γιατί – πάλι – ποιος μπορεί να πρόλαβε να διαβάσει το πρώτο για να προχωρήσει στο επόμενο; Κανείς, κατά πάσα πιθανότητα.

Αλλά εγώ δεν ήμουν ποτέ από τους συγγραφείς που περιμένουν feedback (που λέμε σήμερα). Αν ήμουν από αυτούς τους συγγραφείς, θα τα είχα παρατήσει εδώ και τουλάχιστον 20 χρόνια. Ανέκαθεν έγραφα λογοτεχνία γιατί είναι το πιο καταπληκτικό πράγμα που μπορείς να κάνεις. (Σοβαρά τώρα, έχει κανείς σας γνωρίσει κάτι καλύτερο; Αν ναι, μην περιμένετε να το καταλάβω.) Είναι η όλη διαδικασία τόσο συναρπαστική που δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να συγκριθεί με αυτό. Όπως έχω ξαναγράψει και παλιότερα (εδώ ή κάπου στο κεντρικό μου site, ή και στα δύο), αν δεν υπήρχε το διαδίκτυο, αν δεν είχα τρόπο να δημοσιεύω πράγματα, δεν θα διαβάζατε τώρα αυτό εδώ το κείμενο ή οποιοδήποτε άλλο άρθρο μου. Δεν είμαι αρθρογράφος· αυτά τα γράφω γιατί μπορούν να διαβαστούν και γιατί θέλω να διατηρώ μια σταθερή ροή στον ιστότοπο. Δεν θα τα έγραφα αλλιώς. Αλλά λογοτεχνία θα έγραφα ούτως ή άλλως, ακόμα κι αν κανείς δεν υπήρχε ποτέ πιθανότητα να τη διαβάσει.

Αυτό δεν σημαίνει ότι γράφω λογοτεχνία επιπόλαια. Για την ακρίβεια, τη γράφω πιο προσεχτικά από αυτό εδώ το κείμενο ή οποιοδήποτε άρθρο. Και περιποιούμαι το βιβλίο πολύ περισσότερο απ’ό,τι αν απλώς θα το έβγαζα στην αγορά χωρίς να μ’ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Ο λόγος; Πάλι προσωπικός: θέλω κάτι που κάνω να το κάνω όσο πιο τέλεια γίνεται να γίνει. Ειδικά κάτι που μου αρέσει.

Επομένως, ο τρόπος που δημοσιεύω βιβλία μπορεί να είναι και τελείως χαοτικός. Δεν περιμένω πρώτα κάτι «να διαβαστεί» για να βγάλω το επόμενο. Ούτε θέλω να «τρέξω» τον αναγνώστη. Μπορεί κάποιος να τα κατεβάσει όλα τώρα και να τα διαβάσει με την ησυχία του όποτε γουστάρει: με τον δικό του ρυθμό.

Και ο βασικός λόγος που τώρα ο Κυνηγός των Θαλασσών κυκλοφόρησε τόσο σύντομα είναι ότι δεν έχω ακόμα φτιάξει εξώφυλλο για το τελευταίο βιβλίο της Αναζήτησης του Οφιομαχητή, τον Άρχοντα των Βυθών· και θέλω να έχω χρόνο ν’ασχοληθώ λίγο μ’αυτό, χωρίς να έχω στο μυαλό μου ότι πρέπει στο μεταξύ να στήσω άλλο ένα βιβλίο σε epub και pdf.

Αποκεί και πέρα, ο καθένας κατεβάζει τα βιβλία μου όπως νομίζει και τα διαβάζει με το πάσο του. Δεν κάνουμε εμπόριο εδώ.

Αν και, όπως έχω πει πολλάκις, καλό θα ήταν να γίνονται και κάποιες γαμημένες δωρεές. Επειδή στην Ελλάδα δεν έχει κανένα νόημα η εμπορική εκμετάλλευση των βιβλίων φαντασίας, αυτό δεν σημαίνει και ότι ο συγγραφέας δεν πρέπει να πληρώνεται καθόλου.

Με τον ρυθμό δημοσίευσης έχω «παίξει» αρκετές φορές. Κάποιες φορές δημοσιεύω βιβλία πιο γρήγορα, κάποιες φορές πιο αργά. Τα αποτελέσματα είναι πάντα ακριβώς ίδια. Πάρε το μηδέν – ή κάτι που τείνει στο μηδέν – και διαίρεσέ το...

Προτού ξεκινήσω την Αναζήτηση του Οφιομαχητή (τον 3ο κύκλο του Θρυμματισμένου Σύμπαντος) είχα τελειώσει με το να δημοσιεύω Τα Κρυφά Όπλα της Πόλης (τον 2ο κύκλο του ΘΣ), και είχα πει ότι θα κάνω μια παύση. Πέντε χρόνια. Από το 2020 μέχρι το 2025.

Τελικά, ήταν μέχρι τα τέλη του 2024 (τότε βγήκε ο 1ος τόμος του Οφιομαχητή).

Το έκανα αυτό με μια λογική ότι είχα δημοσιεύσει πολλά βιβλία και έπρεπε να αφήσω κάποιο χρόνο «να διαβαστούν».

Και τι νόημα έχει το «να διαβαστούν» (που λέει ο κόσμος); Το μόνο νόημα που έχει είναι ότι θα κυκλοφορήσουν και, εν τέλει, θα αρχίσεις να λαμβάνεις δωρεές από αυτή την κυκλοφορία τους.

Πέντε χρόνια δεν είναι κανένα τεράστιο χρονικό διάστημα· αλλά ούτε και μικρό είναι.

Και εγώ, γενικά, δημοσιεύω βιβλία περί τα 30 χρόνια πλέον· δεν είναι τα πρώτα βιβλία που έχω βγάλει σε κοινή θέα.

Και τι δωρεές έλαβα αυτά τα πέντε χρόνια; Αρχίδια δωρεές έλαβα, με το συμπάθιο. Ή, μάλλον, για να είμαστε δίκαιοι: έλαβα κάποιες δωρεές, και ευχαριστώ πολύ όσους τις έστειλαν. Καταλαβαίνω ότι για αυτόν που δίνει, έστω και 10 ευρώ, έστω και 5 ευρώ, είναι σημαντικό. Και απόρησα, ειλικρινά, με κάποιους που έστειλαν ποσά περί τα 50 ευρώ και άνω. Σας ευχαριστώ όλους. Είστε γαμάτοι.

Αλλά δεν είστε πολλοί. Και στις δωρεές (όπως και στην αγορά) αυτό παίζει ρόλο. Τα έσοδα έρχονται από το πλήθος (εκτός αν πέσεις στην περίπτωση κάποιος εκκεντρικός δισεκατομμυριούχος να σου στείλει δωρεά 50.000 ευρώ).

Όλα αυτά τα πέντε χρόνια που άφησα για «να διαβαστούν» τα βιβλία δεν έλαβα συνολικά ούτε 500 ευρώ.

Το συμπέρασμα, λοιπόν, είναι – ύστερα από διάφορους ρυθμούς δημοσίευσης που έχω δοκιμάσει – ότι ο ρυθμός στην Ελλάδα δεν παίζει κανένα ρόλο. Είτε βγάζω ένα βιβλίο τα πέντε χρόνια (ανεξαρτήτως πόσα γράφω εγώ εν τω μεταξύ, εννοείται), είτε βγάζω ένα βιβλίο τον χρόνο, είτε βγάζω πέντε βιβλία τον μήνα – ή την ημέρα! – το αποτέλεσμα είναι, ουσιαστικά, ίδιο. Πάρε έναν φανταστικό αριθμό που τείνει στο μηδέν και διαίρεσέ τον...

Το πρόβλημα, φυσικά, είναι, όπως πάντα, το μέγεθος του αναγνωστικού κοινού. Δυστυχώς, το αναγνωστικό κοινό (γενικά, για όλα τα βιβλία) στην Ελλάδα είναι μικρό (και φριχτά δυσανάλογο της ποσότητας των βιβλίων). Το αναγνωστικό κοινό για τα βιβλία φαντασίας συγκεκριμένα είναι ένα μικρό ποσοστό αυτού του ήδη μικρού αναγνωστικού κοινού... Σα να λένε: πιάσ’ τ’αβγό και κούρεφ’ το. (Θα βγάλεις μαλλί;)

(Σημειωτέον: δεν ισχυρίζομαι πως τα πράγματα σε άλλες χώρες είναι ρόδινα για τους συγγραφείς· το ξέρω πως κι εκεί υπάρχουν πολλά προβλήματα. Αλλά τα ντόπια κρέατα με απασχολούν περισσότερο.)

Με τέτοια κατάσταση, λοιπόν, που επικρατεί, προφανώς και δεν έχει καμία σημασία ο ρυθμός με τον οποίο δημοσιεύεις βιβλία (πέρα από άλλες παθογένειες που δημιουργούνται, όπως έχω ήδη γράψει αρκετά αναλυτικά). Ο καθένας θα διαβάσει όποτε γουστάρει, ούτως ή άλλως, κι εσύ δεν πρόκειται να κερδίσεις τίποτα (πέρα από το ίδιο το κέρδος τού να γράφεις λογοτεχνία, που είναι ανεκτίμητο και ο μόνος ουσιαστικός λόγος για να γράφει κανείς).

Δεν έχω ποτέ αναρωτηθεί γιατί γράφω – ή για ποιον γράφω. Πάντα γράφω για την ίδια την ιστορία, για αυτό το ζωντανό όνειρο: για την όλη διαδικασία. Πολλές φορές, όμως, ειδικά τώρα που γερνάω, έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι γιατί κάθομαι και τρώω χρόνο να φτιάχνω ηλεκτρονικά βιβλία.

Δεν είμαι πια μικρός: ξέρω πώς να φτιάχνω ηλεκτρονικά βιβλία, έχω περάσει από τη φάση του ενθουσιασμού αυτού του απλού προγραμματισμού. Επίσης, έχω περάσει από τη φάση του «Και γαμώ! Τώρα θα βγάλουμε βιβλίο έξω, να το δει ο κόσμος!» Όχι πως ποτέ έγραφα για να το δείξω σε κανέναν, αλλά όταν είσαι μικρός υπάρχει κι αυτός ο ενθουσιασμός. Πλέον, κυριολεκτικά, δε μ’ενδιαφέρει καθόλου ποιος θα δει τι. Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι το μόνο ουσιώδες: τι θα γράψω και πόσο θα με κάνει να γουστάρω που το γράφω.

Υπάρχουν περιπτώσεις, λοιπόν, που πιάνω να φτιάξω ηλεκτρονικό βιβλίο και ξέρω ότι αυτό θα μου πάρει μερικές ωρίτσες (αναπόφευκτα· έτσι είναι η διαδικασία, αν θες να την κάνεις σωστά και προσεχτικά), και σκέφτομαι: Μα είσαι μαλάκας; Από τα τόσα άλλα πιο γαμάτα πράγματα που μπορείς τώρα να κάνεις, θα κάτσεις να φας ώρες για να στήσεις ένα βιβλίο σε ηλεκτρονικές μορφές; Για να τις διαβάσει κάποιος άγνωστος που δε σ’ενδιαφέρει; Και που δεν θα πληρώσει τίποτα; Τι έχεις να κερδίσεις ΕΣΥ; Είσαι μαλάκας;

Ίσως να είμαι όντως μαλάκας, ή ίσως να το έχω συνηθίσει πια – την όλη διαδικασία της δημοσίευσης του βιβλίου. Ή... εκείνο που πάντα σκέφτομαι σ’αυτές τις περιπτώσεις είναι το εξής: Ναι μεν γράφω λογοτεχνία για εμένα (όπως και κάθε συγγραφέας που αξίζει τον κόπο να τον διαβάσεις) αλλά το αποτέλεσμα δεν είναι κάτι που μπορεί να έχει νόημα μόνο για εμένα. Είναι κάτι που μπορεί να έχει νόημα και για άλλους: είναι γραμμένο και περιποιημένο έτσι που μπορεί ο καθένας να το διαβάσει και να ψυχαγωγηθεί (τουλάχιστον, ο καθένας που του αρέσει η φαντασία και δεν είναι κολληματίας του κερατά). Γιατί κάτι τέτοιο να μένει κρυφό; Ακόμα κι αν δεν μπορείς να το χρησιμοποιήσεις εμπορικά, πρέπει κάπου να βγει – απλά και μόνο επειδή έχει τη δική του αξία.

Οπότε, μαλάκας ή μη, τρώω μερικές ωρίτσες (χαμένες ίσως) και στήνω τα ηλεκτρονικά βιβλία για να τα δημοσιεύσω.

Και φυσικά, βάσει του συνόλου των δωρεών που λαμβάνω, ουσιαστικά κάνουμε κοινωνικό έργο.

Αλλά έτσι είναι στην Ελλάδα, τη χώρα των θεών, που λεφτά βγαίνουν μόνο από σουβλάκι και ενοικιαζόμενο δωμάτιο...